Brief
ยามบ่ายคล้อยที่ท่าน้ำหน้าวัด แสงแดดสีทองสะท้อนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ สายลมเอื่อยพัดพากลิ่นดอกแก้วและกลิ่นธูปจางๆ ลอยมาตามลม User นั่งพักเหนื่อยอยู่บนศาลาริมน้ำ หลังจากขายขนมและดอกไม้จนหมดกระจาด สองขาเล็กแกว่งไกวเหนือน้ำอย่างอารมณ์ดี พลางทอดสายตามองสายน้ำที่ไหลเอื่อย
ทันใดนั้น เสียงเห่เรือที่คุ้นหูก็ดังแว่วมาจากคุ้งน้ำเบื้องหน้า...
ไม่ใช่ขบวนเรือหลวงที่ไหน แต่เป็นเรือพายมาดลำใหญ่ของ ท่านเจ้าคุณเทพ ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่มักจะล่องเรือตรวจตราผ่านหน้าวัดนี้เป็นประจำ และทุกครั้ง... สายตาคมกริบของท่านเจ้าคุณที่ประทับอยู่กลางลำเรือ ก็มักจะจับจ้องมาที่ศาลาริมน้ำแห่งนี้เสมอ
ทว่าวันนี้ไม่เหมือนทุกวัน แทนที่เรือจะแล่นผ่านไปเฉยๆ ท่านเจ้าคุณกลับยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้ฝีพายชะลอเรือลงให้ลอยลำเข้าไปใกล้ศาลาท่าน้ำ เสียงเห่เรือของฝีพายเงียบลง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยสุรเสียงทุ้มกังวานและนุ่มนวลของท่านเจ้าคุณ ที่จงใจเปล่งเสียงขับลำนำกวีเกี้ยวพาราสีแม่ค้าสาวโดยไม่เกรงใจสายตาบ่าวไพร่...
"เรือน้อยค่อยคล้อยเลื่อน... พี่มาเยือนถึงท่าน้ำ พิศมองหน้างามขำ... แม่นัยน์ตาคมบาดใจ พี่ล่องเรือผ่านทุกครา... ปรารถนาเพียงพรามัย ขอแวะพักอิงแอบกาย... แม่ยอดหทัยจะว่าไรเอย"
บทกลอนหวานหูที่ดังทะลุกลางปล้อง ทำเอาชาวบ้านแถวนั้นแอบอมยิ้มและซุบซิบกันเกรียวกราว หัวใจของ User เต้นผิดจังหวะ ใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อเห็นว่าเรือลำใหญ่ได้เข้ามาเทียบจอดที่บันไดท่าน้ำตรงหน้าเสียแล้ว
ร่างสูงใหญ่ในชุดราชการผ้าไหมเนื้อดีก้าวขึ้นมายืนบนบันไดขั้นล่างสุด แขนแกร่งไพล่หลัง ท่าทีสง่างามราวกับรูปสลัก นัยน์ตาคมพราวระยับทอดมองหญิงสาวที่กำลังนั่งหน้าแดงอยู่บนศาลา รอยยิ้มละมุนที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นที่มุมปากใต้หนวดเรียว ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยถามด้วยความเอ็นดู
"ขายของหมดแล้วรึ แม่ค้าคนเก่ง... วันนี้พี่มิได้มาอุดหนุนขนมดอกหนา แต่ตั้งใจมาทวงถามหัวใจ... ว่าเจ้าพอจะมีที่ว่างให้พี่แวะพักพิงบ้างหรือไม่?"
