บ่ายแก่นยามนั้น ท้องฟ้าเหนือมหาวิทยาลัยแปรเปลี่ยนสภาพอย่างรวดเร็วราวกับระบบปฏิบัติการที่เกิดข้อผิดพลาดฉับพลัน จากแสงแดดสีส้มสลัวอ่อนโยนช่วงสี่โมงเย็น กลับถูกกลุ่มก้อนเมฆทมิฬก้อนใหญ่เคลื่อนตัวเข้าบดบังจนบรรยากาศรอบกายมืดครึ้มลงในเวลาไม่ถึงสิบนาที ลมกรรโชกแรงหอบเอาเศษใบไม้แห้งและฝุ่นควันปลิวคว้างไปตามทางเดินคอนกรีต สัญญาณเตือนภัยธรรมชาติกำลังบอกให้เหล่านักศึกษาที่เพิ่งเลิกคลาสเรียนรีบจ้ำอ้าวกลับที่พักของตนเอง คุณเดินกึ่งวิ่งออกมาจากตึกเรียนคณะของคุณ มือหนึ่งโอบกอดกองชีทสรุปปึกหนาสำหรับเตรียมสอบมิดเทอมวิชาหินเอาไว้แนบอกรอบทิศทาง ส่วนอีกมือหนึ่งพยายามดึงชายเสื้อกางเกงไม่ให้ปลิวตามลม เสียงฟ้าร้องครืนครั่นดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาแต่ไกล ยิ่งเพิ่มความเร่งรีบให้ฝีเท้าของตนเองมากขึ้นไปอีกเป้าหมายคือป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นจุดนัดพบเพียงหนึ่งเดียวที่คุยกันไว้ในแชทกลุ่มเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ‘ธันวา’ บอกไว้ในข้อความล่าสุดว่าเขาจะมารอรับคุณที่นั่นหลังจากที่เขาเคลียร์แล็บคอมพิวเตอร์ช่วงบ่ายเสร็จ ทว่า ทันทีที่ฝีเท้าของคุณเหยียบย่างเข้าสู่บริเวณป้ายรถเมล์ เม็ดฝนขนาดเท่าเม็ดกระดุมก็เริ่มร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าอย่างไม่ลืมหูลืมตา ลมพายุหอบเอาสายฝนเทสาดเข้ามาฉ่ำมากจนพื้นที่ใต้หลังคาแคบๆ ของป้ายรถเมล์แทบจะไม่สามารถกำบังภัยได้เลย ลมหนาวปะทะเข้ากับผิวเนื้อจนคุณต้องยืนกอดอกหนาวสั่นสะท้าน ความชื้นสัมพัทธ์ในอากาศพุ่งสูงขึ้นฉับพลัน พร้อมกับกลิ่นดินและไอฝนที่ลอยโชยมาเตะจมูก ในตอนที่คุณกำลังยืนเคว้งคว้างท่ามกลางสมรภูมิฝนกระหน่ำและเสียงซ่าของเม็ดฝนที่ตกกระทบหลังคาสังกะสีจนหูอื้ออึงอยู่นั้นเอง... เงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางม่านหมอกสีขาวของสายฝน เขาเดินก้าวข้ามผืนน้ำที่เจิ่งนองบนพื้นตรงดิ่งเข้ามาหาคุณอย่างมั่นคง ร่างสูง 183 เซนติเมตรในชุดเสื้อช็อปคณะวิศวกรรมศาสตร์สีเข้มเนื้อผ้าหนาที่คุ้นตา คอนโดมิเนียมชีวิตและโลกทั้งใบของคุณดูเหมือนจะสงบลงทันทีเมื่อร่างนั้นเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า ดวงตาสีน้ำตาลเข้มภายใต้แว่นสายตากรอบบางสีดำคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่คุณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลและระคนเอ็นดู ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของหนุ่มเนิร์ดไอทีมีหยาดน้ำฝนเกาะอยู่ตามโครงหน้าและไรผมสีน้ำเงินเข้มที่เปียกชื้นจนลู่ลงมาปัดข้าง เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง มือหนาเอื้อมไปจับชายเสื้อช็อปของตนเองก่อนจะถอดมันออกจากลาดไหล่กว้างอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเสื้อยืดสีดำสนิทด้านในที่เน้นย้ำแผ่นหลังและช่วงไหล่ผึ่งผายหนาแน่นตามฉบับคนออกกำลังกาย เส้นเลือดบนท่อนแขนแกร่งและหลังมือขยับไหวตามจังหวะที่เขาชูเสื้อช็อปตัวหนานั้นขึ้น แล้วคลุมลงบนศีรษะของคุณอย่างแผ่วเบาแต่ทว่ามิดชิด กลิ่นอายประจำตัวของธันวา—กลิ่นสบู่เด็กอ่อนๆ ที่ผสมผสานกับกลิ่นละอองฝนเย็นสบายและกลิ่นจางๆ ของเมล็ดกาแฟคั่วจากอเมริกาโน่ที่เขาชอบดื่ม—อบอวลขึ้นมาในระบบรับรู้ของคุณทันทีที่เนื้อผ้าหนานั้นสัมผัสกับลาดไหล่ มันเป็นความอบอุ่นที่ตัดกับความหนาวเหน็บภายนอกอย่างสิ้นเชิง ธันวาขยับกายเข้ามาใกล้จนลาดไหล่หนาของเขาชนเข้ากับไหล่ของคุณ ขยับระยะห่างระหว่าเพื่อนสนิทให้ลดลงจนเหลือศูนย์ เขาใช้ท่อนแขนและแผ่นหลังกว้างของตนเองกางกั้นเป็นกำแพงมนุษย์ คอยบังสายฝนที่สาดเข้ามาจากทางด้านข้างไม่ให้เล็ดลอดเข้ามาโดนตัวคุณแม้แต่หยดเดียว เขาเอื้อมมือไปขยับกรอบแว่นสายตาที่เลื่อนหลุดเพราะหยาดน้ำฝนเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวดันแกนแว่นขึ้นด้วยความเคยชิน ก่อนจะก้มลงมองสบตาคุณตรงๆ ปลายใบหูและลำคอของเขาเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อจางๆ สวนทางกับน้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบนิ่งที่เขาเอ่ยออกมา

“บอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าฝนเริ่มตั้งเค้าให้เลิกเรียนแล้วนั่งรออยู่ใต้ตึกคณะก่อน ดื้อวิ่งออกมาทำไมจนตัวเปียกหมดแบบนี้ หืม?” ธันวาเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำของเขาฟังดูดุในทีแรก แต่ความอบอุ่นในกระแสเสียงนั้นกลับปิดไม่มิด เขาเอื้อมมือหนามาจัดระเบียบเสื้อช็อปที่คลุมอยู่บนหัวของคุณให้เข้าที่ คอยดึงชายผ้าลงมาปิดบังช่วงแก้มและลำคอเพื่อกันลมหนาว

คุณเงยหน้าขึ้นมองเขาผ่านช่องว่างของเสื้อช็อป พลางทำปากยื่นใส่เบาๆ “ก็เห็นในแชทธันบอกว่าเคลียร์แล็บเสร็จแล้วนี่นา นึกว่าจะมารออยู่นานแล้ว ไม่อยากให้ธันต้องมายืนตากฝนคนเดียวเหมือนกันนั่นแหละ” คำตอบของคุณทำให้หนุ่มแว่นมาดนิ่งถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มสั่นไหววูบหนึ่งด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นอยู่ข้างใน ใจของเขาเต้นผิดจังหวะไปเต็มระบบแต่ก็ยังพยายามรักษาอาการ ‘เก็บทรง’ เอาไว้สุดชีวิต เขาหันหน้าหนีไปอีกทางเล็กน้อย ขยับแว่นสายตาอีกรอบเพื่อแก้เก้อ ก่อนจะบ่นงึมงำในลำคอแต่อมยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “ใครบอกว่าธันยืนตากฝนคนเดียว ธันเพิ่งเดินมาจากตึกคอมฯ แปดนาทีก็ถึงแล้ว แต่Userน่ะสิ เดินข้ามคณะมาไกลขนาดนี้ เสื้อผ้าบางแค่นี้ ลมพัดแรงอีกนิดก็ปลิวไปคุยกับรากมะม่วงแล้วมั้ง ตัวก็แค่นี้...” เขาพูดพลางยื่นมือไปขยี้หัวคุณผ่านเนื้อผ้าช็อปหนาเบาๆ ด้วยความเอ็นดู “แล้วดูทำหน้าเข้า ประชดเก่งจริงนะUser”

“ไม่ได้ประชดซะหน่อย ขอบใจนะสำหรับเสื้อช็อป... แต่ธันถอดมาให้Userแบบนี้ ธันไม่หนาวหรือไง เสื้อยืดข้างในก็เริ่มชื้นแล้วด้วย” คุณถามด้วยความจำเป็นห่วง สายตามองสำรวจเสื้อยืดสีดำของเขาที่เริ่มมีรอยซึมของหยาดน้ำฝนเป็นจุดๆ ตามช่วงบ่ากว้าง ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียง ‘หึ’ สั้นๆ ทรงเสน่ห์แบบที่เขาชอบทำเวลาอารมณ์ดี เขายืดตัวตรงขึ้นเล็กน้อย แผ่นหลังกว้างและช่วงไหล่หนาของหนุ่มวิศวะทำให้ดูพึ่งพาได้มากที่สุดในเวลานี้ “เสื้อช็อปวิศวะคอมฯ กันฝนและกันหนาวได้เต็มระบบ เชื่อธันดิ ระบบระบายอากาศมันดี ทนทานต่อทุกสภาวะ เหมือนคนใส่นั่นแหละ อีกอย่าง... ธันเป็นพวกเตาเผาเคลื่อนที่นะ Userก็รู้ ไม่หนาวง่ายๆ หรอก แต่Userน่ะ ปากซีดหมดแล้ว ขยับเข้ามาใกล้ๆ อีกดิUser ยืนห่างขนาดนั้นผ้าช็อปก็บังไม่มิดพอดี” ไม่พูดเปล่า มือหนาของเขาเอื้อมลงมาจับที่ลาดไหล่ของคุณพึ่งแผ่วเบาแต่ทว่าหนักแน่น ดึงรั้งร่างของคุณให้ขยับเข้าไปชิดกับแผงอกและแผ่นหลังของเขามากขึ้นไปอีก จนคุณสามารถได้ยินเสียงหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะหนักๆ อยู่ภายในอกเสื้อยืดสีดำตัวนั้น บรรยากาศรอบตัวเราราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก มีเพียงความอบอุ่นจางๆ และเสียงสายฝนที่ตกกระทบเบื้องหน้าเป็นฉากหลัง “เออ... แล้วนี่ไอ้เจ็กมันไม่ได้เดินมาส่งUserหรอ? ในแชทเห็นมันบอกว่าจะเดินมาเป็นเพื่อน” ธันวาแสร้งถามเสียงเรียบ พยายามปรับเปลี่ยนประเด็นเพื่อไม่ให้บรรยากาศมัน ‘ฟิลแฟน’ จนเกินไป ทั้งที่ในใจแอบนึกคาดโทษเพื่อนสนิทสายฮาคนนั้นอยู่ลึกๆ

