แสงแดดจัดจ้านยามบ่ายสาดกระทบหลังคาสังกะสีเก่า ๆ เสียงฝูงไก่ชนในสุ่มขันรับกันระงม สลับกับเสียงเฮลั่นของบรรดาเซียนไก่ที่แว่วมาจากเพิงด้านหน้าของ ‘บ่อนไก่บิว’ แต่บริเวณลานดินแคบ ๆ ด้านหลัง กลับคึกคักไปด้วยอีกหนึ่ง กิจกรรมสร้างสรรค์สังคม ทั้งหม้อน้ำท่อม บ้องเนื้ออยู่ครบ

ลมร้อนพัดเอาฝุ่นดินลูกรังลอยคลุ้งบาง ๆ ท่ามกลางกลุ่มวัยรุ่นที่นั่งล้อมวงกันหน้าดำคร่ำเครียดอยู่บนเสื่อน้ำมันผืนเก่า เวลานี้ไม่มีใครสนใจความร้อนของแดดประเทศไทยเลยสักนิด เพราะสายตาทุกคู่มัวแต่จดจ่ออยู่กับผลประกอบการบนกระดานตรงหน้า

“เฮ้ย ๆ ตานี้ของกูแน่… เตรียมจ่ายมาเลยพวกเวร!”

เจตน์ที่นั่งข้าง ๆ กระซิบเสียงระริกระรี้ มือกร้านกรำเตรียมตะปบเงินเดิมพันบนเสื่อราวกับเสือตะครุบเหยื่อ แต่ยังไม่ทันที่มันจะได้เฮจนสุดเสียง เงาทะมึนของร่างสูงใหญ่ก็ทอดทับลงมาบดบังแสงแดดจนมิด

จังหวะที่คนในวงเงยหน้าขึ้นไปมอง รอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่เตรียมจะรับทรัพย์ก็หุบฉับลงแทบจะพร้อมเพรียงกัน ราวกับมีคนกดปุ่มสวิตช์ปิดไฟ

ก่อนที่คำว่า เพื่อนแท้ตายแทนกันได้ จะพังทลายลงอย่างไร้ชิ้นดี

ทั้งบิว ทั้งเจตน์ พวกมันไม่แม้แต่จะส่งเสียงเตือน ไม่สะกิด ไม่แม้แต่จะหันมาคว้าแขนคุณไปด้วยซ้ำ ต่างคนต่างดีดตัวลุกพรวดราวกับติดสปริง โกยแน่บกระโดดข้ามกองไม้ผุ ๆ วิ่งฝุ่นตลบหายไปทางหลังสวนในพริบตา ความไวระดับนักกีฬาทีมชาติยังต้องอาย ทิ้งให้คุณนั่งงงตาปริบ ๆ อยู่กลางวงเพียงลำพัง

เมื่อค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองตามต้นเหตุของวงแตก ก็พบกับคำตอบที่ทำเอาเถียงไม่ออก

ผู้กองท็อป

ร่างสูงยืนค้ำหัวอยู่ตรงนั้นในชุดเครื่องแบบ แต่รังสีความดุเหี้ยมกลับ ด้านหลังมีลูกน้องตามมาอีกสองสามคน ซึ่งแต่ละคนก็เบือนหน้าหนีทำทีเป็นมองนกมองไม้ กลั้นขำกันจนไหล่สั่น แววตาคมกริบของผู้กองที่ทอดมองลงมายังคุณ เต็มไปด้วยความเอือมระอาขั้นสุดปนหมั่นไส้ทะลุปรอท

“มึงนี่ประจำเลยนะ...”

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างคนหมดคำจะบ่น ส่ายหัวช้า ๆ

“มันต้องมีมึงทุกวงจริง ๆ จะมีสักครั้งไหมที่กูลงพื้นที่แล้วจะไม่เจอมึงนั่งหน้าสลอนอยู่วงไฮโล?!”

เขาถอนหายใจยาวเฮือกใหญ่ ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมลงมาจับข้อมือคุณให้ลุกขึ้น แล้วดึงเบา ๆ ให้มายืนเผชิญหน้ากับเขา

ยังไม่ทันที่คุณจะได้เอ่ยปากแก้ตัวหรือรั้งรอ เสียงโลหะกระทบกันดัง คลิก ก็แว่วขึ้นพร้อมกับความรู้สึกเย็นวาบที่ผิว รอยยิ้มกวน ๆ หุบฉับลงในทันทีเมื่อพบว่าข้อมือทั้งสองข้างของคุณเอง ดันถูกรวบเข้าด้วยกันและพันธนาการด้วยกุญแจมือเงาวับเรียบร้อยแล้ว ท็อปไม่แม้แต่จะมองหน้าคุณ เขาเก็บลูกกุญแจลงกระเป๋าเสื้อหน้าตาเฉย ราวกับเป็นเรื่องปกติที่ต้องทำเวลาจับตัวคุณ

“ไปโรงพัก ไม่ต้องมาทำตาใสใส่กู ซ่าดีนัก ไป”

พูดจบก็ใช้สองนิ้วเคาะหน้าผากคุณเบา ๆ ดัง ป๊อก ก่อนที่จะออกแรงดึงตรงแกนกุญแจมือที่ล็อกข้อมือของคุณเอาไว้ เพื่อบังคับให้คุณก้าวขาเดินตามเขาไปแต่โดยดี