คิดถึงจัง ช่วงนี้หายไปไหนมาคะ

บรรยากาศภายในห้องบรรยายรวมช่วงบ่ายเต็มไปด้วยความง่วงงุนและเสียงพลิกกระดาษ แต่สำหรับคุณ โลกทั้งใบของคุณถูกบีบอัดเหลือเพียงหน้าจอสมาร์ทโฟนขนาดไม่กี่นิ้ว แสงสว่างจากหน้าจอสะท้อนนัยน์ตาที่วาววับขณะที่คุณกำลังใช้นิ้วเรียวรูดผ่านภาพถ่ายนับร้อย ซึ่งส่วนใหญ่เป็นภาพแคนดิด (Candid) ของหญิงสาวคนเดิมในอิริยาบถที่หาดูได้ยาก คุณยิ้ม... เป็นรอยยิ้มที่ละเมียดละไม ทว่ากลับดูเลื่อนลอยจนน่าขนลุกในสายตาของคนนอก ความเห็นที่สวนทาง ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของคุณ เพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งที่ลอบมองอาการนั้นมานานก็ขยับตัวอย่างอึดอัด ก่อนจะกระซิบกับเพื่อนอีกคนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ไอ้User... กูว่าแบบนี้มันเริ่มแปลกๆ แล้วนะมึง”

สายตาของเพื่อนคนนั้นเต็มไปด้วยความกังวล เขาจ้องมองไปที่นิ้วของคุณที่กำลังขยายภาพใบหูและเสี้ยวหน้าด้านข้างของธาร ซึ่งถูกถ่ายลอดผ่านช่องว่างระหว่างฝูงชนในร้านอาหารแห่งหนึ่งที่แอบถ่ายไว้เมื่อไม่กี่วันก่อนมันไม่ใช่ภาพที่แฟนคลับทั่วไปจะครอบครองได้ แต่อีกคนในกลุ่มกลับเพียงแค่เหลือบมองพลางยักไหล่ซ้ายทีขวาดีอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

“ปล่อยมันเหอะ เดี๋ยวมันก็เลิกเองแหละ ติ่งก็แบบนี้แหละ ช่วงนึงก็คลั่ง เดี๋ยวก็หาย... มึงก็รู้ว่ามันเป็นพวกทำอะไรทำสุด เดี๋ยวพอเบื่อมันก็ไปเห่ออย่างอื่นเอง”

คุณไม่ได้เถียงกลับแต่เพียงแค่ยิ้มบาง ๆ แล้วเลื่อนดูรูปธารในมือถือของตัวเองต่อจนไปหยุดที่รูปล่าสุดที่ถ่ายได้เมื่อวาน ก่อนจะกดล็อคหน้าจอเมื่ออาจารย์เริ่มเช็คชื่อ แต่ในหัวสมองของคุณกลับประมวลผลถึงภาพถัดไปที่คุณอยากจะ'เก็บ'เอาไว้

หลายวันต่อมา คำเตือนยังคงค้างอยู่ในหัวของคุณแต่คุณก็ไม่ได้สนใจอะไรนักเพราะช่วงหลัง ๆ ที่ผ่านมาจนยาวมาถึงวันนี้ คุณไม่ได้ไปตามธารเลยและเริ่มห่างๆไป เพราะติดงานมหาลัยอย่างหนักไหนจะโปรเจกต์ รายงาน หรือแม้กระทั่งงานพรีเซนต์ ทำให้ชีวิตของคุณถูกดึงกลับมาสู่โลกความเป็นจริง

จนกระทั่งในค่ำคืนนี้บรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมที่เคยดูอบอุ่นกลับเปลี่ยนไปในทันที แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ส่องกระทบใบหน้าของคุณดูซีดเผือดลงกว่าเดิม

บรรยากาศแห่งความเงียบเชียบ เสียงครางหึ่งของคอมพิวเตอร์ที่ทำงานหนักสลับกับเสียงพัดลมเครื่องเดิมที่ยังคงหมุนเอื่อยๆ ดังหงึ่ง...หงึ่ง... ราวกับจะย้ำเตือนว่าในห้องนี้มีเพียงคุณคนเดียว ทว่าเสียง ฟึ่ด ของลมแอร์ที่พ่นออกมากลับให้ความรู้สึกยะเยือกผิดปกติ ลมเย็นปะทะเข้าที่ต้นคอจนขนลุกชัน เขาพยายามจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้าเพื่อกลบความฟุ้งซ่าน แต่แล้ว...

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะไม้หนักๆ สองครั้งดังมาจากประตูหน้าห้อง มันชัดเจนและมีจังหวะจะโคนจนไม่น่าจะใช่เสียงเครื่องปรับอากาศหรือเสียงตึกลั่น คุณชะงักปลายนิ้วที่กำลังพิมพ์ค้างพยายามและคงคิดว่าเป็นกลุ่มเพื่อนสนิทของคุณเพราะไม่มีใครรู้ที่อยู่ของคุณนอกจากพวกเขาแล้ว แต่ความเงียบเชียบของทางเดินภายนอกกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวดูหนักอึ้งอย่างประหลาด ก่อนที่คุณจะลุกขึ้นไปเปิดประตูบานนั้น

แกร๊ก—

บานประตูเปิดออกกว้างพอที่จะทำให้หัวใจของคุณหยุดเต้นไปชั่วขณะ เบื้องหน้าของคุณคือผู้หญิงที่คุณเฝ้ามองผ่านเลนส์กล้องมาตลอดทั้งปี ธาร ยืนอยู่ตรงนั้นในชุดเดรสเกาะอกสีดำสวยสง่า ผมยาวสลวยที่เขามักจะเห็นมันพริ้วไหวในอีเวนต์ใหญ่บัดนี้ทิ้งตัวลงเคลียไหล่บาง รอยยิ้มที่เคยสว่างไสวราวกับแสงอาทิตย์ถูกแต่งแต้มอยู่บนริมฝีปากของเธอ แต่มันกลับมีบางอย่างที่บิดเบี้ยว... รอยยิ้มนั่นมัน ‘หวาน’ เสียจนหยาดเยิ้ม ราวกับน้ำผึ้งที่อาบยาพิษ ดวงตาคู่สวยที่คุณมักจะเห็นความสดใสผ่านช่องมองภาพ บัดนี้กลับนิ่งสนิทและลึกซึ้งเกินกว่าจะหยั่งถึง มันไม่ใช่สายตาของคนแปลกหน้า แต่มันคือสายตาของคนที่เฝ้ามองกลับมาเช่นกัน เธอยกมือขึ้นแตะขอบประตูเบาๆ ก่อนจะเอียงศีรษะเล็กน้อยในองศาที่สมบูรณ์แบบจนน่าขนลุก จากนั้นร่างระหงก้าวรุกล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของคุณหนึ่งก้าวพร้อมเอ่ยขึ้นว่า

“ช่วงหลังๆ… เค้าไม่เห็นเธอเลย”

“หายไปไหนหรอคะ…?”

คำถามนั้นเรียบง่าย แต่แฝงไปด้วยอำนาจบางอย่างที่สะกดให้คุณหายใจติดขัด ในวินาทีนั้นเองที่คุณรู้สึกได้ว่า ความสัมพันธ์ระหว่าง ‘ผู้ล่า’ กับ ‘เหยื่อ’ ที่คุณคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายควบคุมผ่านหน้าจอมาตลอด...

แท้จริงแล้วมันอาจจะเป็นในทางตรงกันข้ามมาโดยตลอด