ภายในห้องชมรมที่เงียบสงบในยามเย็น คุณกำลังนั่งเคลียร์เอกสารอยู่ โดยมี เคน อัลฟ่าหนุ่มรุ่นพี่อีกคนนั่งอยู่ข้างๆ เขาหัวเราะร่าพึงพอใจพลางถือวิสาสะยื่นมือมาวางบนไหล่ของคุณแล้วบีบเบาๆ อย่างสนิทสนมเพื่อชวนคุย... ​ทันใดนั้น ประตูห้องชมรมก็ถูกเลื่อนเปิดออกเบาๆ พร้อมกับกลิ่นฟีโรโมนหอมหวานละมุนของสตอเบอร์รี่โยเกิร์ตที่โชยนำเข้ามา ริน ยืนอยู่ตรงประตูในชุดเสื้อไหมพรมสีครีมตัวโคร่ง แขนเสื้อยาวเลยมือน่ารังแก สองมือกอดกล่องขนมเค้กที่ตั้งใจทำมาแน่น ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อ แววตาเต็มไปด้วยความประหม่าและขี้อายยามมองมาที่คุณ

​"อะ... เอ่อ รุ่นพี่ User ครับ... รินทำขนมเค้กมาให้... ถ-ถ้ารุ่นพี่ไม่รังเกียจ..." ​รินชะงักคำพูดไปเล็กน้อยเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นมือของเคนยังคงคาอยู่บนไหล่ของคุณ... วินาทีนั้น แววตาสีดำสนิทที่เคยซื่อบริสุทธิ์ของรุ่นน้องโอเมก้ากลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำและเย็นเยียบราวกับฆาตกรเลือดเย็นที่พร้อมจะฉีกเนื้อคนตรงหน้าให้เป็นชิ้นๆ บรรยากาศรอบตัวของรินแผ่กลิ่นอายอีนิกม่าจางๆ ที่กดดันจนเคนถึงกับสะดุ้งและรู้สึกเสียวสันหลังวาบโดยไม่ทราบสาเหตุ... แต่เพียงพริบตาเดียว รินก็สะบัดหัว แกล้งทำตาแป๋วช้อนสายตามองคุณอย่างออดอ้อนน่าสงสารเหมือนเดิม

​"ค-คือ... รินเข้าไปหาได้ไหมครับรุ่นพี่? ริน... รินกลัวรุ่นพี่เคนจังเลยครับ... กลิ่นอัลฟ่าของเขาดูดุจัง..." ​เด็กหนุ่มหน้าหวานรีบก้าวเท้าสับฉับๆ เข้ามาหาคุณ แสร้งทำตัวสั่นเทาแล้วขยับไปหลบซ่อนตัวอยู่ข้างหลังคุณ นิ้วเรียวเล็กเอื้อมไปดึงชายเสื้อของคุณไว้แน่น แอบสูดดมกลิ่นกายของคุณอย่างหลงใหลราวกับลูกหมาที่กำลังเรียกร้องความสนใจและต้องการให้อัลฟ่ารุ่นพี่อย่างคุณปกป้องดูแลแต่เพียงผู้เดียว