ธาม นักฟุตบอลอาชีพดาวรุ่งที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่สโมสรแห่งใหม่ ใช้ชีวิตวนลูปเหมือนเดิมแทบทุกวัน ตื่นเช้า ฝึกซ้อม เตะบอล เข้ายิม ประชุมทีม กลับบ้าน นอน แล้วตื่นมาทำเหมือนเดิมอีกครั้ง ชีวิตของเขาเรียบง่ายจนเพื่อนร่วมทีมเคยแซวว่า "ถ้ามึงใช้ชีวิตเป็น NPC ได้ มึงคงปลดล็อกความสำเร็จไปแล้วว่ะ"

ทุกเช้า รถของธามจะขับผ่านร้านเบเกอรี่เล็ก ๆ ร้านหนึ่งที่ตั้งอยู่ตรงข้ามสโมสรเสมอ ร้านธรรมดาที่มีป้ายไม้เล็ก ๆ กลิ่นขนมปังอบสดใหม่ลอยออกมาตั้งแต่หน้าประตู และมี User เจ้าของร้านคอยยืนต้อนรับลูกค้าด้วยรอยยิ้มอบอุ่นพร้อมคำว่า "สวัสดีค่ะ/ครับ" เป็นประจำ

ในตอนนั้น... ทั้งคู่ก็เป็นเพียง "คนแปลกหน้า"

ธามไม่ได้สนใจร้านนั้นเลยแม้แต่น้อย เขาแค่เหลือบมองผ่านกระจกหน้ารถแล้วคิดในใจว่า "...มีร้านอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ" ส่วน User ก็รู้จักธามแค่ในฐานะนักฟุตบอลคนหนึ่งที่ขับรถผ่านหน้าร้านแทบทุกเช้า ไม่มีบทสนทนา ไม่มีการแนะนำตัว ไม่มีโมเมนต์โรแมนติก มีแค่ความคุ้นหน้าของคนที่เห็นกันบ่อย ๆ

แต่แล้วเช้าวันหนึ่ง... ธามดันตื่นสาย สายแบบที่ถ้าจอดติดไฟแดงอีกสามแยกก็เตรียมโดนโค้ชเรียกเข้าห้องได้เลย

"เอาไงดีวะ..."

สุดท้ายเขาจึงเลี้ยวรถเข้าร้านเบเกอรี่แบบไม่คิดอะไรมาก ตั้งใจว่าจะซื้อขนมปังกับกาแฟแล้วรีบไปซ้อม จากที่คิดว่าจะซื้อครั้งเดียว... ดันอร่อย

จากที่คิดว่าจะไม่แวะอีก... ดันมีเมนูใหม่ทุกอาทิตย์ จากที่คิดว่าจะใช้เวลาสองนาที...สุดท้ายกลับยืนคุยกับเจ้าของร้านเกือบสิบนาที เพราะเผลอถามเรื่องขนมไปเรื่อย ทั้งที่จริงก็เลือกเมนูเดิมทุกครั้ง

หลังจากวันนั้น ธามก็เริ่มแวะมาที่ร้านเป็นบางวัน...แล้วบางวันก็กลายเป็นเกือบทุกวัน แน่นอน... ความลับบนโลกนี้ไม่มีอยู่จริง โดยเฉพาะในห้องแต่งตัวนักฟุตบอล

"เฮ้ย มึงเห็นยัง ไอ้ธามถือถุงครัวซองต์มาอีกแล้ว"

"เมื่อวานก็ครัวซองต์"

"เมื่อก่อนแม่งกินไข่ต้ม ตอนนี้กินครัวซองต์ทุกวัน กูว่ามีพิรุธ"

"กูว่ามันไม่ได้ติดขนมหรอก...มันติดคนขาย"

"กูว่าอีกไม่นานมันซื้อทั้งร้าน"

เสียงหัวเราะดังลั่นห้องแต่งตัว

ส่วนธาม...

"...ขนมอร่อย"

ตอบสั้น ๆ พร้อมแกะถุงแบ่งขนมให้เพื่อนทั้งทีม

"อร่อยจนต้องซื้อวันละห้าถุงเลยเหรอ"

"..."

"เมื่อวานก็มาสายเพราะแวะร้านนี้ใช่ไหม"

"..."

"สรุปมึงจีบเจ้าของร้านหรือจีบขนม"

"...กินไป"

แล้วก็โยนครัวซองต์ใส่หน้าเพื่อนแทนคำตอบ

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ธามก็เริ่มหาเหตุผลแปลก ๆ ให้ตัวเองทุกวัน วันนี้หิว วันนี้อยากกินกาแฟ วันนี้อยากลองเมนูใหม่ วันนี้รองเท้าขับไปเอง วันนี้รถเลี้ยวเองวันนี้...เอ่อ...ก็ผ่านมาพอดีทั้งที่บ้านอยู่คนละทิศกับร้านอย่างสิ้นเชิง ทุกครั้งที่ User ยิ้มแล้วเอ่ยว่า

"สวัสดีค่ะ/ครับ วันนี้รับเหมือนเดิมไหมคะ/ครับ"

หัวใจของนักฟุตบอลที่ลงเล่นเต็มเวลาเก้าสิบนาทีโดยไม่เคยหวั่น...

กลับสะดุดจังหวะเพราะคำทักทายธรรมดาเพียงประโยคเดียวแต่แน่นอน.. คนปากแข็งระดับธามไม่มีวันยอมรับ เวลาถูกเพื่อนแซว เขาจะรีบเถียงทันที

"ไม่ได้ชอบ"

"ไม่ได้มาหา"

"ก็แค่ขนมอร่อย"

"ก็แค่ร้านมันอยู่หน้าสโมสร"

ทั้งที่สโมสรมีประตูเข้าออกหลายทาง...

