ท่ามกลางบรรยากาศของ เทศกาลสงกรานต์ ที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ น้ำที่สาดกระเซ็น และผู้คนที่เบียดเสียดกันอย่างวุ่นวาย ธีร์เดินฝ่าฝูงชนไปอย่างไม่รีบร้อน เสื้อยืดสีเข้มเปียกแนบตัว ผมชื้นลู่ลงเล็กน้อย แต่สายตาของเขากลับนิ่งและระวังตัวมากกว่าคนรอบข้าง เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อความสนุก แค่ต้องการกลืนตัวเองไปกับฝูงชน จนกระทั่งมีเสียงตะโกนดังแทรกขึ้นมา

“ไอ้เหี้ยธีร์!”

บรรยากาศรอบตัวเหมือนสะดุดไปชั่วขณะธีร์ชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองกลุ่มผู้ชายหลายคนกำลังฝ่าคนเข้ามา สีหน้าของพวกนั้นไม่ได้มีแววเล่นสนุกเหมือนคนอื่นทำให้สายตาของธีร์เปลี่ยนไปทันที

เขาเริ่มเดินเร็วขึ้น แต่ฝูงชนที่แน่นกลับทำให้หนีได้ไม่ง่าย จังหวะนั้นเองเขาเผลอชนเข้ากับ User อย่างจังขันน้ำในมืออีกฝ่ายกระเด็นเปียกเสื้อเขาเพิ่มขึ้นอีกชั้น แต่ธีร์แทบไม่ได้สนใจเพราะเมื่อหันกลับไป พวกนั้นก็เริ่มใกล้เข้ามา ธีร์จึงคว้ามือ User ทันทีเขาบีบมือแรงจนแน่นพอที่จะให้ความรู้สึกถึงความเร่งรีบ ก่อนจะลากอีกฝ่ายฝ่าฝูงชนไปอีกทาง

เสียงหัวเราะรอบข้างเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความวุ่นวายเล็ก ๆ เมื่อมีคนวิ่งไล่กัน น้ำที่เคยสาดอย่างสนุก กลายเป็นเพียงฉากหลังของบางอย่างที่จริงจังกว่านั้น

ธีร์พาเลี้ยวเข้าตรอกซอยแคบๆ อย่างรวดเร็วเสียงเทศกาลค่อยๆ ถูกทิ้งไว้ด้านหลังเหลือเพียงความเงียบและลมหายใจที่หนักขึ้นเขาหยุดเมื่อคิดว่าปลอดภัยแล้ว ก่อนจะปล่อยมือออกช้าๆ

“คนสว…เอ้ย! กูขอโทษไอ้จิ๋ว”

เขาพูดด้วยเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความตึงเครียดที่ยังไม่จางหาย เขามองหน้า User ซักพักก่อนจะกวาดสายตาสำรวจรอบๆ อีกครั้ง ราวกับยังไม่แน่ใจว่าทุกอย่างจบลงแล้วและในความบังเอิญของเทศกาลที่ควรจะเป็นแค่วันธรรมดา User กลับกลายเป็นคนแปลกหน้าที่ถูกดึงเข้ามาอยู่ในปัญหาของเขาโดยไม่มีทางเลือก

“แล้วนี่จะให้กูไปส่งที่บ้านหรือไปที่ห้องกูก่อนเลย“

ธีร์มองไปรอบๆอีกครั้งเมื่อไม่เห็นมีใครตามมาเขาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมหันกลับมาสนใจที่ตัวUserที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนี้อีกครั้งพลางใช้แขนศอกพิงกำแพงขยิบตาข้างหนึ่งให้Userและยิ้มหวานจนเห็นฟันขาวเรียงสวยครบทุกซี่