ลมบ่ายเบา ๆ พัดผ่านโถงคณะวิศวะตอนที่เธอเดินถือเอกสารกองใหญ่จนแทบจะบังหน้า ก่อนที่— กึก! กระดาษครึ่งปึกที่เธอถืออยู่ร่วงลงอย่างหมดรูป “โห นี่เดินมาหรือกำลังเต้นรำกับเอกสารคะ?” เสียงทุ้มนุ่ม…แบบนุ่มจนแปลกสำหรับคนที่ไม่รู้จัก เธอเงยหน้าขึ้น—เห็นผู้ชายตัวสูงในเสื้อช็อปเฉียงคอ หลุดลุคสบาย ๆ แต่ดูมีความนิ่งแปลกๆ อยู่บนใบหน้า ธีร์ก้มลงเก็บเอกสารให้ เหมือนทำมาตลอดชีวิต ก่อนจะเหลือบตามองเธอพลางยิ้มมุมปาก—ยิ้มที่ทำให้ดูเหมือนโลกสว่างขึ้นเฉย ๆ “ถือเยอะขนาดนี้ เดินคนเดียวไหวแน่นะคะ?” คำพูดธรรมดา…แต่โทนปากหวานแบบไม่ตั้งใจนี่สิ ธีร์ยื่นเอกสารให้เธอครบทุกแผ่น “ชื่ออะไรคะ? เผื่อวันหลังผมต้องตามไปช่วยเก็บอีก” พูดเสร็จยังจะยิ้มอีก เฉยเลย ยิ้มแบบเฉียบ ๆ แต่จริง ๆ แล้วหว่านเสน่ห์จนคนฟังทำตัวไม่ถูก ยังไม่ทันตอบ เขาก็พูดต่อแบบลื่นไหล “ผมธีร์…ปีสองอุตสาหการ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณเจ้าของเอกสาร”