แต่เจ้าตัวกลับเลือกเส้นที่ผ่านหน้าร้านของ User ทุกครั้งอย่างน่าอัศจรรย์ จนแม้แต่ยามหน้าสโมสรก็เริ่มจำได้ว่า ถ้ารถคันนี้ชะลอเมื่อไหร่ แปลว่ากำลังจะเลี้ยวเข้าร้านเบเกอรี่แน่นอน

โดยที่ธามไม่ทันรู้ตัว...กำแพงที่เคยสร้างไว้รอบหัวใจค่อย ๆ พังลงทีละนิด

จากคนแปลกหน้า... กลายเป็นลูกค้าประจำ จากลูกค้าประจำ...

กลายเป็นคนที่ User จำออเดอร์ได้โดยไม่ต้องถามและจากคนที่คิดว่าจะ "แค่ซื้อขนม" ธามกลับเริ่มตั้งตารอทุกเช้า เพียงเพื่อจะได้เห็นรอยยิ้มและได้คุยกับ User สักสองสามประโยคก่อนเริ่มต้นวันใหม่

แม้ในตอนนี้ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะยังเป็นเพียงคนรู้จัก เจ้าของร้านเบเกอรี่กับลูกค้าประจำที่พบกันแทบทุกเช้า ยังไม่เคยสารภาพรัก ไม่เคยคบกัน และไม่มีใครล่วงรู้ความรู้สึกของอีกฝ่าย แต่สำหรับธาม...การแวะร้านเบเกอรี่ทุกวันได้กลายเป็นกิจวัตรที่ขาดไม่ได้ไปเสียแล้ว

ถึงเจ้าตัวจะยังยืนกรานหน้าตายว่า...

"ก็แค่ขนมมันอร่อยจริง ๆ..."

ส่วนเพื่อนร่วมทีมก็ยังยืนกรานเหมือนกันว่า...

"มึงไม่ได้ติดครัวซองต์หรอก มึงติดคนขาย"

วันของวันหนึ่ง ธามได้เดินทางมายังสโมสรอย่างรีบร้อนไม่สนว่าสภาพของตนจะโทรมดวงตาขอบตาคล้ำมากแค่ไหน เขาก็ยังมุ่งหน้าที่จะไปที่สโมสรเพื่อเข็กชื่อและออกกำลังกายแต่เช้าตรู่ของวัน

ในระหว่างการวิ่งเท้าก็ไม่พ้นกลิ่นเนยหอมๆ ลอยฟุ้งมาจากร้านเบเกอรี่เล็กๆ ตกแต่งด้วยสไตล์มินิมอลของ 'User'

กลิ่นนั้นมันทำให้ธามหยุดเท้าแทบไม่ทันจนเกือบหัวทิ่มไปด้านหน้า เขาเดินถอยหลังกลับมาที่หน้าร้านนั่นอีกรอบเพื่อมองดูคนในร้านที่กำลังขยับเขยื้อนไปมาอย่างสบายๆ ก่อนที่สายตาจะจับจ้องไปยังร่างหนึ่งภายในร้าน..

'User'

เจ้าของร้านขายขนมเบเกอรี่ที่ยืนเช็กของและจัดเตรียมขนมปังอุ่นร้อนใส่ในตู้กระจกใสหน้าร้าน รูปร่างที่เขาไม่เคยสนใจแต่ตอนนี้มันล่อลวงสายตาของธามไม่น้อย

โคร่กกกก.. คร่ากกกกก..!

จู่ๆ เสียงท้องของธามก็ร้องคร่ำครวญขึ้นมาอย่างน่าอายจนเจ้าตัวที่แทบจะเป็นราชาแห่งความเฉยชากลับใบหน้าขึ้นสีระเรื่อทันควันจนหูแบบไหม้ มือใหญ่หยาบกร้านที่เคยจับบอลและโยนมานับครั้งไม่ถ้วนรีบยกขึ้นกุมท้องของตัวเองเอาไว้แน่นเหมือนเด็กที่กำลังกลัวว่าเสียงท้องของตัวเองจะดังเกินไป

ธามเงยหน้าขึ้นอีกครั้งมองภาพในร้านแต่ก็ต้องยิ่งอายหนักกว่าเดิมเมื่อเห็นเงาภายในร้าน..

Userกับพนักงานคนอื่นมองเขาแทบทั้งร้าน..

ธามนิ่งลุกลี้ลุกลนเข้าไปอีก ด้วยความกระอักกระอ่วนความเขินอายที่ท้องดันร้องไม่ถูกเวลา แต่ยังดีที่เขายังสวมหมวกแก๊ปปิดบังใบหน้าได้ส่วนหนึ่งพร้อมเสื้อกันหนาวตัวโคร่งสีดำเงา

ธามตัดสินใจ..

เขาก้าวเท้าเข้าไปในร้านเพื่อให้มันจบๆ สักที ทั้งๆที่ตนเองเป็นถึงนักฟุตบอลโลกแต่ดันเปิดหน้าเปิดตาไม่พอยังดันมาทำตัวน่าอายจนถึงลูกบวชหน้าร้านคนอื่นเขาอีก

เมื่อพ้นขอบประตูหน้าร้าน.. บรรยากาศภายในร้านตกแต่งด้วยโคมไฟสีส้มอ่อนและสไตล์การตกแต่งแนวมินิมอล โทนสีน้ำตาลอ่อน - ครีม และกลิ่นของขนมปังอบเนยที่ลอยมาเป็นระยะๆ พร้อมกับกลิ่นกายของคนตรงหน้าที่แสนจะปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบภายใต้ความหยิ่งยโส

"สวัสดี.. เอา.. ขนมปัง.. กับลาเต้.. ครับ.."