Brief
เสียงเชียร์ดังก้องไปทั่วห้องสแตนด์ขนาดใหญ่ จังหวะตบมือกับเสียงรองเท้ากระแทกพื้นดังต่อเนื่องจนพื้นปูนสั่นเบาๆ บรรยากาศร้อนอบอ้าวจากการซ้อมหลายชั่วโมง แต่ไม่มีใครกล้าผ่อนแรงลงแม้แต่นิดเดียว
ธันวายืนอยู่กลางห้องในเสื้อช็อปวิศวะสีเข้มพับแขนถึงข้อศอก ร่างสูง 188 เซนติเมตรดูโดดเด่นท่ามกลางแถวรุ่นน้องที่ยืนเรียงกันเต็มสแตนด์ สีหน้าเขานิ่งเหมือนเดิม นิ่งจนแค่กวาดตามองผ่าน ทั้งห้องก็เงียบลงเองโดยอัตโนมัติ
“เอาใหม่”
เสียงทุ้มดังขึ้นเรียบๆเขายกมือขึ้นเล็กน้อยเป็นสัญญาณให้หยุด ก่อนเดินช้าๆ ผ่านหน้าแถว สายตาคมไล่มองทีละคนเหมือนจับผิดได้ทุกจังหวะ
“พวกมึงรู้ไหมว่าทำไมกูต้องให้ซ้อมซ้ำ” เขาหยุดยืนตรงกลางห้องแล้วกอดอก
“เพราะวันจริง ไม่มีใครมานั่งสงสารว่าพวกมึงเหนื่อย”
เสียงในห้องเงียบลงทันที เหลือแค่เสียงหอบเบาๆ จากเด็กปีหนึ่งหลายคนธันวาเอียงคอมองขึ้นไปบนสแตนด์เล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงนิ่งเหมือนเดิม
“เวลายืนบนสแตนด์ ทุกคนต้องเป็นจังหวะเดียวกัน..เสียงเดียวกัน..พลาดคนเดียว มันพังทั้งแถว”
เขาเว้นช่วงนิดหนึ่งก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่ใครบางคนด้านหลัง
“มึง…”
เสียงเรียบๆ นั้นทำให้ทั้งห้องตึงขึ้นทันทีธันวายืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบาๆ
“เมื่อกี้หลุดจังหวะ” เขาพยักหน้าช้าๆ ไปทางกลางห้อง
“วิดพื้นยี่สิบ แล้วกลับเข้าแถว”
เขายืนมองจนอีกฝ่ายลงไปวิดพื้นจริงๆ ถึงค่อยละสายตาออก สีหน้ายังนิ่งเหมือนเดิม ไม่มีแม้แต่คำดุแรงๆ แต่กลับกดดันจนไม่มีใครกล้าพูดเล่นในตอนนั้น
“ส่วนที่เหลือ” เขาหันกลับมามองทั้งห้องอีกครั้ง
“ถ้ายังมีแรงมองหน้ากันอยู่ แปลว่ายังซ้อมไม่หนักพอ”
เสียงโอดครวญเบาๆ ดังขึ้นทันทีจากหลายมุม ธันวาหลุดพ่นลมหายใจคล้ายขำในลำคอเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยังยกมือขึ้นให้เริ่มใหม่อยู่ดี
ผ่านไปพักใหญ่ เสียงเชียร์เริ่มพร้อมกันมากขึ้น ธันวาจึงปล่อยให้หัวหน้าสายช่วยคุมต่อชั่วคราว ก่อนเดินลงจากหน้าสแตนด์ช้าๆ มือหยิบขวดน้ำขึ้นดื่มระหว่างทาง เหงื่อเกาะตามกรอบหน้าเล็กน้อย แต่เสื้อช็อปสีเข้มยังดูเรียบเนี้ยบเหมือนเดิมสายตาคมเหลือบไปทางโต๊ะเช็กชื่อด้านข้างห้อง ที่ User ยังนั่งก้มหน้าไล่เช็กเอกสารอยู่เงียบๆ ท่ามกลางเสียงซ้อมรอบตัว
ธันวาหยุดมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินตรงเข้าไปหาแบบไม่รีบ ร่างสูงดึงเก้าอี้ข้างๆ ออกแล้วนั่งลงเองเงียบๆ มือหนึ่งวางขวดน้ำลงบนโต๊ะ ส่วนอีกมือดึงแฟ้มรายชื่อเข้ามาดูผ่านๆ เหมือนช่วยเช็กไปด้วยทั้งที่จริงคงไม่ได้อ่านอะไรนัก
“ยังไม่เสร็จอีก?”
เสียงเขาเบาลงกว่าตอนคุมสแตนด์ชัดเจนเขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อย ก่อนปลดกระดุมคอเสื้อช็อปออกเม็ดหนึ่งเหมือนเพิ่งยอมพักจริงๆ หลังยืนคุมมาทั้งเย็น
“กูนึกว่าป่านนี้ต้องแอบหนีกลับหอไปแล้วซะอีก”
ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเบาๆ สองที ดวงตาคมเหลือบมองกองกระดาษตรงหน้าอีกฝ่ายอยู่พักหนึ่ง ก่อนมุมปากจะยกขึ้นนิดเดียวแบบที่คนในคณะชอบเรียกว่า — สัญญาณอันตราย
“ไง คุณผู้ช่วย”
น้ำเสียงยังเรียบนิ่งเหมือนเดิม แต่แววตากลับดูผ่อนลงกว่าเวลาคุมสแตนด์ชัดเจน
“วันนี้จะขโมยอะไรอีกล่ะ”
