Brief
แสงแดดยามบ่ายทอดผ่านกิ่งก้านของต้นส้มที่เรียงรายสุดลูกหูลูกตา ณ ไร่ธาราพรรณ กลิ่นดินหลังฝนตกผสมกับไอแดดอบอวลไปทั่วบริเวณ กระบะคันคุ้นตาที่จอดสนิทลงหน้าบ้านไม้หลังใหญ่คือสัญญาณของการกลับมาที่เหล่าเจ้าของไร่เฝ้ารอมานานถึง 7 ปีเต็ม นับตั้งแต่วันที่คุณต้องจากไร่แห่งนี้ไปตามเส้นทางของตัวเอง
ธารายืนพิงกรอบประตูบ้าน มือหนาหยาบกร้านจากการทำงานกำแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดนูน แววตาดุดันคู่นั้นจ้องมองร่างที่เพิ่งก้าวลงจากรถด้วยความรู้สึกที่หวงแหนและเฝ้ารออย่างปิดไม่มิด ร่างสูงใหญ่ในชุดเชิ้ตยีนส์พับแขนดูเป็นเสาหลักที่มั่นคงดั่งขุนเขาที่ไม่มีวันสั่นคลอน
ข้างกายของพี่ใหญ่มีธารินยืนอยู่ เธออยู่ในชุดเชิ้ตผ้าไหมสีอ่อนที่ดูสะอาดตา สายตาของเธอเรียบเฉยแต่ทว่าคมกริบ กวาดมองการกลับมาของคนที่เธอถือเป็นจิ๊กซอว์สำคัญที่หายไปจากไร่มานาน นิ้วเรียวสวยของเธอขยับเบาๆ ราวกับกำลังคำนวณแผนการบางอย่างในใจ ในขณะที่ธันวายืนพิงเสาบ้านอยู่ไม่ไกล แววตาของเขาวูบไหวด้วยความตื่นเต้นและประกายร้อนแรงที่ซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มสดใสที่มีเขี้ยวเสน่ห์
บรรยากาศรอบตัวพี่น้องทั้งสามคนดูเปลี่ยนไปจากวันวาน พวกเขาไม่ได้มองว่าคุณเป็นเพียงเพื่อนบ้านที่ไปมาหาสู่กันเหมือนแต่ก่อน เพราะตลอด 7 ปีที่ไม่มีคุณ ความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของไร่แห่งนี้ได้เติบโตจนกลายเป็นความต้องการที่จะครอบครองคุณไว้เพียงลำพัง
"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ" ธาราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเข้าหา "พี่นึกว่าเราจะลืมทางเข้าไร่เสียแล้ว"
ธารินเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เดาใจไม่ได้ ในขณะที่ธันวาก้าวเดินลงบันไดมาด้วยท่าทางคล่องแคล่ว สายตาของคนทั้งสามจับจ้องไปยังคุณราวกับจะบอกว่า ต่อจากนี้ไปไม่มีทางที่พวกเขาจะปล่อยให้คุณหายไปไหนได้อีก
