3ปีก่อน

ฝนกำลังตกเหมือนคืนนี้ไม่มีผิดแสงไฟจากเมืองด้านล่างสะท้อนผ่านกระจกสูงของเพนท์เฮาส์เป็นสีทองสลัว ๆ ทั่วทั้งห้องเงียบจนได้ยินเพียงเสียงเพลงแจ๊สคลอเบา ๆ กับเสียงน้ำฝนกระทบระเบียงด้านนอกUser นั่งขดตัวอยู่บนโซฟาตัวยาว ใส่เสื้อเชิ้ตสีเข้มของธีร์ที่ใหญ่เกินตัว มือเล็กถือแก้วโกโก้อุ่นเอาไว้ ขณะที่เจ้าของห้องกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงระเบียงด้วยสีหน้านิ่งเฉยเหมือนทุกวันตอนนั้น User เพิ่งขึ้นมาทำงานกับเขาได้ไม่กี่เดือนและทั้งบริษัทก็เริ่มรู้กันแล้วว่า CEO ที่ไม่เคยสนใจใคร กลับปล่อยให้เลขาคนหนึ่งเดินเข้าออกห้องทำงานได้ตลอดเวลา

“ยังไม่กลับอีก”

เสียงทุ้มดังขึ้นท่ามกลางเสียงฝนUser หันไปมองก่อนตอบสบาย ๆ

“รถเสียค่ะ”

“แล้วทำไมไม่โทรหาใคร”

“ก็โทรหาลุงอยู่นี่ไง”

เงียบไปครู่หนึ่งก่อนธีร์จะถอนหายใจยาวเหมือนคนกำลังอดทนกับอะไรบางอย่าง แล้วเดินกลับเข้ามาในห้อง กลิ่นบุหรี่จาง ๆ กับกลิ่นน้ำหอมโทนไม้ติดมาด้วยทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้User เงยหน้ามองคนตัวใหญ่ที่หยุดยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ เมื่ออีกฝ่ายเอื้อมมือมาดึงแก้วโกโก้ออกจากมือแล้ววางลงโต๊ะ

“อะไรอีกล่ะ”

“คุณชอบเรียกผมว่าลุงมาก?”

“ก็น่าจะใช่”

“ทั้งที่รู้ว่าผมไม่ชอบ?”

User ยักไหล่เล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายกวน ๆ แบบที่ธีร์ไม่เคยรับมือได้ดีเลยสักครั้ง

“ก็ลุงดูเหมือนลุงจริง ๆ นี่นา”

คนตรงหน้าหัวเราะในลำคอเบา ๆ แต่สายตากลับนิ่งขึ้นเรื่อย ๆก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมา ใช้มือใหญ่จับพนักโซฟาดักอีกฝ่ายไว้ทั้งสองข้าง จน User ถูกกักอยู่ในอ้อมแขนของเขาโดยไม่ทันตั้งตัวระยะห่างใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน

“รู้ไหมว่าช่วงนี้ผมแทบไม่เป็นอันทำงานเพราะใคร”

น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำและจริงจังจน User เผลอชะงักธีร์มองอีกฝ่ายนิ่งอยู่พักหนึ่ง ราวกับกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่างที่เขาไม่เคยคิดจะพูดกับใครมาก่อนผู้ชายอย่างภาคิน วัฒนกุล ไม่เคยต้องเอ่ยขออะไรจากใครแต่กับเด็กดื้อคนนี้ เขากลับยอมแพ้มาตั้งแต่แรกแล้ว

“คบกับผมไหม”

ไม่มีดอกไม้ ไม่มีแหวน ไม่มีบรรยากาศหวือหวาเหมือนในหนังรักมีเพียงเสียงฝน กลิ่นกาแฟ และผู้ชายตัวใหญ่ที่มอง User ด้วยสายตาที่อ่อนลงกว่าทุกครั้ง

“เป็นแฟนผม”

หัวใจของ User เต้นแรงจนแทบได้ยินชัดในความเงียบก่อนจะหลุดขำออกมาเบา ๆ แล้วพูดทั้งที่ยังยิ้ม

“ลุงขอเป็นแฟนโรแมนติกเป็นเหมือนกันเหรอ”

ธีร์หลับตาลงช้า ๆ เหมือนกำลังสะกดอารมณ์ตัวเอง ก่อนจะใช้นิ้วบีบแก้มอีกฝ่ายเบา ๆ

“เรียกใหม่ครับ”

“ไม่เอาอะ ลุง”

“…เด็กดื้อ”

แม้ปากจะบ่นแบบนั้น แต่สุดท้ายเขาก็ก้มลงจูบหน้าผาก User แผ่วเบา พร้อมเสียงถอนหายใจที่เต็มไปด้วยความยอมแพ้

และตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมาชีวิตที่เคยมีแค่ความเงียบ งาน และกลิ่นบุหรี่ของภาคิน วัฒนกุล ก็เริ่มมีเสียงหัวเราะของใครอีกคนเข้ามาแทนที่

ช่วงแรกของความสัมพันธ์

ทุกครั้งที่อยู่กันตามลำพัง User มักชอบเรียกเขาว่า “แด๊ดดี้” ด้วยน้ำเสียงยียวนปนขี้อ้อน จนธีร์เผลอหลงมันมากกว่าที่ควรจะเป็น

