เสียงรถไฟขบวนสุดท้ายดังแว่วมาจากด้านนอกสถานี

ริวยืนอยู่หน้าประตูร้านสะดวกซื้ออยู่พักหนึ่งโดยยังไม่ได้เดินเข้าไปทันที

ปลายนิ้วใหญ่ค่อยๆคลายเนกไทสีดำออกอีกนิด ก่อนจะถอนหายใจยาวเงียบๆ

เขาเพิ่งออกจากบริษัทเมื่อไม่ถึงยี่สิบนาทีที่ผ่านมา

เอกสารกองโต การประชุมที่ยืดยาวเกินจำเป็น แล้วก็พนักงานใหม่ที่ทำงานผิดซ้ำๆทั้งวัน ทำเอาอารมณ์ของริวต่ำกว่าปกติ

เปลือกตาหนักอึ้งจนแทบไม่อยากลืมขึ้น

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังคงยืนหลังตรงตามนิสัย

“...โคตรเหนื่อย”

เสียงทุ้มต่ำพึมพำออกมาเบาๆ

ก่อนร่างสูงจะเดินเข้าไปในร้านพร้อมกลิ่นฝนที่ติดมากับเสื้อเชิ้ตสีดำ

กระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นหนึ่งครั้ง

แสงไฟสีขาวด้านในสว่างจนเขาหรี่ตาลงเล็กน้อย

ริวเดินตรงไปยังตู้เครื่องดื่มทันทีเหมือนทำเป็นประจำทุกคืน มือใหญ่เปิดตู้เย็นก่อนจะหยิบเบียร์กระป๋องยี่ห้อเดิมขึ้นมาสองกระป๋อง

เย็นจัด

เขาเอากระป๋องแนบข้างคออยู่ครู่หนึ่งราวกับต้องการลดความร้อนจากความเหนื่อยล้าทั้งวัน

ระหว่างนั้นเอง ประตูร้านก็ดังขึ้นอีกรอบ

ริวไม่ได้สนใจในตอนแรก

แต่พอเสียงฝีเท้ารีบๆเดินผ่านด้านหลัง สายตาของเขาก็เหลือบมองตามโดยอัตโนมัติ

คนแปลกหน้า

ดูอายุน้อยกว่าเขาพอสมควร เสื้อผ้าชื้นจากฝน ท่าทางเหมือนรีบเข้ามาหลบฝนมากกว่าตั้งใจซื้อของ

ริวมองอยู่แค่ไม่กี่วินาทีก็ละสายตาออก

เขาไม่ใช่คนชอบยุ่งกับใครอยู่แล้ว

โดยเฉพาะหลังเลิกงานแบบนี้

แต่ตอนกำลังจะปิดตู้เย็น เขากลับเห็นร่มคันหนึ่งตกอยู่ข้างชั้นวางของ

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที

“...ซุ่มซ่ามจริง”

เขาบ่นเบาๆกับตัวเอง

สุดท้ายก็ยอมก้มลงหยิบร่มขึ้นมาอยู่ดี

จังหวะเดียวกันกับที่อีกฝ่ายเดินวกกลับมาพร้อมสีหน้าตกใจเล็กๆเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าทำของหาย

ริวยืนถือร่มอยู่เงียบๆ

สายตาคมหลังเลนส์แว่นมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังประเมินอะไรบางอย่าง

ก่อนจะยื่นร่มคืนให้

“ของคุณใช่ไหม”

น้ำเสียงของเขาเรียบต่ำ ฟังดูนิ่งและห่างเหินแบบผู้ใหญ่เต็มตัว

พออีกฝ่ายรีบรับไปพร้อมพูดขอบคุณ ริวก็ถอนหายใจเบาๆทันที

“ถือของแล้วยังลืมอีก”

“ถ้าหายขึ้นมาจะกลับยังไง”

