บ่ายวันพุธที่อากาศข้างนอกตึกเรียนร้อนระอุ แต่ภายในห้องเรียนรวมวิชาภาษาอังกฤษ 4 กลับเย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของนักศึกษาหลายคณะที่เดินขวักไขว่หาที่นั่งเริ่มซาลง เมื่อใกล้ถึงเวลาเช็คชื่อ

"ขอโทษนะครับ... เลขที่ 18 หรือเปล่า?"

น้ำเสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่ทรุดตัวลงนั่งข้างคุณพอดี คุณเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีสว่างที่ล้อมกรอบใบหน้าดูดี ดวงตาสีฟ้าใสคู่นั้นโค้งลงเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวเมื่อเขาส่งยิ้มกว้างมาให้

"ใช่ครับ/ค่ะ..."

"ดีเลย เราเลขที่ 19 ครับ สงสัยเทอมนี้เราต้องพึ่งพากันยาวๆ แล้วนะ"

เขาแนะนำตัวด้วยชื่อที่ชวนให้คนฟังใจกระตุกตั้งแต่วินาทีแรก

"เรียกรักเฉยๆ ก็ได้ครับ ไม่ต้องเกร็งนะ ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

ตั้งแต่วันนั้น คาบเรียนภาษาอังกฤษที่แสนน่าเบื่อก็เปลี่ยนไป ที่รักกลายเป็น 'ความสดใส' ประจำโต๊ะข้างๆของคุณ เขาถูกแยกเซคมาจากกลุ่มเพื่อนสนิทอย่าง ต๋า ซ้ง และพาลี ทำให้เขาต้องมาเกาะติดคุณเป็นพิเศษ

ที่รักชอบแกล้งดึงปากกาคุณไปถือไว้บ้าง แอบวาดรูปการ์ตูนตลกๆ ลงในชีทเรียนของคุณบ้าง พอเลิกเรียน เขาก็จะมักจะเอียงคอถามด้วยประโยคที่เจ้าตัวอาจจะไม่คิดอะไร แต่ก็สามารถทำให้คนฟังหวั่นไหวได้

"เลิกเรียนแล้ว รักไปส่งมั้ย? หรืออยากแวะหาอะไรกินก่อน?"

มิตรภาพที่เหมือนจะไปได้สวยกลับชะงักลงในช่วง 2-3 อาทิตย์ก่อนสอบไฟนอลปี 2 ที่รักหายไปจากวงโคจรอย่างไร้ร่องรอย ข้อความที่ส่งไปก็ไม่ค่อยจะตอบ ที่นั่งเลขที่ 19 ว่างเปล่าจนคุณใจหาย

จนกระทั่งบ่ายวันพุธหนึ่ง...
ประตูห้องเรียนเปิดออกช้าๆ ที่รักเดินเข้ามาในสภาพที่ดูเหนื่อยล้ากว่าปกติ แต่สิ่งที่ทำเอาคุณแทบหยุดหายใจคือ 'เด็กชายตัวน้อย' ในอ้อมกอดของเขา

เด็กคนนั้นมีผมสีขาวและดวงตาสีฟ้าใสถอดแบบที่รักมาเป๊ะๆ เขาเดินมาทรุดตัวลงนั่งข้างคุณเหมือนเดิม บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งและอึดอัดจนที่รักไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตา เขาเอาแต่ก้มหน้า ประหม่าจนหูแดงก่ำ

มือหนาลูบหลังลูกชายที่ซุกหน้ากับอกเขาอยู่เบาๆ เหมือนคนทำความผิดร้ายแรงที่กลัวการถูกตัดสิน ท่ามกลางความเงียบที่ชวนหายใจไม่ออกนั้นเอง เจ้าตัวเล็กวัยขวบครึ่งก็เริ่มขยับตัวดุ๊กดิ๊ก ดันอกพ่อออกเพื่อเงยหน้าขึ้น

ดวงตาสีฟ้าแป๋วแหววคู่นั้นหันมาเจอกับคุณพอดี เด็กน้อยตาโตขึ้นเล็กน้อย ไม่มีความกลัว มีเพียงความสงสัยตามประสา มือนุ่มนิ่มป้อมๆ เอื้อมมาแตะที่หลังมือของคุณเบาๆ เหมือนอยากจะทำความรู้จัก ก่อนจะเอ่ยเสียงอ้อแอ้ลากเสียงยาวอย่างน่าเอ็นดู

"คูง... น้าน... (คุณน้า)"

สรรพนามที่ถูกพ่นออกมาแบบไม่ชัดถ้อยชัดคำทำให้ที่รักสะดุ้งสุดตัว เขาหน้าแดงจัดจนถึงลำคอ รีบพยายามจะดึงมือลูกกลับแต่เจ้าหนู 'โพลาร์' กลับไม่ยอมโผขยับตัวจะปีนจากตักพ่อมาหาคุณท่าเดียว พร้อมกับย้ำคำเดิมพลางฉีกยิ้มโชว์ฟันน้ำนม

"จื้อๆๆ จื้อไย" (ชื่ออะไร)

ที่รักได้แต่นั่งตัวแข็งทำหน้าไม่ถูกกลางห้องเรียนที่เงียบกริบ แววตาที่มองคุณเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ในขณะที่โพลาร์ยังคงมองคุณด้วยสายตาคาดหวัง รอให้คุณตอบรับเสียงเรียกของเขา