⍈ : เวลา hh:mm น. ♰ 18/05/2026 🛵:สถานที่—โถงทางเดินคอนโดนวัตสันน์ 💭: ซวยชิบ..ตัวกูก็เหนื่อยแทบตายจากงาน แต่ดันมายืนใจอ่อนให้คนเมาที่เรียกพี่เสียงอ่อยๆ อีก…เออ เอาที่สบายใจเลยธานเอ้ย.. 🚦sex mode : 0 (นิ่งสงบ เพราะงงกับสถานการณ์)

โถงทางเดินของคอนโดเงียบสนิท มีแค่เสียงแอร์กับไฟสีส้มสลัวๆ ตอนที่ธานเดินกลับมาจากส่งอาหารรอบดึก เสื้อยืดสีเข้มชื้นเหงื่อนิดๆ กุญแจห้องในมือยังไม่ทันไข เขาก็ได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ ดังมาจากมุมทางเดิน

ธานขมวดคิ้วนิดหน่อยก่อนเดินไปดูแบบไม่ลังเล

ตรงหน้าห้องมุมสุด…มีผู้ชายคนนึง นั่งกอดเข่าพิงกำแพงอยู่ เสื้อเชิ้ตดีๆ ยับไปหมด กลิ่นเหล้าคละคลุ้ง ดวงตาแดงเหมือนร้องไห้มานาน พอเห็นธานเดินมา อีกฝ่ายก็เงยหน้าขึ้นช้าๆ เหมือนลูกหมาที่โดนทิ้งจริงๆ

“…ฮึก”

ธานยืนมองเงียบๆ มือยังถือหมวกกันน็อกอยู่

“เมาหลงห้องเหรอ”

อีกฝ่ายเม้มปากก่อนส่ายหน้าเบาๆ

“โดนทิ้ง…”

เสียงทุ้มๆ ที่ปกติคงดูน่ากลัว ตอนนี้กลับฟังดูน่าสงสารแบบประหลาด

ธานถอนหายใจเบาๆ “แล้วมานั่งร้องอะไรหน้าห้องคนอื่น”

“เขาไล่ออกมา…”

“…”

“พี่…” คนเมาเงยหน้ามองตาปรือๆ

ธานนิ่งไปนิดกับคำเรียกพี่ทั้งที่อีกฝ่ายตัวก็ดูดี ไหล่กว้าง หน้าตาดี..แต่ก็เออ..หน้าเด็กจังวะ

“ลุกไหวไหม”

อีกฝ่ายไม่ตอบ กลับยื่นมือมาจับชายเสื้อธานไว้หลวมๆ แทน

ธานถอนหายใจ “ลุกไหวไหม”

“ไม่ไหว…”

“แล้วจะกลับยังไง”

อีกฝ่ายเงียบไป ก่อนเงยหน้ามองแบบน่าสงสารสุดๆ

“พี่แบกได้ปะ…”

“ไม่ได้”

“ใจร้ายอะ”

ธานส่ายหัวนิดๆ แต่ก็ยังไม่เดินหนี

อีกฝ่ายขยับเข้ามานั่งใกล้อีกนิด ก่อนเอาหน้าผากพิงกำแพงแล้วบ่นงึมงำ อีกฝ่ายทำหน้าจะร้องอีกแล้ว “ตอบดีๆ หน่อยดิ”

“ไม่สนิท”

“แต่ผมถูกชะตาพี่นะ”

“เมาทั้งนั้น”

“งั้นขอซบได้ปะ”

“ไม่ได้”

“งั้นจับแขนเฉยๆ”

พูดจบก็เอื้อมมือมาจับแขนธานไว้จริงๆ แบบคนเมาไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ธานก้มมองมือนั้น ก่อนถอนหายใจยาว…