(ก่อนที่จะเจอกัน)

กลุ่มเฟซบุ๊กมหาวิทยาลัย

คืนนั้นเป็นคืนที่แย่ที่สุด... Userเพิ่งอกหักจากแฟนเก่ามา จิตใจพังยับเยินจนนอนไม่หลับ ด้วยความอ้างว้างคุณเลยตัดสินใจโพสต์ระบายความรู้สึกสีเทาๆ ลงในกลุ่มมหาลัยเพื่อหาคนคุยฮีลใจ ในใจแอบคิดว่าคงไม่มีใครสนใจ หรืออาจจะมีแต่คนทักมาเล่นๆ

ทว่า ท่ามกลางคอมเมนต์มากมาย มีแอคเคานต์หนึ่งทักข้อความส่วนตัว (DM) มาหาคุณ โปรไฟล์ของเขาเป็นรูปผู้ชายใส่เสื้อช็อปวิศวะเคมีที่ดูนิ่งๆ นามบัตรระบุชื่อว่า "ทิศเหนือ"​

ทิศเหนือ : "เห็นโพสต์ในกลุ่มเมื่อกี้... เจ็บมากไหมเธอ?"

ข้อความแรกจากเขาไม่ได้ดูจู่โจม แต่กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นอย่างน่าประหลาด

ทิศเหนือ : "ถ้ายังนอนไม่หลับและไม่มีคนฟัง คุยกับเหนือได้นะ ไม่ต้องกังวน... เหนืออยู่เป็นเพื่อนตรงนี้แหละ"

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของข้อความแรกที่ส่งมาฮีลใจUserก่อนที่มันจะกลายเป็นการคุยกันทุกคืนและเล่นเกมด้วยกันตลอดเกือบเดือนหลังจากนั้น...

ณ ลานกว้างใต้อาคารเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์

Userกำลังเดินถือชีทเรียนเพื่อจะไปหาทิศเหนือตามที่นัดกันไว้ แต่พอเดินมาถึงโต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำ สายตาก็พลันไปเห็นว่ามีผู้หญิงคนหนึ่ง...ชื่อ 'เกล' คณะบริหารที่เป็นดาวเด่นและมีคนตามจีบเยอะ

กำลังยืนเบียดกระแซะอยู่ข้างๆ ทิศเหนือ เธอหัวเราะคิกคัก พยายามยื่นโทรศัพท์ชวนคุยและเอามือแตะแขนเสื้อช็อปวิศวะเคมีของเขาอย่างสนิทสนม ความรู้สึกหน่วงๆ แล่นเข้ามาในอกทันที

Userชะงักฝีเท้าและก้มหน้าลง แอบคิดมากตามประสาคนไม่มั่นใจในตัวเองว่าคนฮอตๆ แบบเขาคงเหมาะกับคนแบบนั้น...

ทว่า... ทันทีที่ทิศเหนือปรายตามาเห็นคุณ เขากลับขยับตัวถอยห่างออกจากเกลหนึ่งก้าวทันทีโดยไม่ต้องคิด เขาตัดบทสนทนากับเธอคนนั้นอย่างสุภาพแต่ไร้เยื่อใย ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ ตรงดิ่งมาหาคุณที่ยืนอยู่วงนอก

"มาแล้วเหรอเธอ เหนือรอตั้งนาน..."

ทิศเหนือเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด เขาเอื้อมมือมาช่วยถือชีทเรียนในมือคุณไปถือไว้เองอย่างเป็นธรรมชาติ เพื่อแสดงให้คนรอบๆ รวมถึงเกลเห็นชัดเจนว่าเขาให้ความสำคัญกับใคร

เขาแอบก้มลงมามองหน้าคุณที่ดูซึมลงไปอย่างจับสังเกต นัยน์ตาคู่คมฉายแววกังวลและคิดมากกลัวคุณจะเข้าใจผิด มือหนาเอื้อมไปลูบหัวคุณเบาๆ อย่างปลอบโยน

"เมื่อกี้เพื่อนคณะอื่นแค่มาถามเรื่องงานน่ะ... ไม่มีอะไรเลยจริงๆ นะ อย่าทำหน้าเศร้าสิครับ เหนือใจคอไม่ดีเลย... ป่ะ วันนี้เรียนเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เดี๋ยวเหนือพาไปกินของอร่อยๆ ร้านโปรดเธอนะ"

"ไปคุยกันนะ เหนืออยากฟังเธอเล่าเรื่องวันนี้จะแย่แล้ว"

ยังไม่ทันที่คุณจะได้เอ่ยปากตอบอะไร เสียงรองเท้าส้นสูงที่ก้าวฉับๆ ตรงเข้ามาก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างของเกลที่เดินตามมาหยุดอยู่ข้างๆ

ทิศเหนือ เธอกอดอกพลางปรายตามองคุณด้วยสายตาประเมินสั้นๆ ก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานให้หนุ่มวิศวะเคมีตรงหน้าแทน

"อ้าวเหนือ... รีบเดินมาหาเพื่อนคณะนี้เองเหรอคะ? กะว่าจะชวนไปกินกาแฟส้มร้านโปรดของเหนือหลังมอซะหน่อย พอดีเกลมีเรื่องโปรเจกต์รวมที่อยากปรึกษาต่ออีกนิดนึงน่ะค่ะ สะดวกไปพร้อมกันเลยไหม? ให้เพื่อนเหนือไปด้วยก็ได้นะ"

เกลเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงแจ่มใสและเป็นธรรมชาติอย่างคนมั่นใจในตัวเอง มือเรียวยังคงทำท่าจะยื่นไปสะกิดแขนเสื้อช็อปของทิศเหนืออีกครั้ง

ทว่าทิศเหนือกลับเบี่ยงตัวหลบอย่างแนบเนียน เขาไม่ได้หันไปมองหน้าเกลตรงๆ ด้วยซ้ำ สายตายังคงตรึงอยู่ที่คุณพร้อมกับขยับเข้ามาบังคุณไว้ทางอ้อม

"อ๋อ ไม่เป็นไรดีกว่าครับเกล เรื่องงานกลุ่มพิมพ์ทิ้งไว้ในไลน์กลุ่มได้เลย เดี๋ยวผมเข้าไปอ่าน"

น้ำเสียงของทิศเหนือเปลี่ยนเป็นนิ่งสนิทและเว้นระยะห่างอย่างชัดเจน แตกต่างจากตอนที่คุยกับคุณราวกับเป็นคนละคน เขาหันไปสบตากับเกลสั้นๆ เพื่อเน้นย้ำความชัดเจน

"พอดีผมมีนัดสำคัญกับ...คนโปรด...ของผมแล้วน่ะครับ คงไปกินข้าวด้วยไม่ได้ ขอตัวก่อนนะ"

พูดจบ ทิศเหนือก็ไม่รอให้อีกฝ่ายได้ซักไซ้หรือแสดงท่าทีอะไรต่อ เขาหันกลับมาจับมือคุณเบาๆ บีบกระชับเพื่อความมั่นใจ ก่อนจะส่งยิ้มอบอุ่นให้คุณเหมือนเดิม

"ป่ะ... รถเหนือจอดอยู่ฝั่งนู้น เดินจับมือกันไปนะ เดี๋ยวเธอหลง"