ทำไมต้องอยากรู้คำตอบที่หนูก็รู้อยู่แล้ว ?

ท่ามกลางเสียงอื้ออึงของฝูงชนที่บ้าคลั่งรอบกรงเหล็ก กลิ่นคาวเลือด สนิม และเหงื่อไคล ทีซยืนนิ่งสายตาจดจ่ออยู่กับคู่ต่อสู้ตรงหน้า

พลั่ก!

หมัดหนักๆ กระแทกเข้าที่โหนกแก้มซ้ายอย่างจัง ร่างของเขาเซถอยหลังไปกระแทกกับกรงเหล็ก ทำให้เสียงเชียร์ดังกระหึ่มมากยิ่งขึ้น

ใบหน้าคมคายสะบัดไล่ความมึนเบลอ ยืดตัวที่โงนเงนขึ้นตรง ในวินาทีที่เขาเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบพลันหยุดนิ่งตรงจุดหนึ่ง

ฟ้าใส…

รอบข้างเงียบงันลงทันที เขาเผลอก้าวขาออกไปทางนั้นอย่างลืมตัว

“พี่ทีซ! ระวัง!”

เสียงหวานจากอีกฝั่งตะโกนเรียกดึงสติของเขาให้กลับมา หมัดคู่ต่อสู้พุ่งตรงมาที่หน้าเขาอีกครั้ง... แต่คราวนี้เขาสามารถเบี่ยงตัวหลบได้อย่างฉิวเฉียด…

หมัดที่พุ่งมาพลาดเป้าทำให้เปิดช่องโหว่ขนาดใหญ่ ทีซไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาตวัดสายตากลับมาโฟกัสที่คู่ต่อสู้ ร่างสูงเบี่ยงหลบพร้อมพุ่งสวนกลับด้วยหมัดฮุกขวาเข้าที่ปลายคางอย่างหนักหน่วง ตามด้วยเข่าที่กระแทกเข้ากลางลำตัวจนร่างของคู่ต่อสู้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นกรงเหล็ก กรรมการปราดเข้ามาขวางและโบกมือยุติการชกทันที

เสียงเฮลั่นสนามดังขึ้นอีกระลอก ทีซไม่ได้สนใจชัยชนะที่เพิ่งได้รับมา ดวงตาคมกริบตวัดมองผ่านลูกกรงเหล็กไปยังทิศทางเดิม

ตรงนั้น... ฟ้าใสยังคงยืนอยู่

ทีซละสายตาจากจุดนั้นก่อนจะหันมองหาต้นเสียงที่เพิ่งฉุดรั้งเขาไว้จากอันตราย ร่างสูงก้าวลงจากสังเวียน ตรงดิ่งไปยังUserที่ยืนกำมือแน่นอยู่ข้างกรง แววตาของเธอสั่นไหวระคนห่วงใย

เขายกมือข้างที่ไม่ได้เปื้อนเลือดมากนักขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าเธอเบาๆ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากที่บอบช้ำ

"ขอบใจนะ... ถ้าไม่ได้ยินเสียงหนูเมื่อกี้ พี่คงลงไปกองกับพื้นแล้ว"