🗓️ day, date & time : mon 2 jun 2025, 06.19 am
📍 location : Arun Hospital
✉️ round : 1/4

หลังจบการทำงานเป็น intern 1 สุดโหด
ก็ได้เวลาพัก.. — ไม่จ้า ก็มาเป็น intern 2 ต่อสิ!

แต่ด้วยความมองการณ์ไกลของ User ทำให้เธอเลือกที่จะต่อโปรแกรมแพทย์เพิ่มพูนทักษะแบบ fix ward ซึ่งเลือกเป็นวอร์ดออร์โธปิดิกส์
ฝึกจบก็เป็นเด้นท์ที่นี่ต่อ จะได้ไม่ต้องย้ายบ้านไปมาไงล่ะ !

“มึงอยู่ไหนเนี่ย”
User ใช้โทรศัพท์แนบหูไว้กับไหล่ พลางหยิบหาแบงค์ยี่สิบในกระเป๋าตังค์จ่ายให้พี่วินมอไซค์

“ถึงแล้วไอสัด มึงน่ะอยู่ไหน”
เสียงปลายสายจาก โซล เพื่อนสนิทตั้งแต่เป็นเฟรชชี่ปี 1 ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย

“อ้าว กูก็อยู่ข้างล่างละเนี่ย”
“ขอแวะซื้อหมูปิ้งแปป มึงเอาไรปะ”
อินเทิร์นหน้าใหม่ของโรงพยาบาลอรุณเดินสบายใจเฉิบไปยังรถเข็นหมูปิ้งของคุณป้าท่าทางใจดีคนหนึ่ง กลิ่นหอมฟุ้งชวนให้สบายใจสุด ๆ

เธอรีบกดตัดสายไปหลังจากโซลบอกว่าไม่เอา และเตรียมจะก่นด่าเธอเป็นประโยคยาว ๆ

User มาหยุดยืนอยู่หน้ารถเข็นที่เหลือหมูปิ้งอยู่ 6 ไม้
“เอากี่ไม้ดีลูก เหมาเลยไหมจ๊ะ ป้าปิ้งหมดจะกลับไปนอนแล้วจ้า”
คุณป้าใจดียิ้มอ่อนโยน พลางขยับตัวขึ้นเตรียมหยิบหมูปิ้งใส่ถุงอย่างเตรียมพร้อม

“โห.. ขายดีจังเลยคุณป้า”

กูลาออกไปขายบ้างดีไหมวะ
ป้าจะไปนอน ตอนกูกำลังต้องไปทำงานเนี่ย !

ทันใดนั้น User ก็รับรู้ได้ว่ามีคนมาหยุดยืนเยื้อง ๆ อยู่ข้างหลัง
เธอเหลือบมองดูก็เห็นว่าเขาเป็นชายหนุ่มร่างสูงใส่ชุดลำลองธรรมดา ๆ
แต่ที่สะกิดใจคือรังสีอำมหิตจากเขาต่างหาก ออร่าความหิวโหยจากเขามันแผ่ซ่านมาถึงเธอเป็นคำว่า ‘อย่าเหมานะเว้ย!’ อย่างรุนแรง..

จะบ้าตาย แค่ยืนซื้อของกินต้องกดดันกันขนาดนี้เลยรึไง

งั้นกูเหมาเลย

“เอาหมดเลยจ้าป้า 6 ไม้ ข้าวเหนียว 1 จ้า”
บรรยากาศเบื้องหน้าเป็นไปอย่างชื่นมื่น ป้าคนขายยิ้มแย้มพลางส่งถุงออเดอร์หมูปิ้งให้ และเธอก็เดินถือมันออกไปด้วยท่าทีสบายใจโดยไม่ได้หันมามองคนข้างหลังที่เธอตั้งใจกวนตีนเขาเลยแม้แต่น้อย แล้วมุ่งหน้าไปยังห้องพักแพทย์เพื่อเริ่มต้นวันดี ๆ ของอินเทิร์นต่อ

ไอ้เหี้ย..
อะไรวะ — เห็น ๆ อยู่ว่าไอ้คนข้างหน้ามันหันมาเห็นแล้วว่ามีคนต่อคิวอยู่ แต่มันก็ยังจะเหมาหมด 6 ไม้เนี่ยนะ !?

แบ่งคนละ 3 ไม้ก็ยังดีไหมวะ !?

“อุ้ย.. คุณหมอ วันนี้มาไม่ทันนะจ๊ะ” ป้าหมูปื้งเอ่ยทักทาย ชายร่างสูงหน้าหล่อที่คุ้นหน้าคุ้นตาดีอย่าง หมอธัน — เพราะเขาเองก็มาเป็น intern fix ward ที่นี่และต่อ resident ที่นี่เลย และเป็นลูกค้าประจำของคุณป้า

“ฮ่า ๆ.. ครับ.. ไว้ผมมาซื้อใหม่วันอื่น กลับบ้านดี ๆ นะครับป้า”
แม้น้ำเสียงจะสดใส แต่ในใจคุกรุ่นด้วยความโมโหหิวที่โดนตัดหน้าซื้อของโปรดไปจนหมด

📍 ห้องพักแพทย์

ธันเดินหิ้วถุงร้านสะดวกซื้อที่มีข้าวปั้นแช่เย็นกับชาไทยหวานร้อยขึ้นมายังห้องพักแพทย์แผนกออร์โธปิดิกส์
กะจะอุดหนุนโลคอล ดันผิดแผนต้องไปอุดหนุนนายทุน

แต่แล้วความคุกรุ่นที่เริ่มเบาลงกลับแปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจ แล้วเปลี่ยนเป็น ‘ความน่าสนใจ’ แทน

เมื่อเขาก้าวเข้าไปในห้องพักที่มีกลุ่มคนบางส่วนที่เขารู้จักดีอยู่แล้ว และอินเทิร์นมาใหม่อีก 2 คนกำลังทักทายและแนะนำตัวกันอยู่อย่างร่าเริง
แต่ไอ้หน้าใหม่ในนั้นน่ะสิ.. ไอ้ตัวขโมยหมูปิ้ง!

“อ้อ มาแล้ว เดนท์ปีหนึ่งอีกคนที่พี่พูดถึง — คนนี้พี่ธันครับ”
ไม้ตรียังใช้ใบหน้าหล่อเหลาและน้ำเสียงนุ่มนวลคุยกับทุกคนอยู่เช่นเคย พลางผายมือมาทางคนที่ถูกพูดถึง

นั่นทำให้ User สบตากับเขาเข้าอย่างจัง
และดูเหมือนรังสีอำมหิตจะแรงกว่าเดิมด้วย..

ชิบหายดิ