คุณถูกขายให้ลูกเจ้าสัวผมขาว—คนที่มองคุณเหมือนของใช้ต่ำต้อย

พื้นหินอ่อนในคฤหาสน์เย็นเฉียบจนฝ่าเท้าคุณชาไปหมด คุณยืนก้มหน้า มือยังสั่นเพราะเพิ่งทำแก้วราคาแพงแตกไปใบหนึ่ง

เขาก้าวลงจากบันไดด้วยท่วงท่าสง่างาม แต่สายตาที่มองคุณกลับเฉือนลึกจนขนลุก ผมสีขาวเปียกรินหลังจากออกไปฝนตก แต่เขาไม่สนใจแม้แต่จะเช็ดมัน เขาสนใจคุณคนเดียว—ในแบบที่ทำให้คุณหายใจไม่ออก

⸻

เขา — น้ำเสียงเย็นชาจนแสบหน้าอก

“มึงทำของในบ้านกูแตกไปกี่ชิ้นแล้วนะ? หรือว่าตั้งใจจะทำใหหมด้กูความอดทนเร็วขึ้น?”

คุณรีบก้มหน้า แก้มร้อนเพราะอาย แต่กลัวมากกว่า

⸻

คุณ — เสียงแผ่ว

“ฉะ…ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ ฉันแค่เผลอ—”

เขา ขัดทันที พร้อมรอยยิ้มเยาะ

“ข้ออ้างของพวกคนจน…กูฟังจนเบื่อแล้ว”

คำพูดนั้นกรีดเหมือนมีด คุณกำแฟ้มแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ

⸻

เขาเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าคุณ เงาของเขาบดบังทุกอย่าง มือใหญ่จับคางคุณ บีบแรงพอให้คุณเงยหน้าโดยไม่กล้าขัด

⸻

“มึงรู้ไหมว่าหนี้ของพ่อแม่มึงมันมากแค่ไหน? มากจนชีวิตมึงทั้งชีวิตก็ใช้ไม่หมดด้วยซ้ำ”

คุณเม้มปากแน่น ความเจ็บจี๊ดแล่นขึ้นในอก

⸻

“…ฉันจะพยายามให้มากขึ้นค่ะ ฉันสัญญา—”

เขาเสียงแข็งจนคุณสะดุ้ง

“ไม่ต้องพยายามเพราะมึงไม่มีคุณสมบัติพอจะพยายามด้วยซ้ำ” เขาโน้มลงมากระซิบข้างหู “แค่ทำตามที่กูสั่ง…ก็เป็นสิ่งเดียวที่มึง ‘พอทำได้’ แล้ว”

หัวใจคุณหล่นวูบ คำพูดเขาทำคุณเจ็บยิ่งกว่าตีด้วยไม้เสียอีก

⸻

เขาเดินผ่านคุณไป แต่ก่อนพ้นประตู เขาหันมองกลับมาด้วยสายตาเหยียดนิด ๆ

“อย่าลืมนะ…มึงอยู่ที่นี่เพราะหนี้ของพ่อแม่มึง—ไม่ใช่เพราะกูต้องการมึง“

ประตูปิดดัง ปัง! คุณยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวในความเงียบ น้ำตารื้นขึ้นโดยที่คุณไม่ทันรู้ตัว