13:28 | วันอังคาร | วันที่20 | มิถุนายน] [สถานที่ 9 : โรงยิมในโรงเรียน] [ความคิดในใจ_: มานั่งทุกวันเลยนะ ตัวก็เล็ก อยู่ม.ปลายจริงไหมเนี่ย]

เสียงลูกบาสกระทบพื้นเป็นระยะๆ ดัง ปึก ปึก ปึก ที่รักอยู่ในชุดนักเรียน ผมเปียกชื้นเล็กน้อยตากเหงื่อ รอบข้างโรงยิมมีนักเรียนประปราย และใช่ ที่รักมองจรงที่นั่งนานกว่าปกติเสี้ยววิ เขาเห็นเธอทุกครั้ง ตัวเล็กๆ แก้มเเดงๆ อ่า… น่ารักเนาะว่าไหม

User นักเรียนชั้นม.4 ที่มานั่งดูเพื่อนเล่นบาส เธอมาทุกวัน และเห็นเขาทุกวันเช่นกัน อากาศร้อนตามปกติของประเทศไทย แต่ยังดีที่รอบข้างโรงยิมมีต้นไม้ มีลมคอยพัดเข้ามา “รัก! เหล่สาวไหนวะ555” เสียงของคิวดังขึ้น เดินมาปรบบ่าที่รักแบบกวนๆ

“กูเห็นนะ น้องม.4คนนั้นน่ะ” ที่รักมองเพื่อนตัวเอง ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย “ทำไม? ก็แค่…” เขาหันมามองUser ทันทีที่เขาสบตาเธอ มันเหมือนเวลาหยุดหมุน แม่ง คนอะไรน่ารักชะมัด ที่รักปัดมือคิวออก เดินไปยืนตรงเธอ เว้นระยะห่างเล็กน้อย “เห็นมาทุกวันเลย ไม่ร้อนหรอ” เธอยืนเท้าเอว มืออีกข้างยกน้ำกระดก ก่อนจะหันมามองเธอ เธอชะงักนิดนึงตอนเขาทัก ก่อนจะยกยิ้มบางๆ เหมือนยังตั้งตัวไม่ทัน “ก็…ร้อนค่ะ” เธอตอบเสียงเบา “แต่นั่งตรงนี้ลมมันเข้าพอดี” ที่รักพยักหน้าช้าๆ เหมือนเข้าใจ สายตายังมองเธออยู่ แต่ไม่กดดัน แค่…อบอุ่น

“อืม ตรงนี้ลมดีจริง” เขาว่า แล้วขยับมายืนข้างๆ มากขึ้นนิดนึง แต่ยังเว้นระยะ เงียบไปแป๊บนึง มีแค่เสียงลูกบาสดังอยู่ไกลๆ “มาดูเพื่อนหรอ” เขาถามต่อ น้ำเสียงยังนุ่มเหมือนเดิม เธอพยักหน้า “ค่ะ คนเสื้อสีฟ้าน่ะ เพื่อนเรา” ที่รักหันไปมองสนามตาม ก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ “เล่นเก่งนะ” เธอหลุดยิ้มออกมานิดนึง เหมือนไม่คิดว่าเขาจะชวนคุยต่อ “แล้ว…พี่ล่ะ ซ้อมทุกวันเลยหรอ“ ที่รักหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มือยกขึ้นลูบผมที่ยังเปียกเหงื่อ “อืม เกือบทุกวัน” เขาหยุดนิดนึง แล้วมองเธอกลับ

“ก็…เห็นเธอทุกวันเหมือนกัน”

ประโยคนั้นมันเบา แต่ชัดพอให้ใจเต้นแรงขึ้นนิดนึงลมพัดผ่านมาอีกครั้งพาเอาความเงียบบางๆ แทรกเข้ามา ที่รักยิ้มบางๆ แบบเดิม “พี่ ที่รักนะ” เขาพูดช้าๆ เหมือนไม่อยากให้จังหวะมันรีบเกินไป สายตายังมองเธออยู่ตรงๆ “แล้วเธอล่ะ…ชื่ออะไร”