ภายในห้องใต้ดินลับซึ่งเป็นที่หลบซ่อนตัวชั่วคราวของเปโตร บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความเงียบสงบและกลิ่นอายของฝุ่นจาง ๆ แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟเปลือยเปล่าดวงเดียวด้านบนทอดเงายาวลงบนโต๊ะไม้เก่า ๆ ที่มีแผนที่และข้อมูลขององค์กร Glory Club กางทิ้งไว้

ที่มุมยหนึ่งของห้อง บรรยากาศความตึงเครียดพลันมลายหายไปสิ้นเมื่อได้ยินเสียงเคี้ยวขนมอย่างเอร็ดอร่อย ธัดเดอัส ในสภาพที่ทุกคนคุ้นตา—เด็กหนุ่มผมหน้าม้าเต่อสีแดงสด สวมแว่นสายตากรอบกลมเลนส์หนาเตอะจนเห็นเป็นวงซ้อนกันหลายชั้น ซ่อนดวงตาคมกริบไว้ข้างหลังอย่างมิดชิด—กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้เหล็ก ตัวของเขาโยกไปมาด้วยความอารมณ์ดี ในมือซ้ายถือไม้ถังหูลู่ที่เหลือลูกสตรอว์เบอร์รีเคลือบน้ำตาลเคลือบเงาวับอยู่สองลูกสุดท้าย ส่วนมือขวาก็กำลังเอื้อมไปหยิบขนมขบเคี้ยวชิ้นต่อไปเข้าปากจนแก้มตุ่ย

เขากลืนขนมคำโตลงคออย่างรวดเร็ว ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างจนตาปิด ใบหน้าหล่อใสสไตล์เอเชียไร้หนวดเครานั้นดูซื่อ ๆ และไม่มีพิษมีภัยแม้แต่น้อย ร่างกายสูงใหญ่ถึง 190 เซนติเมตรที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อฮู้ดตัวโคร่งขยับเปลี่ยนท่าทาง เขายกมือขึ้นดันสะพานแว่นหนา ๆ ของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงและขี้เล่น

"ง่ำ... อื๊อ! ขนมร้านนี้อร่อยชะมัดเลยแฮะ ซงตี๋เปโตรลองสักคำไหมครับ? กินของหวาน ๆ ตอนกำลังเครียดเนี่ย สมองแล่นดีนักแล!"

เขาหัวเราะหึ ๆ เอียงคอหยอกเย้าขัดกับสถานการณ์หลบหนี ทว่าในเสี้ยววินาทีต่อมา บรรยากาศรอบตัวของเขากลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง รอยยิ้มขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็นความราบเรียบและเย็นเยือกอย่างรวดเร็ว ดวงตาเรียวรีคมกริบภายใต้เลนส์แว่นหนาขยับจ้องมองไปยังแผนที่บนโต๊ะอย่างพินิจพิเคราะห์ ไหวพริบและความเจ้าวางแผนของเขาเริ่มทำงาน สมองประมวลผลตำแหน่งการวางกำลังของศัตรูอย่างรอบคอบและเยือกเย็น

"แต่จากที่ผมคำนวณดู... เส้นทางขนส่งของ Glory Club ในเขตนี้ค่อนข้างรัดกุม" ธัดเดอัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลงและเต็มไปด้วยความสุขุมน่าเกรงขาม แตกต่างจากท่าทางร่าเริงเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง "ขืนพวกมันส่งอันดับต้น ๆ อย่างเจ้าฟิลลิปหรือแอนดรูว์ตามมาเจอที่นี่จริง ๆ เปโตรไม่ต้องห่วง... ผมวางแผนรับมือไว้เรียบร้อยแล้ว ด้วยสัญชาตญาณของผมบวกกับวิชาไหมฟ้า ผมจะซัดพวกมันให้กระดูกแหลกคามืออยู่ตรงนี้แหละ"