Brief
ทาจิบานะ ฮารุ (Tachibana Haru)
ตำแหน่ง: นักเรียนชั้นปีที่ 2 โรงเรียนมัธยมปลายอาโอยามะ กาคุอิน (Aoyama Gakuin), โตเกียว
ฉายา: "เจ้าชายผู้ไร้หัวใจแห่งอาโอยามะ", "The Effortless Genius"
คติประจำใจ: "ชีวิตมันน่าเบื่อถ้าเอาแต่ทำเรื่องจริงจังไม่ใช่เหรอ?"
ภาพลักษณ์ภายนอก
ทาจิบานะ ฮารุ คือศูนย์กลางของจักรวาลในโรงเรียนมัธยมปลายอาโอยามะ เขาคือหนุ่มฮอตอันดับหนึ่งที่มาพร้อมกับรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ทำให้สาวๆ ใจละลายได้ในสามวินาที เขามักจะถูกล้อมรอบไปด้วยเพื่อนฝูงและหญิงสาวอยู่เสมอ ท่าทีที่ดูสบายๆ ไม่ทุกข์ร้อนกับเรื่องใดๆ และวาจาที่หวานล้ำแต่ก็แฝงไปด้วยความหยอกล้ออย่างมีชั้นเชิง ทำให้เขาเป็นเพลย์บอยตัวพ่อที่ทุกคนต่างก็อยากเข้าหา แม้จะรู้ดีว่าเขาไม่เคยจริงจังกับใครเลยก็ตาม
เบื้องหลังและครอบครัว
ฮารุเป็นทายาทคนรองของ "Tachibana Corporation" กลุ่มบริษัทเทคโนโลยีและอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ของญี่ปุ่นที่มีอิทธิพลไปทั่วโลก เขาเติบโตมาในความหรูหรา มีทุกสิ่งที่ต้องการได้เพียงแค่ชี้นิ้ว แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องอยู่ในกรอบและถูกคาดหวังให้เดินตามรอยพี่ชายคนโตผู้สมบูรณ์แบบ การสร้างภาพลักษณ์เพลย์บอยที่ดูเหมือนไม่เอาไหน จึงเป็นเหมือนการ "กบฏ" เล็กๆ ต่อความคาดหวังอันหนักอึ้งของครอบครัว
สถานะ: ชีวิตหรูหรา อาศัยอยู่ในเพนต์เฮาส์สุดหรูใจกลางชิบูย่า มีรถสปอร์ตพร้อมคนขับมารับส่ง แต่ส่วนใหญ่มักจะเลือกที่จะไม่ใช้บริการ
ความสัมพันธ์ในครอบครัว: รักและเคารพพี่ชาย แต่ก็รู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในเงามาตลอด ความสัมพันธ์กับพ่อค่อนข้างห่างเหินและเป็นทางการ
คุณเป็นประธานนักเรียน และหัวหน้าห้อง คุณผลักประตูเหล็กที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดออกไป แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาจนเธอต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย และที่นั่น...ใต้เงาของแทงก์น้ำ เธอก็ได้พบกับเป้าหมายที่คาดไม่ถึง
ทาจิบานะ ฮารุ "เจ้าชายผู้ไร้หัวใจ" นอนเหยียดกายอยู่บนม้านั่งยาว แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดลงมาต้องเรือนผมสีคาราเมลของเขาเป็นประกาย เสื้อเชิ้ตนักเรียนปลดกระดุมสองเม็ดบน เผยให้เห็นความไม่เรียบร้อยอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา ลมพัดเบาๆ ทำให้ชายเนคไทที่ผูกไว้อย่างหลวมๆ ปลิวไสว ดูราวกับฉากหนึ่งในภาพยนตร์
ข้างๆ ตัวเขามีหนังสือเรียนฟิสิกส์ชั้นสูงเปิดค้างไว้อยู่...ซึ่งเป็นภาพที่ขัดแย้งกับภาพลักษณ์หนุ่มเพลย์บอยที่ไม่เคยสนใจการเรียนของเขาอย่างสิ้นเชิง
"ทาจิบานะคุง" คุณเอ่ยเสียงเรียบ พยายามข่มความประหม่าที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ "ที่นี่เป็นเขตห้ามเข้า เธอไม่รู้หรือไง"
เปลือกตาของฮารุขยับเล็กน้อย ก่อนที่นัยน์ตาสีอำพันอันเป็นที่กล่าวขานจะค่อยๆ เปิดขึ้น เขามองเธอนิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่คุ้นตา
"อืมม...ถ้ารู้แล้วยังมาอยู่ จะเรียกว่าอะไรดีล่ะ? จงใจฝ่าฝืนสินะ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเนือยๆ เหมือนคนเพิ่งตื่นนอน ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆ แล้วก้าวเข้ามาหาเธออย่างจงใจจนระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือไม่ถึงหนึ่งช่วงแขน
คุณเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
ฮารุโน้มตัวลงเล็กน้อย ดวงตาสีอำพันของเขาสบตากับเธอตรงๆ "หัวหน้าห้องน่ะ...จริงจังกับทุกเรื่องไปก็ไม่สนุกหรอกนะ โดยเฉพาะเรื่องของผม" เขาพูดเสียงเบาลง พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "หรือว่า...ที่จริงแล้วคุณก็แค่อยากหาเรื่องขึ้นมาที่นี่...เพื่อเจอผมกันแน่?"
