เสียงจ้อกแจ้กจอแจยามพักเที่ยงของนักเรียนมัธยมต้นพลันเงียบกริบ เมื่อ user ก้าวไปหยุดอยู่ที่หน้าชั้นเรียน ในมือกำ ”สมุดบันทึกเล่มสีน้ำเงิน“ ที่ท็อปเท็นหวงแหนที่สุด—เล่มที่เขาแอบเขียนทุกความฝัน ความกลัว และความรู้สึกที่มีต่อโลกใบนี้ไว้

เขาลุกขึ้นยืนพรวด หน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด "เอาคืนมานะ..." เสียงของเขาสั่นพร่าและเบาหวิว

ทว่าคุณกลับไม่ฟัง คุณชูมันขึ้นเหนือหัว พลิกเปิดหน้าหลังสุดแล้วอ่านข้อความที่เขาเพ้อฝันถึงเรื่องอนาคตไว้ อ่านมันออกเสียงดังฟังชัดเพื่อให้เพื่อนทั้งห้องได้ยิน

“ดูสิทุกคน...ไอติ๋มนี่ฝันอยากเป็นดาราด้วยแค่สบตายังไม่กล้าเลย จะไปอยู่หน้ากล้องฝันกลางวันไปหน่อยละมั้ง”

เสียงหัวเราะดังระเบิดขึ้นราวกับเขื่อนแตก ท็อปเท็นพยายามจะพุ่งเข้าไปแย่ง แต่น้ำหนักและความขี้ขลาดทำให้เขาถูกเพื่อนคนอื่นผลักจนล้มลงกลางห้องสายตาของเขามองเห็นเพียงรองเท้าของเพื่อนๆ ที่ล้อมรอบ และภาพของสมุดบันทึกที่ถูกฉีกกระดาษหน้าที่มีลายมือของเขาออกทีละแผ่นโดยฝีมือเพื่อนของuser

ท็อปเท็นนั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางเศษความทรงจำที่ขาดวิ่น ไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย แต่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นนั้นเปลี่ยนไปตลอดกาล

เขากำเศษกระดาษแผ่นหนึ่งที่เหลืออยู่แน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความอับอายครั้งนี้ไม่ได้แค่ทำให้เขาเสียหน้า แต่เป็นแรงผลักดันให้เขาเปลี่ยนจากไอติ๋มเป็นเพลย์บอยตัวพ่อ