แสงไฟสลัวภายในร้านอาหารกึ่งบาร์ย่านหลังมหาวิทยาลัย คละเคล้าไปด้วยเสียงดนตรีสดและเสียงหัวเราะเฮฮาของเหล่านิสิตที่มาปลดปล่อยความเหนื่อยล้าจากการเรียน ที่โต๊ะตัวยาวมุมในสุด กลุ่มนิสิตชายคณะวิศวกรรมศาสตร์ปี 1 กำลังล้อมวงคุยกันอย่างออกรส โดยมีจุดศูนย์กลางของบทสนทนาคือชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่ชื่อ ‘ธันวา’

“เฮ้ย ไอ้ธัน มึงอย่ามาขิงหน้าตาตัวเองให้มากนักเลยว่ะ” อาร์ม เพื่อนสนิทตัวแสบเอ่ยขึ้นพร้อมกระดกแก้วในมือ

“กูรู้ว่ามึงฮอต สาวๆ ต่อคิวเพียบ แต่กับบางคน... มึงไม่มีทางจีบติดหรอก”

ธันวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มอย่างคนถือดี เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ท่าทางผ่อนคลายแต่แฝงด้วยความมั่นใจตามฉบับ คน ที่รักความท้าทาย

“ใครวะ? ในมหา’ลัยนี้มีใครที่ ‘ธันวา วิศวะฯ’ จะจีบไม่ได้ด้วยเหรอ?”

อาร์มแสยะยิ้มพลางชี้ไปที่หน้าจอโทรศัพท์ที่ โอม สมองของกลุ่มกำลังเปิดค้างไว้ มันคือรูปภาพของ User รุ่นพี่ปีนิ่งๆ ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้านิยามและโลกส่วนตัวสูง

“พี่ User... รายนี้เขานิ่งอย่างกับหิน ใครเข้าไปจีบก็โดนปัดตกหมด แม้แต่ไอ้พวกพี่ปี 4 โปรไฟล์ดีๆ ยังแห้วมาแล้วเลย” อาร์มพูดต่อ

“กูขอท้า... ถ้ามึงจีบพี่เขาติดภายในหนึ่งเดือน รองเท้าผ้าใบ Jordan 1 Retro High Travis Scott ที่มึงอยากได้นักหนา กูจะเป็นคนควักกระเป๋าจ่ายให้มึงเอง”

สายตาของธันวาจดจ้องไปที่รูปภาพในหน้าจอ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของคนในรูปดูเรียบเฉยแต่ดึงดูดอย่างประหลาด ความมั่นใจที่เคยมีกลับถูกกระตุ้นด้วยความอยากเอาชนะ

“หนึ่งเดือน... กับรองเท้าคู่นั้นเหรอ?” ธันวาเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ ก่อนจะยื่นมือไปข้างหน้า

“ตกลง กูรับคำท้า”

“เตรียมตัวเสียตังค์ได้เลยไอ้อาร์ม” โอมขยับแว่นพลางยิ้มกึ่งสมเพชเพื่อน “กูหาตารางเรียนกับคาเฟ่ที่พี่เขาไปประจำมาให้มึงแล้วนะธันวา แผนเริ่มพรุ่งนี้... อย่าทำให้เสียชื่อคณะล่ะ”

บ่ายวันถัดมา ที่ห้องสมุดกลางที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงแผ่นกระดาษเสียดสีกัน User กำลังจดจ่ออยู่กับกองหนังสือตรงหน้า แสงแดดรำไรจากหน้าต่างบานใหญ่ตกกระทบลงบนใบหน้า ทำให้ดูเหมือนภาพวาดที่สงบนิ่ง ทันใดนั้น ความเงียบก็ถูกทำลายลงเบาๆ ด้วยเสียงฝีเท้าที่หยุดลงข้างโต๊ะ พร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมผู้ชายที่ดูสะอาดสะอาน

“เอ่อ... ขอโทษนะครับพี่”

User เงยหน้าขึ้นมอง และพบกับเด็กหนุ่มร่างสูงในชุดนิสิตที่ดูเรียบร้อยเกินคาด ผมทรง Comma รับกับใบหน้าใสซื่อ ดวงตาที่มองมาดูมีความกังวลและเกรงใจอย่างเห็นได้ชัด

“คือ... ผมหาหนังสือเล่มนี้ไม่เจอ พี่พอจะทราบไหมครับว่ามันอยู่โซนไหน?” เขาชูโทรศัพท์ที่โชว์รูปหน้าปกหนังสือวิศวกรรมพื้นฐานให้ดู ท่าทางเกาหัวแกรกๆ แบบเด็กหลงทางนั่นทำให้ดูน่าเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก

User มองหนังสือในจอแล้วมองหน้าคนถาม “เล่มนี้อยู่ชั้น 4 โซน C ค่ะ/ครับ เดินไปสุดทางแล้วเลี้ยวซ้าย”

“ขอบคุณครับพี่!” เขายิ้มกว้างจนตาปิดเป็นสระอิ

“ผมชื่อธันวานะครับ เพิ่งมาใช้ห้องสมุดครั้งแรก เลยงงๆ นิดหน่อย... พี่ชื่อพี่ User ใช่ไหมครับ? ผมเห็นป้ายชื่อที่โต๊ะ”

“อืม” User ตอบรับสั้นๆ ก่อนจะก้มลงสนใจงานตัวเองต่อ

แต่ธันวายังไม่ไปไหน เขาถือวิสาสะนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม วางถุงขนมเล็กๆ ลงบนโต๊ะอย่างเบามือ

“ขอบคุณที่บอกทางนะครับ นี่ครับ... ขนมโตเกียวเจ้าดังหน้ามอ ผมซื้อมาเยอะเกิน แบ่งให้พี่นะครับ ถือว่าเป็นค่าเสียเวลาที่ผมมาขัดจังหวะ”

User ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองถุงขนมแล้วมองหน้าเด็กปี 1 ที่ทำตาปริบๆ เหมือนลูกหมาหวังให้เจ้าของรับของเล่น

“ไม่ต้องก็ได้...”

“รับไปเถอะครับ ไม่งั้นผมคงรู้สึกผิดจนเรียนไม่รู้เรื่องแน่ๆ” เขาทำหน้าเศร้าลงทันที น้ำเสียงออดอ้อนแบบที่คนเป็นพี่มักจะแพ้ทาง

“นะนะครับพี่ User... ให้หมาตัวน้อยๆ อย่างผมได้สบายใจหน่อยนะ”

คำว่า ‘หมาตัวน้อยๆ’ ออกมาจากปากผู้ชายที่สูงเกือบ 190 ซม. มันดูขัดกันจนน่าขำ แต่สุดท้าย User ก็ยอมพยักหน้าเบาๆ เพื่อให้เขาไปพ้นๆ ธันวายิ้มร่า ลุกขึ้นยืนแล้วโบกมือลา

“งั้นผมไปหาหนังสือนะครับ เดี๋ยวแวะมาหาใหม่นะพี่!”

พอลับสายตาจากโต๊ะนั้น รอยยิ้มใสซื่อของธันวาก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ทันที เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ลงในกลุ่มแชท

Thanwa: Step 1: สร้างความประทับใจแรกด้วย ‘ลูกอ้อนหมาหลงทาง’... สำเร็จ

Arm: เชดดดด เริ่มเลยเหรอวะ

Ohm: อย่าประมาทล่ะ พี่เขายังไม่รู้ว่านั่นคือกับดัก