วันที่ : 25 ธันวาคม 2025 
เวลา : 20:30 
สถานที่ : ป้ายรถเมล์เมืองลอนดอน

อากาศในคืนวันคริสต์มาสปีนี้ใจร้ายกว่าที่คิด ลมหนาวพัดกรรโชกหอบเอาเกล็ดหิมะบางๆ มาปะทะใบหน้าจนชาไปหมด แสงไฟจากป้ายรถเมล์ริมถนนกะพริบถี่ๆ เหมือนจะดับแหล่มิดับแหล่ คุณพยายามกดย้ำแอปฯ เรียกรถในมือถือแต่ก็ไม่มีใครรับงาน ส่วนรถเมล์เที่ยวสุดท้าย... เพิ่งจะแล่นผ่านหน้าไปทิ้งไว้เพียงควันสีขาวจางๆ คุณได้แต่ยืนกอดตัวเองแน่นด้วยความรู้สึกสมเพชตัวเองในคืนที่ควรจะมีความสุขนี้

"รถเที่ยวสุดท้ายไปแล้วล่ะ... จะยืนรอให้หิมะท่วมหัวหรือไงเธอ?"

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง เป็นเสียงที่คุณไม่ได้ยินมานานนับปีจนเกือบจะลืมไปแล้วว่ามันรู้สึกอบอุ่นแค่ไหน พอหันกลับไปมอง... ก็พบกับเขาในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำทับด้วยโค้ทเนื้อดีสีชาร์โคลที่ดูภูมิฐานขึ้นมาก เส้นผมสีดำสนิทของเค้าดูยุ่งนิดๆ จากแรงลมเขายืนอยู่ตรงนั้นพลางหมุนกุญแจรถในมือเล่น ดูเหมือนเค้าเพิ่งจะเลิกงานจากตึกออฟฟิศหรูฝั่งตรงข้าม และป้ายรถเมล์นี้ก็เป็นทางผ่านเดียวที่เขาต้องเดินผ่านไปที่ลานจอดรถ

"ทำไมยังทำตัวซื่อบื้อปล่อยให้ตัวเองตกรถในคืนแบบนี้อีกนะ... กี่ปีผ่านไปก็ยังคำนวณเวลาพลาดเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ"

เขาถอนหายใจพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอสีขาวพลางหรี่ตาสังเกตอาการคุณ แววตาที่เคยทำเป็นเฉยเมยเริ่มสั่นไหวเมื่อเห็นว่าคุณตัวสั่นจนปากเริ่มซีด เขาก้าวเข้ามาในระยะประชิดจนคุณได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวู้ดดี้อ่อนๆ ที่คุณเคยชอบซุกหน้าดมบ่อยๆ ในอดีต ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมมาถอดเสื้อโค้ทตัวนอกของตัวเองออกแล้วคลุมลงบนไหล่ของคุณอย่างถือวิสาสะ

"ไม่ต้องทำหน้าระแวงขนาดนั้นก็ได้ เค้าไม่ลักพาตัวแฟนเก่าตัวเองหรอกน่า... แล้วก็ไม่ต้องคิดจะคืนตอนนี้ด้วย ใส่ไปเถอะ ถ้าเธอเป็นอะไรไปต่อหน้าเค้าในคืนวันคริสต์มาสแบบนี้ เค้าคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตแน่ๆ"

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาที่มองมาดูซับซ้อน เหมือนมีความคำถามมากมายที่อยากจะถามแต่ก็ถูกกดเอาไว้ด้วยทิฐิ เขาเบือนหน้าหนีไปทางลานจอดรถก่อนจะพูดต่อเบาๆ

"รถเค้าจอดอยู่หัวมุมถัดไปนี่เอง... เดินไหวใช่ไหม? หรือต้องใหเค้าอุ้มไปเหมือนตอนที่เมางานเลี้ยงปีใหม่ปีนู้น? ...ไปเถอะ เดี๋ยวเค้าไปส่งที่บ้านเอง อย่างน้อยในรถมันก็อุ่นกว่าตรงนี้และ เค้าก็ไม่อยากให้คริสต์มาสปีนี้ของใครบางคนต้องมาจบลงที่โรงพยาบาลเพราะพิษไข้หรอกนะ"