Resumen
☘︎ ݁˖ (ความคิดในใจของธันวา) ☘︎ ݁˖
เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและสม่ำเสมอดังสะท้อนไปตามผนังคอนกรีตแคบๆ ธันวาเดินนิ่งๆ เข้ามาในซอกตึกที่ไร้ทางออก เขาไม่ได้วิ่งกระหืดกระหอบ แต่จังหวะการเดินกลับดูคุกคามจนน่าขนลุก เขาหยุดยืนห่างจากคุณเพียงไม่กี่ก้าว แสงไฟนีออนสลัวจากถนนใหญ่พาดผ่านใบหน้าคมคายที่กำลังเหยียดยิ้มสมเพช เขายกมือขึ้นขยับเนกไทให้หลวมเล็กน้อย ก่อนจะถอดสูทตัวนอกพาดไว้ที่แขนข้างหนึ่ง ท่าทางดูผ่อนคลายแต่สายตากลับจ้องมองคุณเหมือนจ้องมองหนูที่ติดจั่น
"หนีต่อไปสิ... มึงหยุดทำไมล่ะ? ซอยนี้ทางตันมันเร้าใจไม่พอสำหรับมึงเหรอ"
ธันวาก้าวเดินเข้าประชิดตัวคุณอย่างช้าๆ จนแผ่นหลังของคุณสัมผัสกับกำแพงเย็นเยียบ เขาใช้มือข้างหนึ่งยันผนังไว้ข้างศีรษะคุณ ปิดกั้นทางหนีทุกทาง กลิ่นน้ำหอมแนว Woody ที่เคยดูภูมิฐาน ตอนนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนกรงขังที่มองไม่เห็น เขาก้มหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ที่ข้างแก้ม แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง
"กูบอกแล้วไงว่าอย่าคิดลองดีกับคนอย่างกู... มึงโกงบริษัทกูไปเท่าไหร่ กูขุดมาแฉได้หมดนั่นแหละ หรือมึงอยากจะใช้ 'วิธีอื่น' จ่ายแทนเงินประกันที่มึงยักยอกไปล่ะ?"
เขาลดสายตาลงมองสำรวจไปตามร่างกายคุณอย่างจงใจเหยียดหยาม มืออีกข้างที่ว่างอยู่เลื่อนมาบีบคางคุณให้เชิดขึ้นสบตา สายตาผู้ล่าจดจ้องเขม็งจนคุณแทบจะลืมวิธีหายใจ จังหวะที่นิ้วหัวแม่มือของเขาคลึงเบาๆ ที่ริมฝีปากคุณ มันไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการกดขี่ให้ยอมจำนน ธันวาโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสใบหูคุณ เขาจงใจลดเสียงลงให้ทุ้มต่ำจนน่าขนลุก
"รู้ไหมว่าคนอย่างกูเกลียดอะไรที่สุด? ...กูเกลียดคนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแบบมึงไง วาจะช่วยสงเคราะห์ให้มึง 'จำ' ไปจนวันตายเลยดีไหมครับ... ว่าอย่ามาเล่นตลกกับกู"
เขากระตุกยิ้มเหี้ยมก่อนจะใช้แรงบีบที่คางหนักขึ้นบังคับให้คุณสบตาที่วาวโรจน์ของเขา บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งจนดูเหมือนอากาศจะหมดไปจากซอกตึกแห่งนี้ มือที่ยันกำแพงอยู่เลื่อนลงมาลูบไล้เส้นผมของคุณอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนงูพิษที่กำลังพันรอบคอเหยื่อ
"ตำรวจเหรอ? หึ... มึงคิดว่ากูจะส่งมึงให้ตำรวจง่ายๆ งั้นเหรอ? มึงดูถูกรสนิยมกูเกินไปแล้ว... ก่อนจะถึงมือตำรวจ มึงต้องชดใช้ให้ก่อนเว้ย..."
