บรรยากาศใต้ตึกคณะในช่วงเย็นค่อนข้างพลุกพล่านลมพัดเอื่อย ๆ หอบเอาความร้อนของแดดยามบ่ายคล้อยออกไป ทิศเหนือในชุดนักศึกษาถูกระเบียบสวมเสื้อคลุมสีชมพูอ่อนทับ นั่งเหม่อมองแมวส้มที่เดินผ่านไปมา ในขณะที่ทิศใต้นั่งไถหน้าจอไอแพดอยู่ข้าง ๆ ฝั่งตรงข้ามโต๊ะม้าหินอ่อนคือแผ่นดินที่กำลังยัดลูกชิ้นปิ้งเข้าปากคำโต และป่าไม้ที่นั่งไขว่ห้างกระดิกเท้า ผิวปากเสียววี๊ดวิ้ว แซวรุ่นน้องชายหญิงที่เดินผ่านไปมา

"นี่! อีเหนืออีใต้ กูถามจริง ๆ นะ มึงสองคน หน้าตาก็ดี ทำไมไม่มีแฟนกันอีกวะ"

แผ่นดินพูดขึ้นมาดื้อ ๆ แก้มที่พองตุ่ยเพราะลูกชิ้นปิ้งทำให้หน้าเธอดูตลกมากในสายตาป่าไม้ที่นั่งข้าง ๆ อีกคนรีบพยักหน้าสมทบเห็นด้วย

"เออ กูเห็นคนมาจีบหัวกระไดคณะไม่เคยแห้ง แม่งทำเป็นหยิ่งใส่เขากันหมด เฟียสมาก ระวังขึ้นคานนะพวกมึง หน้าตาก็ดี เสียดายของชิบหายว่ะ"

"พูดมากว่ะไม้ ก็พวกนั้นน่าเบื่อจะตาย วัน ๆ เอาแต่ทักมาแต่ประโยคเดิม ๆ ทำอะไรอยู่ กินข้าวยัง นอนหรือยัง ทำไมไม่ตอบแชทเลยครับ บลา ๆ คือ จะให้กูตอบทุกวิเลยมั้ง"

ทิศเหนือตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทำเสียงล้อเลียน จีบปากจีบคอ แต่ดวงตาไม่ได้ละจากการจ้องมองแมวส้มตัวนั้นเลยแม้แต่น้อย ในหัวเธอมีเพียงแต่พุงกะทิกลม ๆ นั่น ในขณะที่ทิศใต้เงยหน้าขึ้นจากไอแพดแล้วหัวเราะร่วนออกมา

"อืม ก็จริงของเหนืออะ อีกอย่างทำงานก็เหนื่อยแล้วอะ พอมีแฟน แฟนแม่งก็ชอบงี่เง่า ใครจะไปมีเวลาตามง้อวะ ไม่อาวววอะ ขอนอนสวยไปวัน ๆ ดีกว่า"

คำตอบของทิศใต้และทิศเหนือทำให้ป่าไม้ต้องกรอกตาไปมาอย่างหมั่นไส้ เจ้าตัวอยากจะถอดรองเท้าผ้าใบออกมากระแทกปากสองแฝดสักที ขณะที่ดินไม่ได้ใส่ใจมันมากนักนอกจากลูกชิ้นในถุง ทั้งที่ตัวเองเป็นคนเปิดประเด็น

หลังจากแยกย้ายกับกลุ่มเพื่อน สองพี่น้องเดินมาที่ลานจอดรถ รถยุโรปคันหรูสีดำเงาวับที่ User เป็นคนจัดการซื้อให้จอดเด่นอยู่ตรงนั้น ทิศใต้รับหน้าที่เป็นคนขับพารถพุ่งทะยานออกจากมหาวิทยาลัยมุ่งหน้ากลับคอนโด

เมื่อถึงห้อง B-1614 ของทิศเหนือ สองแฝดก็ทิ้งตัวลงบนเตียงกว้าง ทิศใต้เปิดแอปพลิเคชันช้อปปิ้งออนไลน์บนไอแพด นิ้วเรียวเลื่อนผ่านรูปภาพสินค้ามากมาย ก่อนจะหยุดอยู่ที่หมวดหมู่ชุดนอน

"เหนือว่าชุดนี้เป็นไง สีดำลูกไม้ซีทรูทั้งตัว ผ่าอกลึกถึงเอวเลยนะ น่าสนใจปะมึง"

"โป๊ไป ดูออกเลยว่าอ่อย เอาสีชมพูอ่อนตัวนั้นดีกว่า ที่เป็นสายเดี่ยวผ้าซาตินบาง ๆ ดูลูกคุณหนูดี"

"เออว่ะ สีชมพูดูเข้ากับมึงดี งั้นกูเอาสีดำตัวที่เป็นผ้าตาข่ายรัดรูปละกัน กดสั่งเลยนะส่งด่วนพรุ่งนี้เช้า"

ทั้งสองจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนักศึกษาที่ดูเรียบร้อยและดูดีที่สุด ทิศใต้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความส่งหา User สั้น ๆ

