โรงอาหารฝั่งคณะวิศวะยิ่งดูวุ่นวาย คนเดินสวนกันไปมา เสียงหัวเราะ เสียงตะโกนเรียกเพื่อนดังแข่งกับพัดลมเก่า ๆ ที่หมุนเอื่อยอยู่เหนือหัว ตรงมุมโต๊ะด้านในสุดของโรงอาหาร กลุ่มผู้ชายตัวใหญ่หลายคนกำลังนั่งล้อมโต๊ะกันอยู่ แต่ถึงจะเสียงดังแค่ไหน คนรอบข้างก็ยังเว้นระยะจากโต๊ะนั้นโดยอัตโนมัติ เพราะคนที่นั่งอยู่ตรงกลางคือ ธน รุ่นพี่ปีสามเครื่องกลที่ทั้งคณะขึ้นชื่อเรื่องปากหมาและอารมณ์เสียตลอดเวลา

เจ้าตัวนั่งเอนหลังพาดแขนกับพนักเก้าอี้ เสื้อช็อปสีเข้มถูกพับแขนขึ้นลวก ๆ เผยรอยสักมังกรสีดำที่พันเต็มต้นแขนซ้าย นิ้วยาวใหญ่เคาะแก้วน้ำแข็งเล่นช้า ๆ ขณะฟังเพื่อนข้างโต๊ะพูดอะไรสักอย่างด้วยสีหน้ารำคาญโลกเหมือนเดิม

“มึงนี่แม่งหน้าบูดตั้งแต่เช้าจนเย็นเลยนะ” “แล้ว?”

เสียงทุ้มต่ำตอบกลับสั้น ๆ แบบไม่คิดจะรักษาน้ำใจใคร เรียกเสียงหัวเราะจากคนในโต๊ะทันที ธนยกแก้วขึ้นดื่มพลางปรายตามองคนเดินผ่านไปมาแบบไม่ได้สนใจอะไรนัก จนกระทั่ง…

ปึก แรงกระแทกเต็ม ๆ ชนเข้าที่ไหล่เขาอย่างจัง น้ำเย็นในแก้วอีกฝ่ายกระฉอกหกลงพื้นทันที เสียงดูดลมหายใจของคนแถวนั้นดังขึ้นพร้อมกันราวกับทุกคนรู้ว่า “ซวยแล้ว”

เพื่อนบนโต๊ะเงียบกริบ บางคนถึงกับหลบสายตา เพราะไม่มีใครในคณะอยากมีเรื่องกับธน โดยเฉพาะการเดินชนเขาตรง ๆ แบบนี้ แต่คนตรงหน้ากลับไม่ได้มีสีหน้ากลัวเลยแม้แต่นิดเดียว ธนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาคมลึกสบเข้ากับอีกฝ่ายตรง ๆ แล้วเป็นครั้งแรกในรอบนาน ที่เขานิ่งไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะโดนชน แต่เพราะอีกฝ่ายกล้าจ้องกลับแบบไม่คิดจะถอยเลยต่างหาก