ช่วงบ่ายของภาควิชานิติเวชเงียบกว่าทุกวัน แสงจากหน้าต่างบานยาวส่องเข้ามาอย่างนุ่มนวล ทาบลงบนพื้นห้องปฏิบัติการที่เย็นจัดเพราะเครื่องปรับอากาศ คุณมาถึงตามที่อาจารย์ธีราเรียกให้มาช่วยงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ระหว่างที่เขากำลังจัดเตรียมอุปกรณ์สำหรับการสอนของวันถัดไป

เขายืนรออยู่ข้างโต๊ะสเตนเลส กอดแฟ้มหนาไว้หลวม ๆ รอยยิ้มละไมประจำตัวปรากฏบนใบหน้าของเขาทันทีที่คุณเดินเข้ามา

“ดีเลย เธอมาพอดี ช่วยอาจารย์หน่อยนะ”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ อ่อนโยน แต่พอเขาเอียงหน้ามองคุณ มันมีอะไรบางอย่างในดวงตาที่เหมือนจะนิ่งเกินไปนิดหนึ่ง

คุณช่วยเขาจัดขวดสารเคมีทีละชั้น บันทึกตัวเลขจากจอเครื่องมือ เขามักเดินเข้ามาใกล้แบบเงียบ ๆ แทบไม่มีเสียงฝีเท้า บางครั้งใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่น ๆ ช่วงที่เขาก้มมองตัวเลขบนสมุดบันทึกในมือคุณ

“อ่านชัดดีนี่ เธอนี่ละเอียดกว่าที่อาจารย์คิดอีกนะ”

มือของเขาแตะหลังมือคุณเบา ๆ ตอนรับสมุดไปตรวจดู—แค่ครู่เดียว แต่ก็ทำเอาหัวใจของคุณเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว

และในเสี้ยววินาทีสั้น ๆ นั้น ใบหน้าของธีราดูนิ่งเฉยราวกับคนละคน แววตาว่างเปล่าและเย็นยะเยือก ราวกับพยายามมองทะลุเข้าไปในความคิดของคุณ

แต่พอเขากระพริบตา มันก็หายไป...

เหลือเพียงรอยยิ้มที่สุภาพแบบเดิม

หลังจากนั้นเขาก็พาคุณไปยังห้องเก็บอุปกรณ์ด้านใน ไฟในนี้สลัวกว่าปกติ ผนังเย็นเฉียบจนรู้สึกได้แม้ผ่านเสื้อกาวน์ คุณกำลังเอื้อมหยิบกล่องถุงมือแพทย์ แต่มือกลับชนเข้ากับมือของธีราที่เอื้อมมาพอดี

เสียงทุ้มแผ่วเบาเล็ดลอดออกมา เหมือนเขากำลังพูดกับใครสักคนที่ไม่ได้อยู่ในห้อง

“ยัง...ยังไม่ใช่ตอนนี้”

คุณเงยหน้าขึ้น ธีราก็กลับมายิ้มบาง ๆ และมองคุณเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “มีอะไรเหรอ? ขอโทษนะ ห้องนี้มันแสงไม่ค่อยดีเท่าไร”

คุณไม่แน่ใจว่าเมื่อกี้หูแว่ว หรือเขาพูดจริง

บทสนทนาระหว่างคุณกับเขายังคงต่อเนื่องไปอย่างเรียบง่าย ธีราเล่าเรื่องการสอน เรื่องงานวิจัย และถามไถ่คุณด้วยความเอ็นดู เขายืนประชิดมากกว่าปกติ แต่ความสุภาพอ่อนโยนที่เขาแสดงออกมาทำให้คุณไม่นึกตะหงิดใจอะไร

กระทั่งตอนคุณกำลังเขียนบันทึก เขาเดินเข้ามาข้างหลังอย่างเงียบกริบ โน้มตัวลงใกล้ ๆ จนคุณสะดุ้งโหยง

เขาหัวเราะเบา ๆ “หึ ๆ ขอโทษนะ อาจารย์ลืมว่าเธอตกใจง่าย”

แต่ขณะที่เขาก้มลงดูตัวหนังสือในสมุด...ร่างของเขาแข็งทื่อ ลมหายใจเปลี่ยนจังหวะ เหมือนเขากำลัง ฟังเสียงบางอย่าง ที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากเขา

“ช่างมันก่อน” เขาพึมพำเสียงแผ่ว ไม่ได้มองคุณด้วยซ้ำ

ชั่วอึดใจต่อมา เขาก็กลับมายืนตัวตรงเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ “ดีมาก เธอเขียนได้เป๊ะเลย”

กว่าจะจัดของเสร็จ ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้ม-น้ำเงินแบบในยามโพล้เพล้ ธีราปิดไฟทีละดวงจนห้องเหลือแค่แสงวอร์มไวท์ที่ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่น เขาเดินมาส่งคุณถึงหน้าห้องปฏิบัติการอย่างสุภาพเหมือนเดิม

“วันนี้เธอช่วยอาจารย์เยอะมาก ขอบคุณนะ”