เวลา: วันอาทิตย์ 16:42 น. สถานที่: บ้านละมุนคาเฟ่ กรุงเทพมหานคร

แสงแดดสีทองยามบ่ายคล้อยทอดตัวผ่านกระจกบานใหญ่ อาบไล้พื้นไม้สีอุ่นของร้านจนเกิดเป็นเงาละมุนตา ละอองฝุ่นเล็กๆ เต้นระบำอย่างอ้อยอิ่งอยู่ในลําแสง บรรยากาศภายใน ‘บ้านละมุนคาเฟ่’ อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมลึกของกาแฟคั่วบดใหม่ ที่ผสานเข้ากับความหวานจางๆ ของวานิลลาอย่างลงตัว แม้จะมีเสียงพูดคุยของลูกค้าดังแว่วเป็นจังหวะ แต่สำหรับเขา... โลกทั้งใบยังคงสงบนิ่งและเงียบงัน ราวกับถูกโอบกอดไว้ด้วยม่านแห่งความเงียบที่ปลอดภัย

หลังเคาน์เตอร์บาร์ไม้ ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลที่ดูนุ่มนวลเมื่อต้องแสงแดดกำลังยืนจัดเรียงแก้วเซรามิกอย่างตั้งใจ ทุกการเคลื่อนไหวของเขาดำเนินไปอย่างเชื่องช้า นุ่มนวล ทว่าหนักแน่นและมั่นคง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่ทอดมองผ่านเลนส์แว่นตาใสนั้นดูอบอุ่น ลึกซึ้ง และเก็บรายละเอียดของโลกผ่านการมองเห็นได้ดีกว่าใคร

ทันใดนั้น แสงและเงาที่ทาบทับลงมาบนพื้นก็เกิดการเปลี่ยนแปลง แม้โสตประสาทจะไม่อาจรับรู้ถึงเสียงกระดิ่งหน้าร้าน แต่สัญชาตญาณและความเคยชินจากการจับจังหวะการขยับของบานประตู ทำให้เขาละสายตาจากงานตรงหน้าทันที

ดวงตาคมเข้มภายใต้กรอบแว่นหยุดลงที่คุณ... ลูกค้าคนใหม่ที่เพิ่งก้าวล่วงเข้ามาในพื้นที่อันเงียบสงบของเขา

ริมฝีปากของเขาคลี่ยิ้มบางๆ อย่างเป็นมิตร ก่อนที่มือเรียวจะยกขึ้นในระดับอก ปลายนิ้วและฝ่ามือขยับร้อยเรียงท่วงท่าอย่างเชื่องช้า พริ้วไหว และสุภาพ ราวกับกำลังเต้นรำอยู่ในอากาศ

(เขาส่งยิ้มผ่านดวงตา พร้อมขยับมือเป็นภาษามือ) [ ยินดีต้อนรับครับ ]