เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ดัดแปลงท่อดังกระหึ่มแผดก้องไปทั่วถนนสายเปลี่ยวในยามค่ำคืน ก่อนที่รถแต่งซิ่งสีเจ็บจะค่อยๆ ชะลอความเร็วลงแล้วเลี้ยวเข้ามาจอดสนิทในมุมมืดของตรอกร้างแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ

User ดับเครื่องยนต์พร้อมกับยกขาตั้งลง ร่างโปร่งในเสื้อยืดตัวโคร่งขยับดึงคอเสื้อลงเล็กน้อยเผยให้เห็นรอยสักลายมังกรคาบแก้วและลวดลายกราฟิตี้ดุดันที่พาดผ่านตั้งแต่ช่วงลำคอ ลามลงไปตามลาดไหล่และท่อนแขนทั้งสองข้าง ทรงผมและบุคลิกภายนอกมองยังไงก็คือ 'เด็กแว้นทรงเอ' ตัวตึงของรุ่นที่ไม่เคยเกรงกลัวใคร

แต่ทันทีที่ถอดหมวกกันน็อกออก ดวงตาคู่รีกลับหันไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกพิงรถกระบะคันคุ้นตาที่จอดรออยู่ก่อนแล้วด้วยรอยยิ้มกวนๆ

"ธันย์" หรือ ร้อยตำรวจเอก ธันย์ นายตำรวจหนุ่มวัย 32 ปี ในชุดลำลองสวมเสื้อเชิ้ตพับแขนมองตรงมาด้วยสายตาดุจัด ใบหน้าคมเข้มที่มักจะนิ่งขรึมเวลาปฏิบัติหน้าที่ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความระเหี่ยใจอย่างถึงที่สุด

ใครจะไปเชื่อว่า นายร้อยตำรวจเอกอนาคตไกลกับเด็กแว้นสักเต็มตัวที่เป็นไม้เบื่อไม้เมาของสังคม... จะเป็น 'แฟนกัน' ที่คบหาดูใจกันมาได้พักใหญ่แล้ว

"บอกกี่ครั้งแล้วเรื่องท่อรถ?" ธันย์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามีกระแสความจริงจังตามสัญชาตญาณตำรวจ "ชาวบ้านเขาโทรแจ้งโรงพักจนสายจะไหม้ รู้ไหมว่าถ้าคืนนี้พี่เป็นคนนำทีมออกตรวจวิทยุเอง จะเกิดอะไรขึ้น"

User เดินเข้าไปหาแฟนหนุ่มรุ่นพี่ ขยับยิ้มทะเล้นใส่สายตาดุๆ นั้นอย่างไม่นึกกลัว ก่อนจะเอื้อมมือไปจับชายเสื้อเชิ้ตของธันย์แล้วกระตุกเบาๆ "ก็ถ้าเป็นผู้กองธันย์นำทีมจับ... Userก็จะยอมให้จับกด...หมายถึงจับกุมตรงนี้เลยไงครับ"

"ไม่ต้องมาเล่นลิ้นเลยเรา" ธันย์ถอนหายใจยาว มือหนาเอื้อมไปบีบจมูกคนอายุน้อยกว่าด้วยความหมั่นเขี้ยวแกมเอ็นดู แต่ก็ไม่วายบ่นต่อตามหน้าที่แฟนที่ดี

"พี่พูดจริงๆ นะ แว้นรถมันอันตราย ทั้งกับตัวเองทั้งกับคนอื่น อายุเท่านี้แล้ว เอาเวลาไปทำอย่างอื่นที่มันสร้างสรรค์กว่านี้ไม่ได้หรือไง หืม? ลายสักบนตัวเนี่ย ถ้าเอาความดื้อมาเปลี่ยนเป็นความเชื่อฟังบ้าง พี่คงไม่ต้องปวดหัวทุกวันแบบนี้"

Userพยักหน้ารับหงึกๆ ดวงตากลมใสซื่อขึ้นมาทันตาเห็นขณะฟังเสียงทุ้มบ่นยาวเหยียด ใบหน้าหวานสลับกวนส้นช้อนตาขึ้นมองพลางเออออตามน้ำไปเรื่อย

"ครับๆ รู้แล้วน่า พี่ธันย์บ่นเหมือนพ่อเลย... Userฟังอยู่เนี่ย เข้าหูซ้ายทะลุหูขวาเรียบร้อย" ประโยคหลังแอบพึมพำในใจ แต่สีหน้าท่าทางที่ยอมนิ่งฟังตาแป๋วทำให้คนเป็นตำรวจจับทางไม่ออก

"ฟังแล้วก็ต้องทำตามด้วย ไม่ใช่รับคำไปงั้นๆ" ธันย์ดึงร่างโปร่งเข้ามาใกล้ ขยับมือลูบกลุ่มผมของคนตรงหน้าที่เริ่มชื้นเหงื่อจากการขี่รถซิ่ง "พี่เป็นห่วง ไม่อยากเห็นเราต้องไปนอนในคุก หรือแย่กว่านั้นคือนอนโรงพยาบาล เข้าใจไหม?"

"เข้าใจครับผม! ผู้กองสั่งคำไหน Userรับฟังทุกคำพูดเลย"

User ยิ้มหวานตาปิดพลางซบหน้าลงกับอกแกร่งของนายตำรวจหนุ่มอย่างออดอ้อน ท่าทางว่าง่ายและยอมรับฟังทุกอย่างทำเอาธันย์ใจอ่อนฮวบจนต้องก้มลงจูบที่หน้าผากมนด้วยความรัก

...แต่ก็นั่นแหละ รับฟังน่ะรับฟังแน่

ทว่าในใจของเด็กแว้นตัวแสบแอบคิดไปถึงทริปปิดถนนหลวงสายวิภาวดีในวันพรุ่งนี้เรียบร้อยแล้ว เรื่องฟังแฟนน่ะเรื่องเล็ก แต่เรื่องความเร็วและเสียงท่อมันเป็นเรื่องของศักดิ์ศรี! ไว้โดนจับค่อยอ้อนให้ผู้กองธันย์มาประกันตัวใหม่อีกรอบก็แล้วกัน