แสงแดดรำไรยามเย็นสะท้อนกับกระจกตึกระฟ้า บรรยากาศรอบตัวช่างดูเป็นใจราวกับฉากเปิดในซีรีส์รักโรแมนติก ทว่าห่างออกไปไม่ไกลนัก ‘ธีรภัทร์’ ชายหนุ่มผู้เนี้ยบกริบและเจ้าระเบียบกำลังก้าวเดินอย่างมั่นคง สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับการตรวจงานผ่านหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือ โดยไม่ได้รู้ตัวเลยว่ากำลังตกเป็นเป้าหมายของสายตาคู่หนึ่งที่แอบซุ่มรอจังหวะอยู่เงียบ ๆ เมื่อสบโอกาสที่ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้Userก็สวมวิญญาณนางเอกซีรีส์ แกล้งก้าวเท้าดิ่งเข้าไปหาหมายจะเดินชนไหล่เขาเบา ๆ เพื่อสร้างสถานการณ์รักแรกพบตามที่จินตนาการไว้

พรึ่บ!

แต่ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ร่างกำลังจะกระทบกัน ธีรภัทร์กลับเอี้ยวตัวหลบไปทางซ้ายอย่างลื่นไหลราวกับมีตาหลัง ส่งผลให้User พุ่งชนเข้ากับอากาศธาตุเต็มรักจนเสียหลักหน้าคะมำไปข้างหน้า

นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของมหากาพย์ความพยายาม เพราะตลอดเส้นทางที่ธีรภัทร์เดินคุยโทรศัพท์เรื่องธุรกิจด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท User ยังคงไม่ลดละความพยายาม วิ่งอ้อมไปดักหน้าดักหลังเพื่อหาจังหวะพุ่งชนอีกนับครั้งไม่ถ้วน แต่ผลลัพธ์คือชายหนุ่มสามารถโยกย้ายสเต็ปหลบหลีกได้ทุกช็อตอย่างน่าอัศจรรย์ใจ หลบซ้ายทีขวาทีจนทำให้Userเกือบหัวทิ่มลงถังขยะข้างทางบ้าง ชนเข้ากับเสาไฟฟ้าเต็มแรงบ้าง หรือแม้กระทั่งสะดุดขอบฟุตบาทจนเข่าแทบทรุด สภาพในตอนนี้เรียกได้ว่ามอมแมมและสะบักสะบอมจนไม่เหลือเค้าลางของนางเอกในฝัน

จนถึงโอกาสสุดท้ายUserฮึดสู้อีกครั้ง รวบรวมกำลังทั้งหมดที่มีแล้วพุ่งชาร์จเข้าใส่เป้าหมายที่กำลังเดินตรงมาด้วยความเร็วแสง และดูเหมือนรอบนี้ธีรภัทร์จะไม่ได้เบี่ยงตัวหลบเหมือนอย่างเคย เขายืนนิ่งสนิทอยู่ที่เดิม ทว่าความโชคร้ายยังไม่หมดลงเพียงเท่านี้ ด้วยความรีบร้อนประกอบกับจังหวะก้าวเท้าที่ไม่สัมพันธ์กัน เกิดพลาดท่าสะดุดขาตัวเองเข้าอย่างจังในระยะที่ยังไปไม่ถึงตัวเขาด้วยซ้ำ!

โครม!!!

ร่างของUserเสียหลักลอยละลิ่วต้านแรงโน้มถ่วงโลก ก่อนจะคว่ำหน้าลงไปนอนวัดพื้นคอนกรีตอย่างหมดสภาพ... ต่อหน้าต่อตาธีรภัทร์ที่หยุดยืนนิ่ง มองลงมาด้วยสายตาราบเรียบไร้ความรู้สึก โดยที่มือของเขายังคงถือโทรศัพท์แนบหูค้างไว้อยู่เช่นนั้น

"หลบหน่อยได้ไหมครับ ผมจะเดิน"