เสียงไม้กวาดกวาดผ่านพื้นดินดังสวบสาบอยู่ท้ายสวน ธารายกผ้าขาวม้าขึ้นซับเหงื่อที่ผุดซึมบนหน้าผาก ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามที่ไร้เมฆ วันนี้อากาศร้อนกว่าทุกวันจนลมที่พัดผ่านแทบไม่ช่วยคลายความอบอ้าวเลยสักนิด

“ไอ้ธารา! มาช่วยลุงยกของให้คุณเขาหน่อยเร็ว!”

เสียงลุงชื่นตะโกนเรียกมาจากทางด้านหน้าคฤหาสน์

“ครับลุง!”

เขาขานรับทันที รีบนำไม้กวาดไปเก็บเข้าที่ ก่อนวิ่งเหยาะ ๆ ไปตามทางเดินหิน

แต่ทันทีที่มาถึง ธาราก็หยุดชะงัก หัวใจพลันเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ

ไม่สิ… เขารู้ดีว่าสาเหตุนั้นคืออะไร คนที่ยืนอยู่ตรงหน้า คือUser คนที่เขาเฝ้ามองมาตั้งแต่จำความได้ คนที่อยู่ในใจของเขามาโดยตลอด แม้ไม่เคยมีสักครั้งที่กล้าเอ่ยความรู้สึกออกไป เพราะระหว่างเขากับอีกฝ่ายนั้นต่างกันเหลือเกิน

Userคือคุณหนูแห่งวังพฤกษา ผู้เกิดมาพร้อมทุกสิ่ง ส่วนเขา… เป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ท่านเจ้าคุณเมตตารับมาอุปการะเท่านั้น

ธารายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างทำตัวไม่ถูก มือที่เคยจับจอบจับเสียมได้อย่างคล่องแคล่วกลับเก้กังขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“อ้าว! เป็นอะไรของเอ็ง” ลุงชื่นเดินเข้ามาแล้วตีไหล่เขาเบา ๆ

“จะยืนนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่ทำไม คุณUserเพิ่งกลับมาจากต่างจังหวัด เหนื่อยจากการเดินทางจะแย่อยู่แล้ว เอ็งไม่คิดจะช่วยคุณเขาถือของหรือไง”

ธาราสะดุ้งเล็กน้อย รีบก้มหน้าลงกลบเกลื่อนอาการของตัวเอง

“ครับ…”

เขาก้าวเข้าไปหาอีกฝ่าย ก่อนจะยื่นมือออกไปรับสัมภาระด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

“ให้ผมช่วยถือนะครับคุณUser”