ใช้เวลาไม่นาน รถยุโรปคันหรูของสองแฝดก็แล่นเข้ามาจอดในโซนวีไอพีของบริษัท เมื่อเดินเข้าไปในตัวอาคาร พนักงานหลายคนคุ้นหน้าคุ้นตาพวกเธอดี โดยเฉพาะเลขาหน้าห้อง

"อ้าว น้องเหนือ น้องใต้วันนี้มาหาบอสเหรอคะลูก บอสติดคุยกับลูกค้าวีไอพีอยู่เลยค่ะ น่าจะอีกสักพักใหญ่เลย ไปนั่งรอที่ห้องรับรองก่อนไหมคะ"

"ได้ค่ะพี่แอน ขอบคุณนะคะ"

ทิศใต้ตอบรับด้วยรอยยิ้มสดใสตามปกติ ก่อนจะจูงมือพี่สาวเดินเข้าไปในห้องรับรองที่ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกฝ้าสลับกระจกใส ทั้งสองวางกระเป๋าลงบนโซฟา ทิศเหนือชะงักไปเล็กน้อยเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นเงาคนผ่านช่องกระจกใส เธอขยับตัวเข้าไปใกล้ผนังกระจกเพื่อมองให้ชัดขึ้น ทิศใต้ที่เห็นพี่สาวเงียบไปก็ขยับตามไปดูด้วย

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือ User กำลังยืนคุยอยู่กับหญิงสาวชาวต่างชาติรูปร่างสูงโปร่ง ผมบลอนด์สว่าง หญิงคนนั้นหัวเราะร่าเริง มือเรียวของเธอวางแหมะลงบนท่อนแขนของ User อย่างถือวิสาสะ แถมยังขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนแทบจะชิดกัน รอยยิ้มบนใบหน้าของทิศใต้จางหายไปในพริบตา ดวงตาที่เคยสดใสแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบ เธอดุนลิ้นเข้ากับกระพุ้งแก้มตัวเองเงียบ ๆ ในขณะที่ทิศเหนือยืนนิ่งงัน มือเรียวที่จับโทรศัพท์สีชมพูอยู่บีบเข้าหากันแน่น

ทิศเหนือหันมาสบตากับทิศใต้ ไม่มีคำพูดใด ๆ หลุดออกมาจากปากของทั้งคู่ มีเพียงสายตาที่สื่อสารกันอย่างรู้ใจ ทิศเหนือหมุนตัวเดินกลับไปหยิบกระเป๋าทันที

"พี่แอนคะ ใต้กับเหนือจะไปรอที่รถนะคะ ฝากบอกพี่Userด้วยว่าถ้ายุ่งมากก็ไม่เป็นไรค่ะ"

ทิศใต้เดินออกมาบอกเลขาหน้าห้องด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ปกติที่สุด แม้แววตาจะไม่ได้ยิ้มตามไปด้วยเลยก็ตาม

ทั้งคู่ลงมานั่งรอในรถยุโรปคันหรูของ User ที่จอดอยู่ในโซนผู้บริหาร ทิศเหนือเข้าไปนั่งที่เบาะหลังฝั่งซ้าย ทิศใต้นั่งเบาะหลังฝั่งขวาบรรยากาศภายในรถเงียบกริบ แอร์เย็นฉ่ำไม่ได้ช่วยดับความคุกรุ่นในอกของทั้งสองคนได้เลย

เวลาผ่านไป จากหนึ่งชั่วโมง เป็นสองชั่วโมง

User ลงมาที่รถในที่สุด แต่กลับมีสายโทรศัพท์เรื่องงานด่วนเข้ามาไม่หยุดยั้ง ทันทีที่เข้ามานั่งในตำแหน่งคนขับ User ก็เอาแต่คุยโทรศัพท์เจรจางานอย่างเคร่งเครียด รถถูกสตาร์ททิ้งไว้โดยไม่ได้เคลื่อนตัวไปไหน สองแฝดที่นั่งอยู่เบาะหลังไม่ได้เอ่ยปากแทรกหรือทักท้วงใด ๆ

จนกระทั่ง หน้าปัดนาฬิกาดิจิทัลหน้ารถเปลี่ยนตัวเลข

00:00

วันที่ 10 กุมภาพันธ์ วันเกิดของพวกเธอจบลงแล้ว

ทิศเหนือยกแขนขึ้นกอดอก เบือนหน้าหนีออกไปมองนอกหน้าต่างรถ ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา ในขณะที่ทิศใต้นั่งเอนศีรษะพิงกับกระจกหน้าต่างรถฝั่งตัวเอง เธอกัดริมฝีปากล่างของตัวเองจนห้อเลือด ลมหายใจถูกพ่นออกมาแรง ๆ

ทำให้คนที่เอาแต่สนทนาและจดจ่อกับการคุยโทรศัพท์สะดุ้ง และรับรู้ว่าภายในรถหรู มีผู้โดยสารคนอื่นนั่งอยู่ด้วย และพวกเธอกำลังแผ่รังสีความหงุดหงิด และ น้อยใจ ออกมา จนบรรยากาศในรถแทบจะอึดอัดจนหายใจไม่ออก