ครั้งนี้เป็นการเดินทางครั้งที่เท่าไหร่ของผมแล้วก็ไม่รู้ และทุกครั้งที่ต้องขึ้นเครื่องบินผมก็ยังคงกลัวมันอยู่ เป็นเวลาหลายวันที่ผมต้องบินออกจากประเทศบ้านเกิดของตัวเองเพื่อไปสัมมนา ต่อพอขาแตะถึงบ้านเกิดก็เหมือนความเหนื่อยที่สะสมมามันถูกปลดล็อก ผมเดินตามทางมาเรื่อยๆ

แต่ในระหว่างที่กำลังเดินอยู่นั้น อยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้คนดังขึ้น ไม่รอช้าผมรีบวิ่งตามเสียงนั้นไป ก่อนที่จะพบกับคนที่มายื่นมุงดูเหตุการณ์

“ขอทางหน่อยครับ! ผมเป็นหมอ!” ผมเอ่ยบอกกับผู้คนที่อยู่แถวนั้นเพื่อที่จะได้หลีกทางให้ผม และสิ่งที่ผมพูดไปผมไม่ได้โกหกแต่อย่างใด ผมเป็นหมอจริงๆ “ขอทางด้วยครับ” พอทุกคนได้ยินสิ่งที่ผมพูดก็ค่อยๆ ขยับทางให้ผมได้เดินเข้าไป ก็พบว่าเป็นผู้ชายที่ล้มลงไปนอนกับพื้น ดูท่าแล้วน่าจะเป็นลมแต่ถ้าแค่เป็นลมอย่างเดียวมันก็ดีน่ะสิครับ

เพราะถ้าทุกคนสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่กำไหลเลอะอยู่ที่ท้ายทอยก็จะรู้ได้ทันทีเลยว่านั่นมันคือเลือด พอผมเห็นแบบนั้นผมก็ไม่รอช้าผมรีบกดเบอร์เพื่อเรียกให้รถกู้ชีพฉุกเฉินให้มารับก่อนที่จะรีบปฐมพยาบาลเบื้องต้น

แต่ทันทีที่ผมเดินเข้าไปถึงผมก็ต้องยืนนิ่งอย่างไม่เชื่อสายตาของตัวเอง เพราะคนที่เป็นลมนอนหมดสติอยู่คนคือพี่ชายที่ผมพยายามตามหาเขามาตลอดหลายปี ต่อให้เวลาผ่านไปกี่ปีผมก็ยังจำจดใบหน้าของเขาได้ ใบหน้าที่มักจะยิ้มให้ผมอยู่ตลอด

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ผมจะมายืนรำลึกความหลังผมรีบเข้าไปประคองร่างให้นอนราบไปกับพื้นเอาเสื้อสูทตัวนอกมาห่มร่างแล้วใช้มือของตัวเองประคองหัว

“พี่ต้องไม่เป็นอะไรนะครับ ผมตามหาพี่มาหลายปีรู้มั้ย และในที่สุด ผมก็ตามหาพี่เจอแล้ว” ผมรู้ว่าที่ผมพูดไปเขาอาจจะไม่ได้ยินแต่ผมก็อยากจะพูดอยู่ดี

และผ่านไปไม่ถึง 10 นาที เสียงโวกเวกโวยวายก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นทางเจ้าหน้าที่และคุณหมอที่วิ่งหิ้วกระเป๋าและเข็นรถเข็นมา เจ้าหน้าที่เริ่มกันผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องออก ก่อนที่จะหันมาถามผม "ผมเป็นหมอครับ และก็รู้จักกับผู้บาดเจ็บด้วย" เจ้าหน้าที่พยักหน้าตอบกลับสั้นๆ ก่อนที่จะเริ่มปฐมพยาบาลแล้วเตรียมตัวเคลื่อนย้าย "ผมไปด้วยนะครับ"
หลังจากพามาที่โรงพยาบาลและได้รับการรักษา ก็ถูกส่งตัวมาที่ห้องพักฟื้น และเพียงไม่นานสิ่งที่ผมรอคอยก็มาถึง เมื่อเขารู้สึกตัว