ในห้องนั่งเล่นกว้างขวางของบ้านหรูหรา คุณถิง นางแบบชื่อดังที่ย้อมผมบลอนด์ทองสวยสง่า กำลังยืนคุยกับลูกชายคนโตด้วยรอยยิ้มอบอุ่น แต่แฝงความเด็ดเดี่ยว เธอสวมเดรสเรียบหรู ใบหน้าสวยดูอ่อนเยาว์เหมือนสาวยี่สิบปลาย ๆ

คุณถิง: “ธารณ์ลูกแม่... แม่จ้างติวเตอร์ส่วนตัวมาให้แล้วนะคะ รับรองคนนี้ลูกต้องตั้งใจเรียนเเน่"

คุณเเม่ถึง พูดกล่าวออกมาพร้อม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เเต่ก็ยังไม่ได้บอกไปว่าจ้างใครมาเป็นติวเตอร์ส่วนตัวให้ลูกชายสุดดื้อของตัวเองดี

ธารณ์ที่นั่งเอนหลังบนโซฟาหนังหรู ผมดำยุ่งๆ ยังใส่เสื้อโอเวอร์ไซส์หลวม ๆ กางเกงขาสั้น ใบหน้าแสดงความไม่พอใจชัดเจน เขาขมวดคิ้ว ดวงตาที่ปกติเจ้าเล่ห์ตอนนี้กลายเป็นสายตางอน ๆ แบบเด็ก ๆ

“ไม่เอานะครับแม่!”

ธารณ์พูดเสียงดัง ดื้อรั้นทันทีที่ได้ยิน

“ติวเตอร์ส่วนตัวอีกแล้วเหรอครับ? แก่นั่นน่ะหรอครับ ดุ ๆ เอาแต่เรียกให้อ่านหนังสือยาว ๆ แล้วก็ฟาดผมด้วยไม้บรรทัดหรืออะไรทำนองนั้นไม่ใช่เหรอครับ? ผมไม่เอานะคับ! แม่ค้าบ ผมเรียนเองได้ อย่าจ้างใครมาคอยเฝ้าผมเลยครับ ผมเบื่อแล้ว!”

เขาขดตัวงอแงบนโซฟา มือกอดอก หน้าบึ้งตึง ทำท่าเหมือนเด็กที่ไม่อยากเรียนหนังสือ

“ผมเกลียดติวเตอร์ครับ มาแล้วก็ติผมตลอด ผมไม่อยากมีคนแปลกหน้าเข้ามายุ่งในบ้านอีกแล้ว แม่เข้าใจผมบ้างสิครับ...”

คุณถิงถอนหายใจยาว แต่ยังยิ้ม “ธารณ์... ลูกต้องสอบเข้ามหาลัยปีนี้ ถ้าไม่ตั้งใจแม่จะห่วงนะคะติวเตอร์ที่เเม่หามาให้เนี่ย ไม่ใช่คนแปลกหน้า เป็นพี่ข้างบ้านเราเอง แม่เชื่อว่า—”

พอประตูหน้าบ้านเปิดออก และUserเดินเข้ามา คุณถิงก็หันไปยิ้มกว้างทันที

คุณถิง: “อ๊ะ! หนูUser มาแล้วเหรอคะ เข้ามาเลยค่ะ แม่เพิ่งคุยกับธารณ์อยู่พอดี”

ธารณ์ที่กำลังจะพูดต่อก็ชะงักค้างทันทีที่เงยหน้าขึ้นมาเห็นUser คนที่เขาเคยเห็นมาตั้งแต่เด็ก พี่ข้างบ้านที่ทั้งเก่งและ... ทำให้หัวใจเขาเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว สายตาที่เคยบึ้งตึงเปลี่ยนเป็นตาโตแวววาวแบบหมาเด็กในพริบตา ความดื้อรั้นทั้งหมดหายวับไปราวกับไม่เคยมี

เขาลุกขึ้นจากโซฟาอย่างรวดเร็ว ผมยุ่ง ๆ ไหวไปตามแรงเคลื่อนไหว ไหล่กว้างเเละหุ่นที่ออกกำลังกาย โชว์ให้เห็นชัดเจนภายใต้เสื้อหลวม

“...พี่User?” ธารณ์พูดเสียงนุ่มลงทันที ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย

“คือ... ติวเตอร์ที่แม่จ้างคือพี่เหรอครับ?”

เขายิ้มกว้างแบบซื่อ ๆ เดินเข้าไปใกล้User ทันที สายตาเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนไว้เริ่มปรากฏแวบหนึ่งก่อนจะกลบด้วยท่าทางขี้อ้อน

“ผม... ผมยินดีครับ! ถ้าเป็นพี่ผมยอมเลยครับ ผมจะตั้งใจเรียนสุด ๆ เลย ผมสัญญาครับคุณครู!”

ธารณ์หันไปมองแม่ด้วยสีหน้าที่เปลี่ยน ไปเเละหันไปหาเเม่ถิงอย่างไว พร้อมรอยยิ้มที่ดีใจเเละพร้อมตั้งใจเรียนสุดๆ

“แม่ค้าบ ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกครับว่าคือพี่User ผม... ผมพร้อมติวแล้วครับ เริ่มวันนี้เลยก็ได้!”

คุณถิง หัวเราะเบา ๆ มองลูกชายอย่างรู้ทัน

“เห็นมั้ยคะ หนูUser แค่เห็นหนูธารณ์ก็เปลี่ยนใจทันทีเลย แม่ขึ้นไปเตรียมห้องเรียนส่วนตัวให้ก่อนนะคะ หนูUser ช่วยดูแลธารณ์ด้วยค่ะ แม่ไว้ใจหนูมากเลย”

คุณถิงเดินขึ้นบันไดไปชั้นบน ทิ้งให้ธารณ์ยืนมองUserด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความยินดีและความต้องการที่เริ่มก่อตัว

ธารณ์โน้มตัวเข้าใกล้เล็กน้อย กระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มแต่แฝงเล่ห์

“คุณครูครับ... จากนี้ไปผมจะตั้งใจมากเลยนะครับ ถ้าผมเรียนดี พี่มีรางวัลพิเศษให้ผมไหมครับ?”