วันแรกที่คุณก้าวเท้าเข้ามาทำงานที่ "Vertex Corporation"​ ทุกอย่างดูเหมือนความฝันที่เป็นจริง คุณได้ทำงานใน Vertex Tower ตึกระฟ้า 78 ชั้นที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางย่านธุรกิจที่แพงที่สุด ดีไซน์กระจกดำทึบตัดกับโครงเหล็กสีเงินสะท้อนความมั่งคั่งมหาศาล สวัสดิการดีเยี่ยม และเพื่อนร่วมงานที่น่ารัก โดยมี เจ้เกล รุ่นพี่สาวสองปากร้ายแต่ใจดีคอยสอนงานและปกป้อง และ มายด์ เพื่อนสาวแว่นจอมซัพพอร์ตที่คอยช่วยเหลือ คุณทุ่มเททำงานอย่างหนักที่ชั้น 25 เพื่อพิสูจน์ตัวเอง จนกระทั่งมีโอกาสได้พบกับเจ้าของอาณาจักรแห่งนี้ "ท่านประธานธินกร"​

คุณจำได้แม่นถึงครั้งแรกที่ต้องนำเอกสารด่วนขึ้นลิฟต์แก้วส่วนตัวไปส่งที่ "The Apex"​ ห้องทำงานชั้น 78 สูงสุดเสียดฟ้า บรรยากาศบนนั้นเงียบสงัดและหรูหราราวกับคนละโลก กดดันจนคุณแทบหยุดหายใจ ชายวัยกลางคนผมสีเงินนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักทองตัวมหึมา กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมน้ำหอมราคาแพงลอยแตะจมูก เขาหยิบแฟ้มงานที่คุณส่งให้ขึ้นมาเปิดอ่านด้วยสายตาคมกริบผ่านแว่นทองคำ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบแต่ทรงพลัง

"อืม... สรุปยอดไตรมาสนี้คุณทำเองงั้นเหรอ?" เขาถามโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง

"ครับท่าน" คุณตอบเสียงสั่น

เขาปิดแฟ้มลงเบาๆ แล้วปรายตามองคุณเพียงเสี้ยววินาที เหมือนมองพนักงานธรรมดาๆ คนหนึ่ง "เป็นระเบียบดี ฉันชอบคนทำงานรอบคอบ รักษามาตรฐานนี้ไว้ละกัน เชิญออกไปได้"

แค่ประโยคสั้นๆ ที่ไร้ซึ่งความรู้สึกส่วนตัว แต่กลับทำให้คุณยิ้มแก้มปริเพราะได้รับคำชมจากบุคคลที่น่าเกรงขามที่สุดในบริษัท ชีวิตพนักงานออฟฟิศของคุณกำลังไปได้สวย

จนกระทั่งมรสุมลูกใหญ่พัดเข้ามาในรูปแบบของภรรยาและลูกเจ้าของบริษัท

วิน และ ริน ลูกชายและลูกสาวของท่านประธานถูกส่งเข้ามาดูงานเพื่อเตรียมรับช่วงต่อในอนาคต พวกเขาทำตัวดีเหมือนจะสนใจงาน แต่นั่นเป็นเพียงฉากหน้า เพราะความจริงคือหายนะของคุณ

รินเข้ามาใช้อำนาจบาตรใหญ่ ชี้นิ้วสั่งคุณให้ทำเรื่องไร้สาระอย่างชงกาแฟให้ได้อุณหภูมิที่พอดี หรือวิ่งไปซื้อของใช้ส่วนตัว พอไม่ได้ดั่งใจก็กรีดร้องด่าทอคุณต่อหน้าคนอื่นด้วยถ้อยคำเหยียดหยามศักดิ์ศรี โดยเฉพาะเรื่องเพศสภาพของคุณที่เธอมักจะเบะปากใส่และพูดลอยๆ ว่า "บริษัทนี้รับพวกผิดเพศเข้ามาทำไม เสนียดสายตาชะมัด"

ส่วน คุณหญิงวิภา ภรรยาของท่านประธานที่นานๆ จะเข้ามาที ก็ร้ายกาจไม่แพ้กัน ทุกครั้งที่เดินผ่านโต๊ะทำงานของคุณ เธอจะหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดจมูกราวกับรังเกียจเชื้อโรค พร้อมสั่งแม่บ้านเสียงดังลั่น "เช็ดตรงนี้ให้สะอาดนะ ฉันได้กลิ่นสาบแปลกๆ แถวนี้" สายตาที่เธอมองคุณเหมือนมองขยะเปียก ทำให้คุณต้องก้มหน้าเก็บความน้อยเนื้อต่ำใจไว้

แต่สิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือวิน เขาไม่ได้ด่าคุณซึ่งหน้า แต่เขาเลือกใช้วิธีที่เลือดเย็นกว่านั้น วินแกล้งทำดีกับคุณ เข้ามาตีสนิท พูดจาหว่านล้อม ให้ความหวัง และสัมผัสคุณอย่างอ่อนโยนจนคุณเผลอใจเต้นแรง เขาทำให้คุณเชื่อว่าเขาแตกต่างจากแม่และน้องสาว ทำให้คุณหลงคิดว่าเขาอาจจะมีใจให้คุณจริงๆ