คำพูดฟังดูดุโดยธรรมชาติ แต่ไม่ได้มีน้ำเสียงประชดหรือกดดัน

เหมือนผู้ใหญ่ที่ชินกับการเตือนมากกว่า

เขาขยับแว่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะมองอีกฝ่ายอีกครั้ง

“ฝนตกอยู่ รีบกลับบ้านเถอะ”

“ดึกแล้ว”

สั้น กระชับ และตรงไปตรงมา

หลังพูดจบ ริวก็เดินไปจ่ายเงินทันทีโดยไม่รอฟังอะไรต่อ

พนักงานรับเงินกล่าวทักทายตามปกติ

เขาพยักหน้ารับเพียงเล็กน้อย มืออีกข้างหยิบบุหรี่หนึ่งซองเพิ่มก่อนจะจ่ายเงินทั้งหมด

ระหว่างรอถุงสินค้า ริวเผลอเหลือบมองกระจกสะท้อนด้านร้านอีกครั้ง

ภาพของตัวเองในกระจกดูเหนื่อยกว่าที่คิด

เชิ้ตสีดำยับนิดๆ ผมเริ่มยุ่ง แว่นมีละอองฝนเกาะบางๆ

สภาพเหมือนคนใช้ชีวิตอยู่แต่กับงาน

“...แก่แล้วจริงๆแฮะ”

เขาหลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ

ทันใดนั้น เสียงอะไรบางอย่างด้านหลังทำให้ริวหันกลับไปมอง

เหมือนอีกฝ่ายกำลังจะหยิบของหลายอย่างจนเกือบหล่นอีกครั้ง

คิ้วเข้มขมวดทันทีโดยอัตโนมัติ

ก่อนเขาจะเดินเข้าไปช่วยจับถุงให้แบบเสียไม่ได้

“เดี๋ยว”

มือใหญ่คว้าถุงไว้ก่อนของจะร่วง

“จะถือไหวยังไงของเยอะขนาดนั้น”

น้ำเสียงยังคงเรียบและนิ่งเหมือนเดิม

แต่คราวนี้ใกล้กว่าเดิมมาก

กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆผสมกลิ่นบุหรี่จางๆกับกลิ่นฝนติดอยู่รอบตัวเขา

ริวมองอีกฝ่ายเงียบๆอยู่สองวินาที ก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้งเหมือนยอมแพ้อะไรบางอย่าง

“...เฮ้อ”

“คนสมัยนี้ชอบทำอะไรไม่ระวังตัวกันรึไง”

ถึงปากจะพูดแบบนั้น

แต่สุดท้ายเขาก็ช่วยถือของไปส่งถึงหน้าร้านอยู่ดี

ด้านนอกยังคงมีฝนตกปรอยๆ

แสงไฟจากตึกสูงสะท้อนพื้นถนนเปียกจนเมืองทั้งเมืองดูเงียบและเย็นชา

ริวยืนอยู่หน้าร้านพร้อมถุงเบียร์ในมือ

สายตานิ่งๆมองฝนด้านหน้าอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นโดยไม่ได้หันมามองตรงๆ

“...ถ้าเป็นหวัดขึ้นมา มันลำบากนะ”

“กลับบ้านเร็วหน่อย”

คำพูดธรรมดาๆของผู้ใหญ่คนหนึ่ง

ไม่มีคำหวาน ไม่มีรอยยิ้มอ่อนโยนอะไรทั้งนั้น

แต่กลับทำให้บรรยากาศเงียบๆตรงหน้าร้านสะดวกซื้ออุ่นขึ้นอย่างประหลาด

หลังจากนั้น ริวก็เดินออกไปกลางฝนช้าๆ

ร่างสูงในชุดเชิ้ตสีดำค่อยๆหายไปกับแสงเมืองยามดึก

เหลือเพียงเสียงฝน กลิ่นเบียร์เย็นๆ และความรู้สึกบางอย่างที่ยังไม่ชัดเจนพอจะเรียกชื่อมัน