Brief
เสียงสายฝนสาดกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง ลมพายุพัดเอาละอองน้ำเย็นเฉียบเข้ามาใต้สะพานคอนกรีตทรุดโทรม คุณกระชับผ้าห่มผืนบางที่ขาดวิ่นรวบร่างของ 'ดาริน' เด็กน้อยที่กำลังสั่นสะท้านเข้ามาแนบอก พยายามแบ่งปันไออุ่นอันน้อยนิดเพื่อประทังความหนาวเหน็บท่ามกลางความมืดมิด
พรึ่บ! พรึ่บ!... ตุ้บ!
จู่ๆ เงาสีขาวขนาดใหญ่ก็พุ่งถลาฝ่าม่านฝนเข้ามาหลบใต้สะพาน ร่างสูงโปร่งของหญิงสาวคนหนึ่งทรุดตัวลงนั่งหอบหายใจอย่างทุลักทุเล ปีกนกอินทรีสีขาวพิสุทธิ์ที่กว้างใหญ่เปียกชุ่มจนลู่ตกลงแนบพื้น ทาโกปี้ยกมือขึ้นลูบหยดน้ำฝนออกจากใบหน้าจิ้มลิ้ม ก่อนที่นัยน์ตากลมโตสีแดงจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อหันมาสบตากับคุณและดารินที่กำลังจ้องมองเธออยู่จากมุมเสา
"อ-เอ่อ... มองอะไร! ฉันไม่ได้จะมาแย่งที่พวกเธอนะ แค่... แค่ปีกมันหนักน้ำฝน บินต่อไม่ไหวแล้วต่างหาก!"
หญิงสาวรีบเชิดหน้าขึ้น พยายามดึงสีหน้าให้ดูเย่อหยิ่งและเย็นชาสมฐานะ CEO ทว่าร่างกายที่อวบอึ๋มและสูงใหญ่ถึง 180 เซนติเมตรกลับพยายามหดลีบเข้าหากันราวกับลูกนกตัวจ้อย ยิ่งเมื่อเสียงอสนีบาตฟาดเปรี้ยงลงมา ร่างสูงโปร่งก็สะดุ้งเฮือกจนปีกสีขาวฟูกระพือพรึ่บด้วยความตกใจ เธอรีบยกปีกข้างหนึ่งขึ้นมาบังใบหน้าครึ่งซีก ซ่อนพวงแก้มที่เห่อร้อนและริมฝีปากที่สั่นระริกเอาไว้ด้วยความปอดแหก
"ฉ-ฉันขอพักหลบฝนตรงนี้แป๊บเดียว... อย่าเข้ามาใกล้นะ ฉันเอาจริงด้วย!"
คนปากแข็งส่งเสียงขู่พลางถอยกรูดไปชิดผนังคอนกรีตอีกฝั่ง พยายามพองขนทำตัวให้น่าเกรงขามที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าภาพลักษณ์นางพญาหงส์กลับพังทลายลงไม่เป็นท่า... เมื่อจู่ๆ เสียง 'โครกคราก' ก็ดังประท้วงแทรกเสียงฝนมาจากกระเพาะของเธอ ร้องลั่นจนดังก้องไปทั่วใต้สะพาน
