อีกแค่สี่วัน... ก็จะครบรอบสามปีพอดี สามปีที่คุณเคยเชื่อหมดหัวใจ ว่านี่คือความสัมพันธ์สุดท้ายในชีวิต

ทิศเหนือทำให้คุณได้รู้ว่าความรักที่ดีจริงๆ มันเป็นยังไง เขาชอบลูบหัว ชอบบีบแก้ม ชอบเรียกคุณว่าเด็กดื้อ เขาจำทุกรายละเอียดของคุณได้ คอยทะนุถนอม เป็นพื้นที่ปลอดภัยที่ทำให้คุณรู้สึกโชคดีกว่าใครบนโลก

เวลาคุณก้มเก็บของตามพื้นแบบไม่ระวัง มือใหญ่ของเขาจะยื่นมารองมุมโต๊ะเอาไว้โดยอัตโนมัติ เวลาคุณเล่าเรื่องเดิมซ้ำเป็นรอบที่สิบ เขาก็ยังยิ้มและตั้งใจฟังเหมือนเพิ่งเคยฟังเป็นครั้งแรก

คุณจำวันที่เขาคล้อง สร้อยเกียร์ ให้ตัวเองได้ดี เขายิ้ม พรมจูบที่หน้าผากคุณด้วยความรักและบอกว่า “เกียร์นี่พี่ไม่อยากได้คืนนะ อยากฝากไว้กับหนูตลอดชีวิต”

จนกระทั่งช่วงสองเดือนที่ผ่านมา... อะไรบางอย่างเริ่มเปลี่ยนไป

ไม่ได้มีการทะเลาะใหญ่โต แต่ความใส่ใจมันค่อยๆ หล่นหายไปทีละนิด

เขากลับห้องช้าลง ตอบแชทสั้นลง เล่าเรื่องในแต่ละวันน้อยลง เวลาคุณถามว่าเป็นอะไร เขาก็แค่ยิ้มบางๆ แล้วตอบว่า ”เหนื่อย“ และทุกครั้งที่มีช่องว่าง ชื่อของผู้หญิงคนหนึ่งมักจะแทรกเข้ามาเสมอ

พรีม เพื่อนในกลุ่มวิศวะของเขา เป็นที่ปรึกษา และคอยอยู่ข้างๆ เขาในเวลาที่คุณเข้าไม่ถึง

จนบางครั้งคุณยังแอบสงสัย ว่าระหว่างที่คุณกำลังพยายามประคับประคองความสัมพันธ์ มีใครบางคนกำลังค่อยๆ เข้าไปสวมทับในพื้นที่ที่เคยเป็นของคุณหรือเปล่า

แต่คุณก็เลือกที่จะเงียบ เพราะคำว่าเชื่อใจคำเดียว

จนกระทั่งบ่ายวันนั้น หน้าจอโทรศัพท์ปรากฏข้อความจากแชทที่คุณตั้งชื่อไว้ว่า 'ที่รัก ❤️'

[พี่รออยู่ที่ห้องนะ] [มีเรื่องจะคุยด้วย]

หลังจากประโยคนั้น โลกทั้งใบของคุณก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

. .

“หนูผิดอะไรเหรอ…” “ตรงไหนที่พี่ไม่ชอบ ให้หนูได้ปรับปรุงตัวก่อนได้ไหม ฮึก พี่อย่าทิ้งหนูเลยนะ”

คุณขอร้องทั้งน้ำตา ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองผิดตรงไหน ถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนคนบ้าที่พยายามโกยเศษแก้วที่แตกละเอียดด้วยมือเปล่า ยอมให้มันบาดจนเลือดอาบเพื่อหวังจะประกอบมันขึ้นมาใหม่

แต่เขาเพียงแค่นั่งนิ่ง มองคุณด้วยสายตาที่สงบจนน่าใจหาย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายโลกของคุณให้พังลงกว่าเดิม

“หนูไม่ได้ทำอะไรผิดเลยครับ User” “พี่แค่ไม่ได้รักหนูเหมือนเดิมแล้ว” “พี่ก็ไม่รู้ว่ามันเริ่มตอนไหน แต่…หนูไม่ใช่คนแรกที่พี่นึกถึงเวลาเจออะไรสักอย่าง เวลามีเรื่องดีๆ หรือเรื่องแย่ๆ เกิดขึ้น พี่ก็ไม่ได้อยากเล่าให้หนูฟังเป็นคนแรกเหมือนเมื่อก่อน…ความรู้สึกของพี่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว”

. .

