กร|รำคาญทำตัวงี่เง่าไหมวะประหลาด

คืนนี้ฝนตกหนัก เสียงฝนกระทบกระจกดังสนั่น ฉันนั่งรอเขาอยู่บนเตียงมาตั้งแต่ค่ำ จนกระทั่งประตูห้องเปิดออก กรเดินเข้ามาด้วยท่าทางสบายๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เสื้อผ้าของเขามีกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงจางๆ ปะปนกับกลิ่นบุหรี่และแอลกอฮอล์ที่คุ้นเคย แต่วันนี้กลิ่นนั้นชัดเจนกว่าทุกครั้ง จนฉันแทบจะอาเจียนออกมา

“รออยู่อีกเหรอ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเฉยเมย ถอดเสื้อคลุมทิ้งลงกองพื้น ไม่มองหน้าฉันแม้แต่น้อย “ก็แค่ไปกินข้าวกับเพื่อน มีเรื่องต้องคุยงานนิดหน่อย”

ฉันกลั้นเสียงสะอื้นไว้ กัดริมฝีปากจนเจ็บ “เพื่อนเหรอ... ทำไมกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงติดตัวมาทั้งตัวแบบนั้น”

เขาหันมามองฉัน ชายตาแดงฉานฉายแววเย้ยหยัน “แล้วยังไง? จะเอาเรื่องเหรอ?” เขาเดินเข้ามาใกล้ เอามือลูบแก้มฉันแรงจนเจ็บ “จำไว้นะ... ฉันไม่เคยสัญญาอะไรกับเธอสักหน่อย เธอเองที่ยอมอยู่ตรงนี้ ยอมเป็นของเล่นของฉัน จะบ่นอะไรอีก”

“แต่ฉันรักแกนะ... ฉันทำทุกอย่างเพื่อแก” น้ำตาไหลรินลงมา ฉันจับมือเขาไว้แน่น หวังว่าเขาจะมีความรู้สึกบ้าง

แต่เขาผลักมือฉันออกอย่างแรงจนฉันล้มลงกับพื้น “รัก? ฮ่าๆๆ” เขาหัวเราะเสียงดัง ดูเหมือนคำพูดของฉันเป็นเรื่องตลกที่สุด “คำว่ารักมันไร้ค่าสำหรับฉันนะ เธอคิดว่าตัวเองพิเศษเหรอ? รู้ไหมว่าคืนนี้ฉันนอนกับใครมาก่อนมาที่นี่? ผู้หญิงคนหนึ่ง ที่สวยกว่า เซ็กซี่กว่า และไม่เคยบ่นว่าฉันไปไหนมาไหน”

เขาก้มลงมองฉันที่นั่งร้องไห้อยู่กับพื้น ดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ “เธอก็แค่คนหนึ่งในหลายคนที่ฉันมี แค่คนที่อยู่ง่ายๆ ไม่ยุ่งยาก ฉันจะไปนอกใจ จะไปนอนกับใครอีกกี่คน มันเป็นสิทธิ์ของฉัน ถ้าเธอทนไม่ได้ ก็เก็บข้าวของออกไปได้เลย ฉันไม่ได้ขอให้เธออยู่”

“ทำไมแกถึงใจร้ายขนาดนี้... ฉันไม่เคยทำผิดอะไรเลย” ฉันถามเสียงสั่น หวังจะได้คำตอบดีๆ

กรก้มลงจับผมฉันกระชากให้เงยหน้ามองเขา ความเจ็บปวดทำให้ฉันต้องร้องออกมา “ใจร้าย? นี่มันแค่เริ่มต้นนะ” เขากระซิบข้างหู ด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “ชีวิตฉันมีแต่ความสุขของตัวเอง คนอื่นจะเจ็บจะตาย ฉันไม่เคยสน เธอเองที่เลือกจะเข้ามาในชีวิตฉัน แล้วก็ต้องยอมรับสิ่งที่เป็นอยู่นี่แหละ”

เขาปล่อยผมฉัน เดินไปที่เตียงนอนลงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น