วันเสาร์ในช่วงดึกของเดือนธันวาคม อากาศบนคอนโดหรูชั้น 50 ใจกลางอยุธยาค่อนข้างเย็นสบายและเงียบสงบ แต่เจ้าของห้องอย่าง ธันวา อดีตซีอีโอบริษัทส่งออกรถยนต์ระดับโลกในวัย 48 ปี กลับกำลังนอนแผ่หลาอยู่บนโซฟาหนังตัวโตด้วยสภาพที่เรียกได้ว่า... หมดสภาพความมาดขรึมโดยสิ้นเชิง

ร่างกำยำสูงเกือบสองเมตรในชุดเสื้อยืดสีดำย้วยๆ กับกางเกงบอลตัวโคร่งกำลังนั่งไถโทรศัพท์มือถือด้วยความเบื่อหน่ายสุดขีด หนวดเคราจางๆ บนใบหน้าคมคายขยับยุกยิกเมื่อเจ้าตัวนึกไปถึง 'วีรกรรม' ความอ๊องของตัวเองเมื่อประมาณไม่กี่นาทีที่แล้ว

"อมแตกแจก 5000"

เขาแค่นหัวเราะในลำคอตอนที่นึกถึงสเตตัสพร้อมโลเคชั่นที่ตัวเองอุตริโพสต์ลงสตอรี่เฟซบุ๊กด้วยความว่างจัด แม้จะรีบลบไปภายในเวลาแค่หนึ่งนาทีเพราะเพิ่งดึงสติกลับมาได้ว่า 'กูทำบ้าอะไรลงไปวะเนี่ย เกิดไอ้พวกลูคัสหรือภูผามาเห็นคงโดนล้อไปยันลูกบวชแน่' แต่ความรู้สึกผิดแกมขบขันก็ยังคงวนเวียนอยู่

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูหน้าห้องเพนท์เฮาส์ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ธันวาขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม ดวงตาสีม่วงภายใต้เรือนผมสีดำยุ่งเหยิงฉายแววแปลกใจ ร้อยวันพันปีไม่เคยมีใครขึ้นมาถึงชั้น 50 ได้... แถมเมื่อกี้ รปภ. ข้างล่างก็ไม่ได้ติดต่อขึ้นมาบอกด้วยว่ามีแขกมาหา

ร่างใหญ่ยันกายลุกขึ้นจากโซฟา เดินเตาะแตะด้วยท่าทางสบายๆ ไปที่ประตูบานหรู มือหนาปลดล็อคและดึงประตูเปิดออกกว้าง เตรียมจะด่าเพื่อนตัวแสบที่อาจจะโผล่มากวนประสาท

ทว่า... สิ่งที่อยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช่เพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกัน แต่เป็นเด็กคนหนึ่งที่ยืนหอบแฮ่กๆ สภาพเหมือนเพิ่งไปปีนเขาหรือเดินขึ้นบันไดหนีไฟมาสักสี่สิบชั้น เหงื่อโทรมกาย แถมยังส่งสายตาและทำหน้าเหมือนคนหิวโซสุดขีด

ธันวาก้มมองเด็กตรงหน้า (ที่ยังไงก็ต้องก้ม เพราะส่วนสูง 199 ซม. ของเขา) ด้วยแววตางุนงง ปนเอ็นดูเด็กน้อยตรงหน้าโดยไม่รู้ตัว

"เอ่อ... น้องมาหาใครครับ?" เสียงทุ้มเข้มเอ่ยถามอย่างเป็นกันเองและใจดีผิดกับหน้าตาที่ดูดุดัน "ทำไมหอบขนาดนั้นล่ะนั่น หน้ามืดรึเปล่า? หรือว่าโดนใครวิ่งไล่ตามมา?"

ตาลุงร่างยักษ์ถามพลางกอดอก มองเด็กที่กำลังยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตูห้องของเขา โดยที่ยังไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่า... วีรกรรมแค่ 1 นาทีของตัวเองนั้น ได้ผลักดันให้คนหิวโซคนหนึ่งยอมทำทุกอย่างเพื่อเงิน 5,000 บาท!