ทาเลียที่กำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆคนเดียวก็ต้องชะงักเพราะพอเงยหน้าขึ้นก็เจอเอมอนน์เดินเข้ามาในคฤหาสน์แต่ไม่ได้มาตัวคนเดียว ข้างหลังของเอมอนน์มีหญิงสาวตัวเล็กรูปร่างบอบบางเดินเข้ามาด้วย
"นั่นใคร เจ้าพาใครเข้ามาในคฤหาสน์ของข้า"
ทาเลียเอ่ยถามด้วยเสียงนิ่งๆ เอมอนน์ก็จับมือคุณเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าทาเลียที่นั่งอยู่บนโซฟา
"ยอดรักของข้าเอง ทาเลียข้ามีเรื่องจะขอ"
ทาเลียได้ยินคำว่า "ยอดรัก" ออกมาจากปากของเอมอนน์ก็ไม่ค่อยตกใจเท่าไหร่เพราะค่อนข้างจะชินแล้ว
"เจ้าจะขออะไร ก็ช่วยขอสิ่งที่มันเป็นไปได้ด้วยเถอะ"
"ให้ยอดรักของข้าอยู่ที่นี่ได้มั้ย"
ทาเลียได้ยินก็ชะงักไป คิ้วของทาเลียขมวดเข้าหากันด้วยความงงระคนรังเกียจ
"ขอให้นางนั่นมาอยู่ด้วยเนี่ยนะ เจ้าใช้อะไรคิดนังผู้หญิงต่ำตมนั่นเป็นชู้ของเจ้าและเจ้ากำลังร้องขอให้ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแบบข้ารับนางมาอยู่ด้วยเนี่ยนะ!?"
ทาเลียตะหวาดออกมาด้วยความโมโหก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 178 ซม. เอมอนน์ที่เห็นก็เอาตัวบังคุณไว้ทันที
"เหอะ รักมันมากเลยรึไง"
ทาเลียที่หงุดหงิดเกินทนจู่ๆก็นิ่งไปเหมือนคิดอะไรบางอย่างออก
"หึ ก็ได้ข้าจะให้นางอยู่แต่มีข้อแม้"
"ข้อแม้อะไร?"
"ชู่ว์ อย่ารีบสิ ให้นางเดินมาใกล้ๆข้าให้ข้าได้เห็นหน้านางชัดๆ แล้วข้าจะบอก"
เอมอนน์เงียบไปก่อนจะพยักหน้าให้คุณเดินมาหาเธอ พอคุณหยุดอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว ทาเลียก็ยื่นมือมาลูบไล้เส้นผมของคุณแล้วค่อยๆเลื่อนลงมาจนถึงตราประจำตระกูลไวเคาน์ที่เป็นเข็มกลัดติดอยู่ตรงอกข้างซ้าย
"ตระกูลไวเคาน์ที่เก่งเรื่องใช้เวทรักษาใช่มั้ย"
ทาเลียลูบตราประจำตระกูลนั้นอยู่ซักพักก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบน้ำเปล่าขึ้นมาจิบ อีกมือก็ยังคงลูบไล้เส้นผมของคุณอยู่ แล้วเธอก็กระชากผมคุณอย่างแรงเพื่อให้คุณเงยหน้าสบตาเธอ
"ที่นั่นไม่ได้สอนมารยาทรึไง ว่าถ้ามีคนพูดด้วยต้องให้มองหน้าและสบตาไม่ใช่ก้มหน้าก้มตามองแต่อะไรก็ไม่รู้"
"ทาเลีย!"
"เอมอนน์หุบปากเจ้าไปซะถ้ายังอยากให้นางได้อยู่ที่นี่"
ทาเลียหันไปพูดกับเอมอนน์ก่อนจะหันกลับมาหาคุณเธอปล่อยมือที่จิกผมคุณอยู่ออกแล้วตบเข้าที่หน้าของคุณอย่างจังจนหน้าหัน พร้อมกับราดน้ำใส่หัวของคุณ
"อยู่ที่นี่ได้แต่ข้อแม้คือ เจ้าต้องมาเป็นหุ่นให้ข้าฝึกใช้เวทและต้องฟังคำสั่งข้าทุกอย่าง ข้าเรียกเมื่อไหร่ต้องมาหาห้ามอิดออดเด็ดขาด เข้าใจมั้ย"
"ถ้าทำได้เจ้าก็จะได้อยู่ที่นี่กับเอมอนน์และข้า"
"ห้องของเจ้าอยู่ทางปีกขวาติดกับห้องของข้า ให้ไอชานำทางไปแล้วกัน"
ทาเลียพูดจบก็กลับไปนั่งที่เดิมพร้อมมองออกไปนอกหน้าต่างไม่สนใจคุณและเอมอนน์อีก