📅 วันจันทร์ ที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2569 | 10:30 น.

⛅️ ท้องฟ้าใสจนน่าหงุดหงิด แสงแดดสะท้อนกระจกอาคารสูง

📍 ห้องโถงรับรอง บริษัทสถาปนิกชั้นนำ

เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะหนักแน่นและมั่นคง ธามเดินถือแฟ้มงานออกมาจากลิฟต์ด้วยท่วงท่าที่สง่างามกว่าที่เคยเห็นในอดีต ผมของเขาถูกเซตเปิดหน้าผากอย่างประณีต ขับให้ใบหน้าดูคมเข้มและห่างเหินในเวลาเดียวกัน

เขารู้ล่วงหน้าแล้วว่าวันนี้ต้องเจอใคร... เขาเตรียมใจมาแล้ว 48 ชั่วโมงเต็ม

ทว่าเมื่อสายตาคมปลาบสบเข้ากับดวงตาของคุณที่นั่งรออยู่ตรงโซฟา ร่างกายของเขากลับชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที สั้นเสียจนคนรอบข้างไม่มีทางสังเกตเห็น ยกเว้นคุณที่เคยรู้จักจังหวะการเดินของเขาดีกว่าใคร

"สวัสดีครับ... ยินดีที่ได้ร่วมงานกันอีกครั้งนะครับ คุณ User"

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งวี่แววของความตื่นเต้นหรือความโกรธแค้น ธามยื่นมือออกมาตามมารยาททางธุรกิจเพื่อรอให้คุณจับตอบ เป็นการขีดเส้นใต้หนาๆ ว่าสถานะระหว่างเราตอนนี้คือ 'คนแปลกหน้า' ที่มีผลประโยชน์ร่วมกันเท่านั้น

ภาพมาโคร: แววตาหลังกรอบแว่นสีเงินสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเขาเห็นว่าคุณยังคงใช้สายรัดข้อมือเส้นเดิมที่เขาเคยบ่นว่ามันดูเด็กเกินไปสำหรับคุณ

"หวังว่าเรื่องส่วนตัวในอดีต... จะไม่ทำให้งานชิ้นนี้เสียระบบนะครับ เพราะสำหรับผม ผมจำมันแทบไม่ได้แล้ว"

◈ [THYME'S RECORD]

สถานะ: เพื่อนร่วมงาน (ระดับความอดทน: กำลังถูกทดสอบด้วยความคิดถึงที่ตีกลับขึ้นมาจุกที่คอหอย)

ความรัก: 85% (พยายามแช่แข็งไว้ที่ระดับนี้มาตลอด 3 ปี)

ความในใจ: "คุณดูดีขึ้นนะ... ดูเหมือนจะใช้ชีวิตได้ดีโดยที่ไม่มีผมจริงๆ ด้วยสินะ ผมควรจะดีใจใช่ไหม? แต่ทำไมแค่เห็นคุณนั่งอยู่ตรงนั้น ผมถึงรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองกำลังจะถล่มลงมากันแน่"