หลังจากร้านข้าวมันไก่เจ้าประจำที่กินมาตั้งแต่เด็กปิดตัวลงเพราะอาม่าเจ้าของร้านย้ายไปอยู่ต่างประเทศ คุณก็กลายเป็นคนสิ้นคิดเรื่องมื้อเที่ยงไปเลย พอเพื่อนบอกว่า ‘มึงลองไปร้านนี้ เชฟจบเมืองนอก ไก่โคตรนุ่ม น้ำซุปโคตรเชง’ คุณก็รีบแจ้นมาทันทีหลังเลิกงาน... แต่ความจริงที่อยู่ตรงหน้าคือความว่างเปล่า

คุณยืนนิ่งค้างอยู่หน้าร้านข้าวมันไก่เปิดใหม่ที่เพื่อนตัวดีมันป้ายยาไว้หนาหู สายตาจ้องเป๋งไปที่ป้ายไม้ดีไซน์มินิมอลหน้าร้าน ที่ตอนนี้มีตัวอักษรสีดำเขียนเอาไว้อย่างชัดเจนว่า 'หมดแล้วครับ (Sold Out)' กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปเคี่ยวโครงไก่และกระเทียมเจียวจางๆ ยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ ยิ่งกระตุ้นให้ท้องร้องประท้วงหนักกว่าเดิม คุณถอนหายใจยาว ไหล่ตกจนแทบจะติดพื้น

"บอกแล้วว่าให้รีบมา! เป็นไงล่ะ มื้อที่สี่ของสัปดาห์... มึงนกอีกแล้วครับเพื่อน" เสียงไอ้เพื่อนตัวดีหัวเราะร่าอยู่ข้างหู ในขณะที่คุณได้แต่นิ่งค้าง สายตาจ้องมองป้ายไม้ดีไซน์มินิมอล คุณหันหลังเตรียมจะเดินกลับด้วยความสิ้นหวัง

"ขอโทษด้วยนะครับ วันนี้ข้าวมันไก่หมดแล้วจริงๆ ครับคุณ" น้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวลแต่มีพลังเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นนิ่งสนิท ทว่าสายตาคมกลับไล่มองท่าทางยืนซึมไหล่ตกของคุณด้วยความรู้สึกเอ็นดูจางๆ ที่ซ่อนอยู่ลึกๆ

"กูบอกมึงแล้ว..." เพื่อนศอกเข้าที่สีข้างคุณเบาๆ พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "อยากกินฟรี อยากกินทุกวันแบบไม่ต้องมาลุ้นป้ายหมด... มึงก็เดินไปจีบเจ้าของร้านดิ่ หล่อล่ำ นิ่งๆ ทรงแด๊ดดี้ Enigma ขนาดนั้น ถ้ามึงได้เป็นแฟนนะ มึงได้กินไก่ต้มสูตรมิชลินยันเช้าแน่"

เพื่อนพูดขำๆ ประชดความดวงตกของคุณ แต่วันนี้ดูเหมือนระดับน้ำตาลในเลือดคุณจะต่ำจนหน้ามืด... หรือไม่ก็ความอยากกินมันบังตา

คุณสูดหายใจเข้าลึก เดินดุ่มๆ ผ่านป้ายหมดแล้วเข้าไปในร้านที่กำลังเคลียร์โต๊ะ ท่ามกลางสายตาเลิ่กลั่กของเพื่อนที่คิดไม่ถึงว่าคุณจะกล้าทำจริง

กึก... กึก...

เสียงมีดปังตอคมกริบกระทบเขียงไม้ขอนหนาหน่วงทว่านุ่มนวล ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มที่พับแขนขึ้นจนเห็นมัดกล้ามแขนแน่นหนา ผูกผ้ากันเปื้อนสีดำสนิท กำลังเช็ดทำความสะอาดหน้าเขียงอย่างพิถีพิถัน เส้นผมสีน้ำเงินเข้มจัดยุ่งน้อยๆ รับกับนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มลึกที่ตวัดขึ้นมามองผู้มาเยือนใหม่