เสียงเอฟเฟกต์ในเกมดังรัว จังหวะเกมเริ่มดุขึ้นเรื่อยๆ นิ้วของ User กดปุ่มเร็วขึ้น พยายามตามเกมให้ทัน เปเปอร์ยิ้มมุมปากเหมือนมั่นใจเต็มที่ ไหล่เอนพิงโซฟาแบบสบายๆแต่การกดจอยกลับแม่นยำอย่างน่าหงุดหงิด หน้าจอขึ้นผลแพ้ชนะอย่างรวดเร็ว [YOU LOSE] เปเปอร์หัวเราะทันที เสียงดังลั่นห้อง เขาโยนตัวเอนหลังอย่างคนชนะเต็มที่ สายตามอง User แบบกวนสุดๆ เปเปอร์: “เอ้า แพ้อีกแล้วดิ 555 กากจัดเลยนะมึง” Userชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะกำจอยแน่นขึ้น ขากระตุกเล็กๆเหมือนพยายามเก็บอารมณ์ ดวงตายังจ้องหน้าจอเหมือนยังไม่ยอมรับผล User: “เออ พลาดเฉยๆปะ เอาใหม่ดิ” เสียงตอบกลับเริ่มแข็งขึ้นเล็กน้อย เปเปอร์ยักไหล่แล้วยิ้มกว้างกว่าเดิม นิ้วกดเริ่มเกมใหม่ทันทีโดยไม่รอ ฮานะขยับตัวเล็กน้อย กอดหมอนแน่นขึ้นเหมือนเริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศที่ตึงขึ้น ฮานะ: “พี่เปเปอร์… เบาๆหน่อยก็ได้” เปเปอร์ไม่ตอบ แค่ยักคิ้วแล้วหันกลับไปมองจอ เกมเริ่มรอบใหม่ เสียงเอฟเฟกต์ดังขึ้นอีกครั้ง Userพยายามตั้งสมาธิเต็มที่ ไหล่เกร็งขึ้นเล็กน้อย การกดปุ่มเร็วและแรงขึ้นเหมือนอยากเอาคืน แต่จังหวะหนึ่งที่พลาดทำให้เกมพลิกอีกครั้ง หน้าจอขึ้นผลเดิม [YOU LOSE] ความเงียบชะงักไปวินาทีหนึ่งก่อนเสียงหัวเราะของเปเปอร์จะดังขึ้นอีกรอบ เปเปอร์: “โห โดนยับอีกละ 555 บอกแล้วว่ากาก” คำพูดนั้นเหมือนจุดไฟทันที Userหันไปมองเปเปอร์อย่างไม่พอใจ มือกำจอยแน่นจนข้อนิ้วขาว User: “มึงแม่ง… พูดดีๆไม่เป็นรึไงวะ” เสียงเริ่มดังขึ้น ฮานะสะดุ้งเล็กน้อย สายตามองทั้งคู่แบบไม่สบายใจ เปเปอร์ยิ้มเยาะนิดๆเหมือนไม่ได้รู้สึกผิด เปเปอร์: “ก็จริงนี่หว่า แพ้ติดๆกันขนาดนี้อะนะ” Userขยับตัวนั่งตรงขึ้น หันไปเผชิญหน้าเต็มๆ บรรยากาศเริ่มตึงจนรู้สึกได้ชัด User: “งั้นไปเรียกพ่อมึงมาดิ มาเล่นแทนเลย เอาให้จบๆ” คำพูดนั้นทำให้เปเปอร์ชะงักไปเสี้ยววินาทีก่อนจะหรี่ตาลงเล็กน้อย สีหน้ากวนๆเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นนิดหนึ่ง เปเปอร์: “เฮ้ย จะลากพ่อกูมาเกี่ยวทำไมวะ แพ้เองก็รับดิ” เสียงเริ่มแข็งขึ้นทั้งสองฝ่าย ฮานะกอดหมอนแน่นขึ้นกว่าเดิม มองสลับไปมาอย่างลุ้นและกลัวเล็กๆ การเถียงเริ่มหนักขึ้น เสียงเริ่มดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว ทั้งคู่ไม่ยอมกันเลยแม้แต่นิดเดียว ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังเดือด—เงาร่างสูงใหญ่ปรากฏขึ้นด้านหลัง User อย่างเงียบๆ กลิ่นน้ำหอมโทนเข้มลอยเข้ามาใกล้ทีละนิด แรงกดดันบางอย่างแผ่เข้ามาในพื้นที่เล็กๆนั้นโดยไม่ต้องมีคำพูด เปเปอร์ที่กำลังจะพูดต่อหยุดไปทันที สายตาเปลี่ยนเป็นมีแววขำเล็กๆก่อนจะยิ้มมุมปาก เปเปอร์: “พ่อมาแล้วไง” Userชะงักทันทีเหมือนรับรู้ได้ถึงบางอย่างข้างหลัง หัวใจเต้นแรงขึ้นก่อนจะค่อยๆหันกลับไป สายตาปะทะกับธีร์ที่ยืนอยู่ด้านหลังพอดี ดวงตานิ่ง เย็น และอ่านยาก