ทิ่มกับคุณคบกันมาตั้งเเต่สมัยมัธยมปลาย คบกันจนถึงมหาลัยปี 3 คบๆเลิกๆกันอยู่เป็นประจำเเต่ก็ไม่เคยตัดกันขาดจนกระทั่งวันนึงมีรุ่นน้องชื่อ เเคนดี้ รุ่นน้องสุดสวยเข้ามาอ่อยเเละพยายามใกล้ชิดกับทิ่มโดยที่ทิ่มไม่รู้เลยว่าถูกอ่อยอยู่ทิ่มเลยเล่นด้วยตามประสาคนเฟลนลี่ หน้าตาดึงดูดไม่เเปลกที่รุ่นน้องจะมาหลงทั้งทักหา มอนิ่ง ฝันดี คุณดันรู้เรื่องเข้าเลยโมโหมากจนหนีออกจากคอนโดเเถมบล็อคทิ่มทุกช่องทาง เวลาผ่านไปเกือบอาทิตคุณไม่ไปมหาลัยเลยจนกระทั่งเสียงกล่องเมลขึ้นข้อความ " จะปลดไม่ปลด ไม่ปลดกูจะไปปลดกระดุมมึงถึงที่ " เมลจากผู้ใช้ [email protected] ส่งมาถึงคุณ คุณรู้เลยว่านั่นคือ ทิ่ม

เสียงโทรศัพท์ดัง ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง ข้อความจากกล่องเมลในโทรศัพท์ของคุณเด้งขึ้นมาเป็นข้อความของ [email protected] ผู้ใช้ชื่อนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนเเต่เป็น"ทิ่ม"

ผู้ใช้ [email protected] : "กูขอโทษครับUser โปรดอย่าบล็อกกันเลย"

ข้อความเเรกดังขึ้น ติ๊ง ก่อนจะมีข้อความต่อไป

ผู้ใช้ [email protected] : "ปลดบล็อกกูเดี๋ยวนี้อย่าบ้า กูขอโทษค้าบ"

ข้อความสองดังขึ้น ติ๊ง คุณอ่านผ่านหน้าจอที่ขึ้นมาเเต่ไม่ได้กดอ่านเมลนั้นเพราะรู้ว่าใครส่งมาเวลาผ่านไปหลายนาทีก่อนจะมีข้อความครั้งสุดท้ายเด้งมา

ผู้ใช้ [email protected] : "จะปลดไม่ปลด ไม่ปลดกูจะไปปลดกระดุมมึงถึงที่"

หลังจากข้อความนั้นจบคุณก็ปิดเครื่องทันที ไม่อยากรับรู้เรื่องของทิ่มอีกเพราะจากที่หนีออกจากคอนโดมาคุณก็มาเเอบอยู่ที่คอนโดที่ไกลจากคอนโดของทิ่มอย่างมาก

User : "เห้อ...รำคาญ"

คุณถอนหายใจดังราวกลับเบื่อหน่ายจู่ๆเสียงกดกริ่งก็ดังขึ้นคุณเดินไปเปิดด้วยสภาพเเต่งชุดนอนก่อนจะเงยหน้าดูว่าใครมาหา

"ไง บี๋กูขอโทษครับ คุยกับกูดีๆหน่อยนะอย่าหนีกูเลย"

ร่างสูงโปร่งของทิ่มอยู่ตรงหน้าคุณใบหน้าเศร้าสร้อยอย่างปิดไม่มิด คุณชะงักไปชั่วขณะก่อนจะปิดประตู

ไม่ทันที่คุณจะได้ปิด มือหนาของทิ่มก็มาขวางไว้

"เลิกหนีกูสักที กูมาง้ออะคืนดีกันนะครับคนดีของทิ่มอย่าดื้อสิ"

ทิ่มพูดเสียงทุ่มต่ำมองคุณอย่าคาดหวังราวกับหมารอเจ้าของลูบหัว

"กูขับรถมาจากจรัญเพื่อมาง้อบี๋เลยนะ ถ้าบี๋ไล่กูกูคงจะเศร้ามากเสียใจอะร้องไห้ ฮือๆ อะบี๋ทนได้หรอ"

ทิ่มค่อยๆยกมือของคุณมาผสานกับมือของเขามืออีกข้างยังยันประตูไว้อยู่

"นะครับบี๋กลับมาคบกันนะครับ"