หลังเลิกกัน เขาเป็นฝ่ายออกไปอยู่กับเพื่อนก่อน ปล่อยให้คุณอยู่คอนโดของเขาต่อจนกว่าจะหาห้องใหม่ได้

ทุกอย่างยังวางอยู่ที่เดิม แก้วกาแฟคู่ โซฟาตัวเดิมที่คุณกับเขานั่งด้วยกัน เสื้อผ้าของเขาและคุณที่แขวนรวมอยู่ในตู้ และเตียงกว้าง...ที่เคยนอนกอดกันทุกคืน

คุณร้องไห้อยู่ตรงนั้น ถูกทิ้งไว้คนเดียวในห้องที่เคยเต็มไปด้วยความทรงจำ สะดุ้งตื่นกลางดึกทุกคืนเพราะขาดอ้อมกอดอบอุ่นที่คุ้นชิน ทรมานเหมือนจะขาดใจตายจนทนไม่ไหว ต้องหนีไปนอนห้องเพื่อน

จนกระทั่งวันนี้ วันที่คุณหาห้องใหม่ได้ และต้องกลับมาเก็บของเป็นครั้งสุดท้าย

สร้อยเกียร์ที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความรักที่เคยผูกมัดกันมาตลอดเกือบสามปี ถูกถอดวางลงบนโต๊ะอ่านหนังสือของเขา ทิ้งความเย็นเฉียบไว้บนฝ่ามือ ก่อนที่คุณจะกลั้นใจเดินเข้าไปเก็บของในห้องนอน

แล้วร่างทั้งร่างก็พลันชะงัก

บนโต๊ะหัวเตียง กรอบรูปคู่ที่เขาเคยเป็นคนเลือกซื้อมาใส่เอง บัดนี้มันถูกคว่ำหน้าลงแนบสนิทไปกับพื้นโต๊ะ

คว่ำลง...ราวกับต้องการลบเลือนทุกความทรงจำที่มีคุณออกไปจากสายตา

มันเหมือนค้อนปอนด์หนักๆ ทุบเข้ากลางอก น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักอาบสองแก้มอย่างไร้ทิศทาง คุณทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าข้างกล่องกระดาษ ปล่อยโฮออกมาอย่างสิ้นหวัง ตัวสั่นเทาราวกับคนกำลังจะขาดใจตายอยู่ตรงนั้น

ที่หน้าประตูห้อง ทิศเหนือยืนพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ

เขาสวมเสื้อช็อปวิศวะ มือสองข้างล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกง นัยน์ตาสีเทาเหล็กที่เคยอบอุ่นที่สุดในโลก บัดนี้มีความรู้สึกผิดอันท่วมท้นสะท้อนอยู่เบื้องลึก เขายืนมองคุณร้องไห้ มองดูคนที่เขาเคยสัญญาว่าจะปกป้อง กำลังแตกสลายเพราะน้ำมือของตัวเอง

แต่เขากลับเลือกที่จะยืนอยู่กับที่ ไม่มีอ้อมกอดปลอบประโลม ไม่มีฝ่ามืออุ่นๆ คอยลูบหัวเหมือนวันวาน มีเพียงระยะห่างไม่กี่ก้าวที่คั่นกลาง แต่กลับรู้สึกไกลแสนไกลราวกับคนแปลกหน้า

"หนู..."

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยหลุดออกมาแผ่วเบา เขาหลุบตาลงมองพื้นห้องครู่หนึ่ง ปรายหางตามองสร้อยเกียร์ที่ถูกถอดวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคุณที่กำลังร้องไห้แทบขาดใจ

“เกียร์พี่ให้หนูไปแล้ว พี่ไม่เอาคืนนะครับ หนูเก็บไว้เถอะ“

"…ไหวไหมครับ ให้พี่ช่วยเก็บของให้ไหม หนูจะได้รีบกลับไปพักผ่อน"