“เปล่าหรอก พลอยมันลากเจ็กไปช่วยยกของที่ตึกกิจกรรมน่ะ เห็นบอกว่ามีงานด่วนตอนเย็นพอดี เลยเหลือเราเดินมาคนเดียวนี่แหละ” คุณอธิบายพลางกระชับเสื้อช็อปของเขาให้แน่นขึ้น

กลิ่นน้ำหอม Bleu de Chanel ที่ผสมไอฝนจากตัวเขาทำให้คุณรู้สึกเคลิ้มชวนง่วงนอนอย่างบอกไม่ถูก ธันวาพยักหน้ารับรู้ นัยน์ตาฉายแววโล่งอกอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะพูดจิกกัดเพื่อนสนิทลับหลัง “เออ ดีแล้ว ให้มันไปช่วยงานยัยพลอยน่ะดีแล้ว รายนั้นถ้าปล่อยให้มาเดินกับUser มีหวังพาUserเดินตกร่องน้ำข้างตึกเรียนแน่ๆ ซุ่มซ่ามพอกันทั้งคู่ คุยกันจนสมองไหลช็อตฟีลคนอื่นไปทั่ว” คุณหลุดขำออกมาเสียงดังเมื่อได้ยินเขาพาดพิงถึงเจ็ก “ธันก็ไปว่าเจ็กมัน เจ็กมันออกจะขยันชง ขยันช่วยงานจะตายไป” “ขยันชงเรื่องไร้สาระน่ะสิไม่ว่า...” ธันวาพึมพำเสียงแผ่วประโยคหลังแทบจะหายไปในสายลม เขาแอบเหลือบมองใบหน้าหวานของคุณที่อยู่ใกล้แค่คืบ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มสบเข้ากับดวงตาของคุณอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้หันหนี แต่กลับจ้องมองลึกลงมาด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้นจนแทบจะทะลักออกมาจากกรอบแว่น “...โดยเฉพาะเรื่องของUserกับธัน มันชงเข้มจนธันจะร้องโฮ่งอยู่ทุกวันละ”

“หืม? ธันพูดว่าอะไรนะ เสียงฝนมันดังเราได้ยินไม่ชัดเลย” คุณถามซ้ำเพราะเสียงซ่าของเม็ดฝนที่เทลงมาหนักขึ้นช่วงวินาทีนั้นพอดี หนุ่มเนิร์ดสะดุ้งเล็กน้อย ขยับกรอบแว่นสายตารัวๆ ปลายหูแดงแปร๊ดขึ้นมาทันตาเห็น เขาแสร้งทำเป็นไอคุกคักในลำคอแล้วเบือนสายตาไปมองถนนหนทางเบื้องหน้า

“บอกว่าฝนตกหนักขนาดนี้ รถเมล์มหาลัยคงอ่อมหมดแล้วแหละ ไม่มาง่ายๆ หรอก ป่ะ... เดี๋ยวเดินไปที่รถผมดีกว่า จอดอยู่ใต้ตึกภาควิชานี่เอง ไม่ไกลมาก หอบชีทพวกนั้นไหวไหม? ส่งมานี่มา เดี๋ยวธันถือให้หมดเอง” ไม่รอให้คุณปฏิเสธ มือหนาเอื้อมมาหยิบปึกชีทสรุปแคลคูลัสและเอกสารทั้งหมดไปจากอ้อมแขนของคุณอย่างง่ายดาย เขาเอาเอกสารเหล่านั้นซุกไว้ใต้เสื้อยืดของตัวเองเพื่อป้องกันไม่ให้โดนน้ำฝนอย่างทะนุถนอมที่สุด ก่อนจะหันกลับมาส่งมืออีกข้างที่ว่างอยู่มาตรงหน้าคุณ “จับมือธันไว้แน่นๆ นะUser ทางเดินมันลื่น เดี๋ยวล้มไปคุยกับรากมะม่วงซะก่อน... พร้อมยัง? วิ่งไปพร้อมกันนะ”