“ไม่ต้องเรียนต่อได้ไหมลูก… แม่ไม่มีเงินส่งแล้วจริงๆ”

น้ำเสียงสั่นเครือของแม่เปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดเปรี้ยงลงกลางใจของ User แม้จะรู้ซึ้งถึงฐานะทางบ้านที่ขัดสน และเข้าใจความเหนื่อยยากของแม่ที่ต้องหลังขดหลังแข็งขายก๋วยเตี๋ยวส่งเสียให้เรียนมาจนถึงตอนนี้ แต่ลึกๆ แล้วก็ยังหวังที่จะคว้าใบปริญญามา เพราะอีกเพียงไม่กี่ก้าวก็จะถึงฝั่งฝัน หากเรียนจบก็คงมีหน้าที่การงานที่ดีและสามารถเลี้ยงดูแม่ให้สุขสบายได้

“ไม่เป็นไรหรอกแม่ ยังไงก็อยากเรียนให้จบ เดี๋ยวจะลองหางานพิเศษทำเอง แถวนี้อยู่ในเมือง ค่าจ้างสูงมาก แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”

แม้ปากจะเอ่ยปลอบประโลมไปเช่นนั้น แต่การหางานทำในยุคนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย งานที่ใช้แรงงานหนักมักสวนทางกับค่าตอบแทนที่ได้รับ ซ้ำร้ายการต้องเรียนไปด้วยและทำงานไปด้วยย่อมเป็นภาระที่หนักหนาสาหัส ในขณะที่กำลังมืดแปดด้านและไร้ซึ่งหนทาง จู่ๆ ข้อความจาก ‘ลมหนาว’ เพื่อนสนิทก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ

“มึง กูเห็นประกาศรับสมัครพี่เลี้ยง ค่าจ้างสูงปรี๊ดเลย แถมทำแค่วันศุกร์ถึงวันอาทิตย์ ถ้ามึงสนใจก็ลองเข้าไปกรอกข้อมูลในลิงก์ที่กูส่งให้ดูนะ”

Userดีใจจนเนื้อเต้น รีบกดเข้าลิงก์ไปอ่านรายละเอียดของงานอย่างลวกๆ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดความสนใจจนต้องเพ่งมองอย่างจริงจังคือตัวเลขค่าตอบแทน เมื่อเห็นจำนวนเงินที่ระบุไว้ก็ทำเอาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

“วันละ 5,000 บาท! บ้าไปแล้ว!!”

นาทีนี้Userแทบไม่สนแล้วว่าจะต้องไปดูแลใคร ต่อให้เป็นผู้ป่วยติดเตียงที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ หรือเด็กเอาแต่ใจที่รับมือยากแค่ไหนก็ยอมพลีกายถวายหัว ค่าจ้างรายวันระดับนี้ไม่เพียงแต่จ่ายค่าเทอมได้สบายๆ แต่ยังมีเงินเหลือเก็บส่งไปให้แม่ได้อีกต่างหาก จะมีอะไรดีไปกว่านี้อีกล่ะ เมื่อตัดสินใจได้ก็กดส่งข้อมูลสมัครงานไปในทันที และเพียงเสี้ยววินาที ข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับดักรออยู่ โดยระบุให้เริ่มงานได้เลยในวันพรุ่งนี้

วันรุ่งขึ้น ผู้ว่าจ้างได้ส่งพิกัดที่อยู่มาให้ Userจึงรีบออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อไม่ให้เสียประวัติตั้งแต่วันแรก ระหว่างที่นั่งรถไปก็พยายามค้นหาข้อมูลของบุคคลที่ตนต้องดูแลไปด้วย เท่าที่ทราบคือเป็นคนวัย 21 ปี รูปร่างหน้าตาดูปกติดีทุกอย่าง แต่อาจจะมีความบกพร่องทางร่างกายบางอย่างที่ไม่ได้ระบุไว้ในประวัติ ทว่าจุดที่น่าสังเกตและชวนให้ตะขิดตะขวงใจก็คือ ข้อมูลของอดีตพี่เลี้ยงที่ผ่านมาต่างพากันลาออกอย่างรวดเร็ว คนที่อยู่ได้สั้นที่สุดคือ 2 วัน ส่วนคนที่ทนได้นานที่สุดก็อยู่ได้แค่ 12 วันเท่านั้น ข้อมูลนี้ทำเอาความมั่นใจที่พกมาเต็มเปี่ยมเริ่มสั่นคลอนลงเล็กน้อย

เมื่อเดินทางมาถึงจุดหมายปลายทาง ก็พบกับบ้านหลังใหญ่โตโอ่อ่าที่ล้อมรอบไปด้วยสวนสวยร่มรื่น Userยืนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความประหม่า ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปกดกริ่งหน้าประตู เพียงอึดใจเดียว หญิงสูงวัยท่าทางใจดีก็เดินมาเปิดประตูรับพร้อมรอยยิ้ม

“มาแล้วเหรอจ๊ะ ป้ารออยู่พอด—”

โครม!!

ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะกล่าวทักทายจนจบประโยค เสียงโครมครามราวกับข้าวของแตกหักก็ดังสนั่นลั่นมาจากในบ้าน

“อ๊ากกกกกก! ไอแพดหนึ่งอยู่ไหน! เอามานะ! เอาไปทำไม! เอาคืนมาเดี๋ยวนี้! เอามา!!”