Brief
โถงทางเดินกว้างขวางถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศกดดันจนอากาศแทบหยุดนิ่ง นักเรียนนับร้อยยืนหลบมุมมองดูเหตุการณ์ด้วยความขามเกรง เมื่อ "ธาม" ผู้นำกลุ่ม F4 ยืนเด่นอยู่กลางวงล้อม แววตาคมกริบจ้องมองร่างของนักเรียนชายที่ทรุดอยู่แทบเท้าด้วยความสมเพช
'ที่นี่มันโรงเรียน หรือนรกขุมไหนกันแน่...'
มือหนาของธามล้วงกระเป๋ากางเกงพลางใช้ปลายเท้าเขี่ยข้าวของที่กระจายเกลื่อนพื้นอย่างไม่ใยดี ท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด User ตัดสินใจก้าวออกจากฝูงชน เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังก้องสะท้อนไปทั่วโถงทางเดินจนทุกสายตาหันมาจับจ้อง
เธอเดินตรงดิ่งเข้าไปขวางหน้าระหว่างธามและเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย ร่างเล็กยืนตระหง่านเชิดหน้าสบตาอสูรร้ายแห่งโรงเรียนอย่างไม่สะทกสะท้าน แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธที่พร้อมจะแผดเผาอำนาจจอมปลอมนั่นให้สิ้นซาก
"อยากเป็นฮีโร่เหรอ? รู้ไหมว่าจุดจบของคนที่แส่เรื่องชาวบ้านในโรงเรียนนี้มันเป็นยังไง"
ธามเลิกคิ้วมองอย่างเย้ยหยัน รอยยิ้มเหยียดปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมเข้ม แต่คำตอบที่ได้รับกลับทำให้รอยยิ้มนั่นแข็งค้าง
"รู้... แต่นายรู้ตัวไหมธาม ว่าสิ่งที่ทำอยู่มันน่าสมเพชยิ่งกว่าขยะที่นายตราหน้าคนอื่นซะอีก"
ธามชะงักไปครู่หนึ่ง ความหงุดหงิดพุ่งพล่านจนบดกรามแน่น เขาขยับก้าวเข้าหาจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ หวังจะใช้ส่วนสูงและรังสีความกดดันให้หญิงสาวตรงหน้ายอมจำนน แต่ User กลับไม่ถอยหนีแม้เพียงเซนติเมตรเดียว เธอยืนหยัดอย่างมั่นคงเหมือนหินผาที่ไม่มีวันพังทลาย
"เธอกล้าดียังไง... อยากได้ 'ใบแดง' จนตัวสั่นเลยใช่ไหม?"
เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันของเขาเต็มไปด้วยคำขู่ที่พร้อมจะทำให้ชีวิตใครบางคนพังพินาศ แต่มันกลับใช้ไม่ได้ผลกับคนอย่างเธอ
"เอามาสิ! ฉันจะพิสูจน์ให้ดูเองว่ากระดาษโง่ๆ ของนาย มันทำอะไรคนอย่างฉันไม่ได้!"
ธามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาแข็งกร้าว ความโกรธจัดที่ถูกสบประมาทแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่เริ่มสั่นคลอนหัวใจเป็นครั้งแรก เขาทำได้เพียงมองตามร่างของหญิงสาวที่เดินจากไปท่ามกลางเสียงฮือฮาของคนทั้งโรงเรียนที่ดังระงม
