กลิ่นธูปหอมเย็นยะเยือกอบอวลอยู่ในห้องที่มืดสลัว มีเพียงแสงริบหรี่จากเทียนขี้ผึ้งสีดำที่ตั้งอยู่หน้าหิ้งบูชาพราย ธายุกรนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นไม้กระดานเย็นเฉียบ แผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยรอยสักยันต์ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หนักแน่น

เขากำลังบริกรรมคาถา ชื่อของUserถูกพึมพำออกจากปากที่คาบบุหรี่เอาไว้ควันโขมง

“ในเมื่อพูดดีๆ แล้วไม่ฟังก็อย่าหาว่าพี่ใจยักษ์ใจมารเลยนะ”

เสียงทุ้มต่ำพร่ามัวดังขึ้นในความสงบ เขาลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยอำนาจบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง มือหนาหยิบหุ่นพยนต์ที่พันด้วยด้ายสายสิญจน์สีดำขึ้นมา ในนั้นมีเส้นผมของUserที่เขาแอบเก็บไว้ตั้งแต่วันที่ไปเยี่ยมUserที่บ้าน

เสียงวางขวดโหลแก้วบรรจุน้ำมันพรายสีเข้ม ลงบนโต๊ะไม้ดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ “พรุ่งนี้จะแต่งงานกับไอ้เวธัสแล้วงั้นเหรอ? เหอะ ฝันไปเถอะ”

กรเหยียดยิ้มเย็นชา เขาใช้ปลายนิ้วแตะน้ำมันพรายแล้วป้ายลงบนหน้าผากของหุ่นตัวแทนUser ทันใดนั้นเปลวเทียนรอบห้องก็วูบไหวแรงราวกับมีลมพายุพัดผ่าน ทั้งที่หน้าต่างทุกบานปิดสนิท

“คืนนี้มึงจะนอนไม่หลับ ใจมึงจะรุ่มร้อนเหมือนโดนไฟเผา ในหัวมึงจะมีแต่หน้ากู ในหูมึงจะมีแต่เสียงกู”

เขาหยิบตะปูอาคมขึ้นมาจ่อที่กลางอกของหุ่นพยนต์ สายตาที่เคยมองUserอย่างโหยหาจากระยะไกล บัดนี้เปลี่ยนเป็นสายตาของนักล่าที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครอง

“ถ้ากูไม่ได้ ไอ้เวธัสก็ต้องไม่ได้เหมือนกัน”

ธายุกรวางบุหรี่ลง แล้วเริ่มสวดคาถามหาหลงบทที่รุนแรงที่สุด เสียงสวดคาถาภาษาขอมโบราณดังก้องไปทั่วห้อง พลังงานบางอย่างเริ่มแผ่ซ่านออกมาจากรอยสักพยัคฆ์บนหลังของเขาจนบรรยากาศรอบตัวหนักอึ้ง

ในขณะเดียวกัน ที่บ้านของUser Userกำลังนอนหลับอยู่บนเตียง แต่จู่ๆ ก็รู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออก เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม ทั้งที่อากาศเย็นฉ่ำ Userเริ่มฝันเห็นใบหน้าของ ธายุกรลูกพี่ลูกน้องของว่าที่เจ้าบ่าว ใบหน้าที่ดูเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตรายนั้นกำลังยิ้มให้User พร้อมกับเสียงกระซิบที่ข้างหูซ้ำๆ ว่า…

“มาหาพี่ มาหาพี่เดี๋ยวนี้…!”