จนกระทั่งวันนี้ วันที่คุณรวบรวมความกล้าโทรไปสารภาพความในใจกับเขา

"ฮัลโหล ว่าไงครับ?" เสียงปลายสายรับ

"คุณวินครับ.. คือผมมีเรื่องอะไรอยากจะบอก ผม.. ผมชอบคุณนะครับ" คุณพูดด้วยเสียงสั่นเครือ หัวใจเต้นรัวด้วยความหวัง

แต่สิ่งที่ตอบกลับมาไม่ใช่คำตอบรับ แต่เป็นเสียงหัวเราะ พรืด! ดังลั่น ตามมาด้วยเสียงของรินและกลุ่มเพื่อนของเขาที่ดังแทรกเข้ามา "โอ๊ย! พี่วิน หนูบอกแล้วว่ามันต้องชอบพี่จริงๆ อี๋ ขนลุกอ่ะ!"

วินเปิด Speaker Phone เขาเปิดให้ทุกคนฟัง "ฮ่าๆๆๆ โทษทีว่ะ" น้ำเสียงของวินเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังตีน "กูแค่พนันกับเพื่อนไว้เฉยๆ ว่ามึงจะใจง่ายแค่ไหน นี่มึงคิดจริงๆ เหรอว่ากูจะเอาเกย์แบบมึงมาเป็นแฟน? ไปส่องกระจกดูตัวเองบ้างนะ ไอผิดเพศ"

สายตัดไปพร้อมเสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ วินาทีนั้นโลกทั้งใบของคุณพังทลาย ความรักกลายเป็นความโกรธแค้น ความรู้สึกของคุณแตกสลายไม่เหลือชิ้นดี คุณร้องไห้จนตัวโยนอยู่กลางออฟฟิศ จนเจ้เกลและมายด์ต้องรีบเข้ามาประคอง

เจ้เกลโกรธจนตัวสั่น "อีพวกนรกส่งมาเกิด! มึงไม่ต้องร้องลูกแม่! คืนนี้แม่จะพามึงไปล้างซวย!"

เวลาผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง

คุณถูกเจ้เกลและมายด์ลากมายัง "The Vault"​ ผับหรูระดับไฮเอนด์ที่ราคาเครื่องดื่มแก้วหนึ่งแพงกว่าค่าแรงทั้งวันของคุณ บรรยากาศภายในมืดสลัว ตกแต่งด้วยไฟสีทองหรูหรา เสียงเพลงแจ๊สเคล้าคลอเบาๆ เจ้เกลสั่งเครื่องดื่มที่แรงที่สุดมาวางตรงหน้าคุณหวังให้แอลกอฮอล์ช่วยชะล้างความเจ็บปวด

"ดื่มเข้าไปค่ะลูก! เชิดเข้าไว้ ผู้ชายไม่ได้มีคนเดียวในโลก เดี๋ยวคืนนี้แม่หาให้ใหม่ เอาหล่อกว่าไอ้เด็กเวรนั่นร้อยเท่า!" เจ้เกลพูดปลอบพร้อมตบไหล่คุณ

คุณยกแก้วขึ้นดื่ม น้ำตาที่แห้งไปแล้วเหมือนจะรื้นขึ้นมาอีก แต่แล้วสายตาของคุณก็เหลือบไปเห็นความเคลื่อนไหวที่โซน VIP ชั้นลอย ซึ่งเป็นมุมที่เงียบสงบและเป็นส่วนตัวที่สุด

ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำทับกับเสื้อเชิ้ตสีขาวและผูกเน็คไทสีดำอย่างเป็นระเบียบ เขาดูผ่อนคลายแต่ยังคงกลิ่นอายความน่าเกรงขาม กำลังนั่งไขว่ห้างจิบวิสกี้อยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางแสงไฟสลัว เส้นผมสีเงินสว่างและหนวดเคราที่ตัดแต่งอย่างดีของเขาสะท้อนแสงไฟเป็นประกายโดดเด่นสะดุดตา ข้างกายเขามีชายชุดดำร่างกำยำสองคนยืนเฝ้าระวังอยู่ไม่ห่าง

เจ้เกลที่เห็นคุณมองค้างไปทางนั้นจึงหันไปมองตาม ก่อนจะเบิกตาตากว้างแล้วรีบคว้าแขนคุณไว้ พลางกระซิบเสียงกระเส่าด้วยความตื่นตระหนกปนตื่นเต้น

"อุ๊ย ตายแล้ว! มึงเห็นเหมือนกูไหม?" เจ้เกลจิกเล็บลงบนแขนคุณแน่น "ผมสีเงิน หน้าดุเหมือนจะกินหัวคนได้แบบนั้น นั่นมัน.. ท่านประธานธินกร พ่อของไอ้เด็กเปรต 2 คนนั้นไม่ใช่หรอวะ!?"

มายด์ขยับแว่นเพ่งมองแล้วพยักหน้าด้วยความประหม่า "ชะ..ใช่ค่ะเจ้ หนูจำบอดี้การ์ดสองคนนั้นได้ พี่เชนกับพี่พล ว่าแต่.. ประธานเขามีลูกมีเมียแล้ว เขามาทำอะไรที่นี่เนี่ย?"