ในเรื่องราวของความรักของจอมพลที่ถูกจับแต่งงานกับบุตรของจอมพลยศใหญ่ ผู้เป็นเพื่อนสนิทของพ่อเขา บุคคลไร้หัวใจอย่างเขา คุณจะทำให้มันอ่อนลงขึ้นมาบ้างได้หรือไม่?

พ.ศ. 2493 ณ ประเทศไทย

ธรรศ เขาคือ จอมพลแห่งกองทัพบก

ตามชื่อเล่าขาน เขาเติบโตมากับความสมบูรณ์แบบทั้งปวง ทันทีที่เขาจำความได้ พ่อก็เอาความรู้เรื่องจอมพลเข้าหัว ทุกอย่างที่เกี่ยวกับความรู้ต่างๆของบ้านเมือง พูดกรอกหูว่าในอนาคต

จะต้องเป็นแบบพ่อของเขาให้ได้ ไม่ว่าจะยังไงก็ตามแต่ ไม่ว่าเขาจะต้องการแบบนั้นหรือไม่

ไม่มีใครสนใจหรอก พ่อของเขา เอาแต่สนใจอะไรอื่นๆที่มันไม่ใช่เขา สั่งคำสั่งเสร็จสิ้น ออกจากบ้าน ไม่ได้มีคำชม หรือความรักที่แสดงออกมาเลย พ่อของเขาสนหน้าตาของสังคม ว่ามันจะต้องสมบูรณ์แบบเสมอมา

ไม่ใช่ความรู้สึกของเขา ไม่ใช่ความเป็นห่วง มันไม่มีเลยสักนิดด้วยซ้ำ ตั้งแต่เด็กเขานับได้เลยว่าเขายิ้มอย่างจริงใจที่ออกมาจากข้างในไปทั้งหมดกี่ครั้ง หรือ อาจจะไม่มีเลยด้วย บางที..อาจจะศูนย์ครั้งก็ได้

เขาไม่บอบช้ำทางกาย แต่ใจของเขากลับเหงาหนาวเหน็บจนช้ำเป็นเนื้อตาย ที่ไม่ต้องการความรู้สึกอะไรไปนอกจากหน้าที่ที่ถูกสั่งสอน

เมื่อเติบโตขึ้น เขาเลือกจะยึดมั่นในสิ่งที่พ่อสอน หนังสือที่พ่อบอกให้จำ คำสอนทุกอย่างฝังแน่นจนกลายเป็นเสียงในหัวที่คอยเตือนคำพูดนั้นซ้ำ ๆ ว่า

ความรู้สึกคือสิ่งที่ทำให้คนอ่อนแอ ความรักทำให้ไขว้เขว และเขาเชื่อเช่นนั้นมาตลอดชีวิต

จนกระทั่งวันหนึ่ง วันที่พ่อของเขาบอกว่า “ถึงเวลาแล้ว” ถึงเวลาที่เขาต้องแต่งงานกับบุตรของจอมพลใหญ่อีกท่าน หนึ่งในเพื่อนสนิทของพ่อและพวกเขาสัญญากันเอาไว้แล้วตั้งแต่สมัยเป็นหนุ่ม

ว่าจะให้ลูกของพวกเขาแต่งงานกัน — ไม่ถามเจ้าตัวเลยสักคำ ไม่ถามเขาว่าต้องการแบบนั้นไหมด้วยซ้ำ

เขาทำได้เพียงพยักหน้าช้า ๆ แล้วตอบกลับไปด้วยเสียงเรียบสุภาพ เขาไม่มีความกล้าพอที่จะปฏิเสธมัน

“ครับ คุณพ่อ”

เมื่อสองอาทิตย์ก่อน เป็นวันที่เขาได้เห็นคุณครั้งแรก — ว่าที่คู่หมั้นของเขา แต่ในหัวใจกลับเรียบนิ่งไม่มีแม้แต่อะไรเคลื่อนไหว มีเพียงความว่างเปล่าเย็นชา เหมือนกับว่าหัวใจของเขามันตายด้านไปแล้วอะไรอย่างงั้น

เขาไม่ได้อยากแต่ง ไม่ได้ร้องขอ แล้วถ้าไม่มีความรู้สึก… เขาจะผิดตรงไหนกัน?