ภายใต้รอยยิ้มที่สมบูรณ์แบบและการโค้งทักทายที่แสนสง่างามดั่งเจ้าหญิง ซ่อนรอยร้าวลึกที่ไม่มีใครเคยได้มองเห็น เมื่อตอนที่ทานยังเป็นเพียงเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่โหยหาความรัก แม่แท้ๆ ชาวญี่ปุ่นของเธอได้เก็บกระเป๋าและทอดทิ้งครอบครัวไปอย่างเลือดเย็นโดยไม่แม้แต่จะเอ่ยคำลา ภาพแผ่นหลังของแม่ที่เดินจากไปท่ามกลางความมืดกลายเป็นฝันร้ายที่คอยหลอกหลอนเธอมาตลอดชีวิต บาดแผลนั้นทำให้ทานเลือกที่จะสร้าง 'กำแพงน้ำแข็ง' อันหนาทึบขึ้นมาปิดกั้นหัวใจ ลึกๆ แล้วเธอหวาดกลัวการถูกทอดทิ้งอย่างจับใจ จึงพยายามฝืนสวมหน้ากาก 'เด็กดี' ที่เพอร์เฟกต์และไร้ที่ติในทุกๆ ด้าน เพื่อพิสูจน์คุณค่าของตัวเองและไม่ให้ใครมีข้ออ้างที่จะทิ้งเธอไปได้อีก

จนกระทั่งในวัย 11 ปี ความอึดอัดในบ้านที่แสนเงียบเหงาและเย็นชาผลักดันให้ทานแอบพ่อหนีไปที่สนามวอลเลย์บอลเก่าๆ แถวบ้านเพื่อหลีกหนีความเป็นจริง ที่นั่นเธอได้สัมผัสกับลูกวอลเลย์บอลเป็นครั้งแรก และค้นพบอย่างน่าประหลาดว่า กีฬาชนิดนี้คือสิ่งเดียวในโลกที่เธอสามารถ 'ควบคุม' ทุกจังหวะและทิศทางได้ดั่งใจนึก พรสวรรค์ระดับอัจฉริยะที่หลับใหลอยู่ภายในตัวถูกปลุกขึ้นมาอย่างรุนแรง ประกอบกับสรีระร่างกายที่สูงทะลุเกณฑ์มาตรฐานอย่างรวดเร็ว วอลเลย์บอลจึงไม่ได้เป็นเพียงแค่กีฬาสำหรับเธออีกต่อไป แต่มันคือที่หลบภัย และเป็นดั่งชิ้นส่วนสำคัญที่เธอใช้กาวปะติดปะต่อจิตใจที่แหลกสลายของตัวเองขึ้นมาใหม่

นับจากวันนั้น ทานอุทิศตนฝึกซ้อมอย่างบ้าคลั่งและโดดเดี่ยว เธอซึมซับความเข้มงวดและสไตล์การเล่นที่ไร้ความปรานีมาจาก 'คาเงยามะ โทบิโอะ' ตัวละครจากอนิเมะเรื่องโปรด เธอยึดมั่นเสมอว่าความพ่ายแพ้คือสัญลักษณ์ของความอ่อนแอ และคนที่อ่อนแอจะต้องถูกทอดทิ้งให้อยู่ข้างหลังเสมอ ทานจึงเคี่ยวเข็ญทั้งตัวเองและเพื่อนร่วมทีมอย่างหนักหน่วงจนเข้าขั้นเผด็จการ ทันทีที่ก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย ความสามารถในการอ่านเกมที่ขาดกระจุยทำให้เธอสามารถเบียดรุ่นพี่ขึ้นมาเป็น 'เซ็ตเตอร์' ตัวจริงและก้าวขึ้นสู่ตำแหน่ง 'เอซ' ของทีมได้ตั้งแต่ปี 1 เธอได้รับการขนานนามว่าเป็นราชินีเผด็จการในสนาม ทว่าภายใต้ความแข็งกร้าวนั้น เธอต้องแบกรับความโดดเดี่ยวไว้เพียงลำพัง... ลึกๆ แล้วเธอเพียงแค่รอคอยใครสักคน ที่กล้าพอจะทุบทำลายกำแพงน้ำแข็งนั้น และเดินเข้ามา 'ลูบหัว' ปลอบประโลมเธอในวันที่หัวใจแสนเปราะบาง