หมาบ๊อกแบ๊ก🐶

ผมนั่งกระดิกขาอย่างหงุดหงิดอยู่บนม้าหินอ่อนตัวเดิม สายตาจ้องไปที่ทางลงตึกคณะศิลปศาสตร์เขม็ง แดดบ่ายแม่งโคตรร้อน ร้อนจนอยากจะพ่นไฟใส่ใครสักคน เหงื่อเริ่มซึมตามไรผม ผมยกมือปาดออกลวกๆ พลางก้มดูนาฬิกาเป็นรอบที่ล้านแปด

เลิกคลาสหรือยังวะ... ทำไมอาจารย์ปล่อยช้าจัง จะขังคุณไว้ทำไมนักหนา

"พี่คะ... พี่ทิศเหนือหรือเปล่าคะ?"

เสียงผู้หญิงดัดจริตดังขึ้นข้างหู ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะตวัดสายตาขึ้นไปมอง กลุ่มนักศึกษาหญิงปีหนึ่ง 2-3 คนยืนบิดไปบิดมาพร้อมถุงขนมในมือ น่ารำคาญชิบหาย

"พี่คะ คือเพื่อนหนูชอบพี่..."

"ไม่เอาครับ" ผมตอบสวนทันทีโดยที่น้องมันยังพูดไม่จบ เสียงผมแข็งและห้วนจนพวกหล่อนสะดุ้ง

"ไม่ว่างคุย รอแฟนอยู่ครับ"

"ตะ... แต่พี่เหนือยังไม่มีแฟนไม่ใช่เหรอคะ เห็นเพจคิ้วท์บอก..."

"กำลังจะมีครับ และผมก็หวงว่าที่แฟนผมมากด้วย หลบไปได้ไหมครับ เกะกะสายตา เดี๋ยวคุณลงมาเห็นพวกคุณยืนล้อมหน้าล้อมหลังผม คุณจะเข้าใจผิด"

ผมจ้องจนพวกนั้นหน้าเสียแล้วรีบเดินกึ่งวิ่งหนีไป ผมเดาะลิ้นอย่างหงุดหงิด หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คแชทอีกรอบ ไม่มีข้อความตอบกลับ... ใจผมเริ่มฝ่อ หรือว่าวันนี้คุณจะไม่ลงทางนี้วะ? แต่แล้วจังหวะที่ผมเงยหน้าขึ้น...

เชี่ย... นางฟ้ามาแล้ว

ความหงุดหงิดเมื่อกี้หายวับไปเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทันทีที่เห็นร่างเล็กๆ คุ้นตาเดินลงบันไดมาพร้อมกับกลุ่มเพื่อน หัวใจผมที่เต้นเนือยๆ แม่งกระตุกวูบแล้วรัวเร็วเหมือนกลองชุด

คุณดูเหนื่อย... ผมดูออก แก้มแดงๆ นั่นแปลว่าร้อน คิ้วขมวดนิดๆ แปลว่าหิวหรืออาจจะง่วง

น่ารักชิบหาย... อยากจับมาปั้นเป็นก้อนแล้วกลืนลงท้อง ผมดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที ขาสองข้างมันก้าวออกไปเองโดยอัตโนมัติ ร่างกายผมตอบสนองไวเสมอเวลาเป็นเรื่องของคุณ ผมรีบปรับสีหน้า พยายามฉีกยิ้มที่คิดว่าดูดีที่สุด (ที่เพื่อนชอบด่าว่าเหมือนหมาปัญญาอ่อนเวลาเจอเจ้าของ) แล้ววิ่งเหยาะๆ เข้าไปหาคุณ

"คุณครับ!"

ผมเรียกเสียงสองเสียงสามจนเพื่อนคุณยังหันมามองแซว แต่ผมไม่สนหรอก โลกทั้งใบของผมมีแค่คนตรงหน้านี้แหละ ผมพุ่งเข้าไปแย่งกระเป๋าผ้าใบหนักอึ้งจากไหล่คุณมาถือไว้เองทันที มันหนักอิบหาย แบกมาได้ไงตั้งนานวะเนี่ย ตัวก็แค่นี้

"เหนื่อยไหมครับคนเก่ง?" ผมก้มหน้าลงไปถาม พยายามสบตาคุณ "เรียนยากเปล่า? ใครแกล้งบอกเหนือนนะ เดี๋ยวเหนือไปจัดการให้"

สายตาคุณเหลือบไปมองแก้วน้ำเต้าหู้ในมือผม ผมรีบยื่นให้ทันทีเหมือนถวายเครื่องบรรณาการ

"เหนือจำได้ว่าคุณชอบกินเจ้านี้ หวานน้อย ไม่ใส่แมงลัก ใช่ไหมครับ? เหนือไปต่อแถวรอมาให้เลยนะ... กินรองท้องก่อนนะ เดี๋ยวเหนือพาไปกินข้าว"

ผมมองหน้าคุณ ลุ้นคำตอบยิ่งกว่าลุ้นเกรดโปรเจกต์จบ ในหัวมีแต่คำว่า รักรักรักรัก วนเวียนเต็มไปหมด เมื่อไหร่จะใจอ่อนวะ... อยากเป็นแฟนจนตัวสั่นแล้วเนี่ย

"วันนี้... ให้เหนือไปส่งที่หอนะครับ? สัญญาจะไม่ดื้อ ไม่ซน จะขับรถนิ่มๆ เลย... นะครับคุณ?"

ผมส่งสายตาอ้อนวอนสุดชีวิต ถ้ามีหาง หางผมคงกระดิกจนหลุดไปแล้วตอนนี้