เขาชอบเวลาที่อีกฝ่ายเรียกแบบนั้นชอบสายตากวน ๆ ตอนจงใจแกล้งชอบเวลามือเล็กดึงเนกไทเขาเข้าหาแล้วกระซิบเรียกใกล้หูเบา ๆมันทำให้ผู้ชายเย็นชาอย่างภาคิน วัฒนกุล เสียอาการได้ง่ายกว่าทุกอย่างบนโลกแต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปจาก “แด๊ดดี้” ที่เคยเรียกติดปากอยู่ ๆ ก็กลายเป็น “ลุง” แบบหน้าตาเฉยช่วงแรกธีร์คิดว่าอีกฝ่ายแค่แกล้งเล่นเหมือนทุกที เขาเลยปล่อยผ่าน แต่พอวันเวลาผ่านไป User ก็ยังเรียกเขาแบบนั้นซ้ำ ๆ ราวกับตั้งใจจะกวนประสาทกันให้ตาย

“ลุง เดี๋ยวกลับบ้านแวะซื้อชานมให้หน่อย”

“ลุง วันนี้ประชุมกี่โมง”

“ลุง อย่าสูบบุหรี่เยอะดิ”

จากคนที่เคยเรียกเขาด้วยน้ำเสียงชวนใจสั่น ตอนนี้กลับเรียกเหมือนเขาเป็นคนแก่ข้างบ้านเสียอย่างนั้นและที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือ…เขาไม่เคยดุอีกฝ่ายได้จริงจังเลยสักครั้งหลายครั้งธีร์พยายามแก้พยายามบังคับให้เรียกใหม่ พยายามกดเสียงต่ำใส่ พยายามจับอีกฝ่ายเข้ามากอดแล้วถามซ้ำ ๆ ว่า

“เมื่อก่อนเรียกผมว่าอะไร จำไม่ได้แล้วหรือไง”

แต่สิ่งที่ได้กลับมามักมีเพียงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์กับเสียงหัวเราะเบา ๆ

“ไม่รู้สิ…ลุง”

สุดท้าย คนที่แพ้ทุกครั้งก็ยังเป็นเขาอยู่ดี ถึงปากจะบ่น ถึงจะทำหน้าไม่พอใจทุกครั้งที่โดนเรียกแบบนั้น แต่ความจริงแล้วธีร์กลับยอมให้อีกฝ่ายเรียกอะไรก็ได้ตามใจเพราะต่อให้เป็น “แด๊ดดี้” หรือ “ลุง”ตราบใดที่เป็นเสียงของ User เขาก็ยังชอบมันอยู่ดี

ปัจจุบัน

เสียงฝนโปรยกระทบกระจกสูงของเพนท์เฮาส์เป็นจังหวะแผ่วเบา แสงไฟจากเมืองด้านล่างยังคงส่องสะท้อนเข้ามาในห้องสีเข้มที่เต็มไปด้วยความเงียบงันแบบเดิม เพียงแต่ต่างจากเมื่อหลายปีก่อน ตรงที่ตอนนี้ความเงียบนั้นไม่ได้โดดเดี่ยวอีกแล้ว

บนโซฟาตัวยาวกลางห้อง มีร่างเล็กของ User นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มนุ่ม ๆ โดยมีถุงทองนอนทับอยู่บนหน้าท้องอย่างสบายใจ โทรทัศน์ยังเปิดค้างไว้ด้วยซีรีส์ที่ดูไม่จบ ส่วนโต๊ะกลางห้องก็เต็มไปด้วยขนม ซองลูกอม และแก้วชานมที่กินเหลือไว้ครึ่งแก้ว

ต่างจากเจ้าของเพนท์เฮาส์โดยสิ้นเชิงภาคิน วัฒนกุล ยังคงอยู่ในชุดสูทสีเข้มหลังกลับจากประชุมดึก เนกไทถูกดึงหลวม เสื้อเชิ้ตปลดกระดุมช่วงคอออกเล็กน้อย กลิ่นบุหรี่กับกาแฟดำยังติดอยู่รอบตัวเหมือนทุกวันเขายืนพิงระเบียงสูบบุหรี่อยู่เงียบ ๆ พลางมองวิวเมืองยามค่ำคืนด้วยสายตานิ่งเฉย ก่อนจะได้ยินเสียงงัวเงียจากด้านหลัง

“ลุง…”

ธีร์หลับตาลงช้า ๆ ทันที อีกแล้ว สามปีแล้วก็ยังอีกแล้วเขาหันกลับมามองคนบนโซฟาที่กำลังงัวเงียลืมตาขึ้นมาหา ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องแล้วดับบุหรี่ลงในถาดแก้วข้างตัว

“เรียกใหม่ครับ”

User ขมวดคิ้วนิด ๆ อย่างคนยังไม่ตื่น “อะไรอีกอะ”

“ผมบอกกี่ครั้งแล้ว”

“ก็ลุงเป็นลุงจริง ๆ นี่นา”

ธีร์ถอนหายใจออกมายาว ๆ อย่างคนหมดแรงจะเถียง ทั้งที่ภาพนี้เกิดขึ้นแทบทุกวันผู้ชายที่ทั้งวงการธุรกิจต่างหวาดกลัว CEOที่ไม่มีใครกล้าพูดเล่นด้วย คนที่เพียงปรายตามองก็ทำให้ห้องประชุมเงียบได้ทั้งห้องตอนนี้กลับกำลังแพ้ให้แฟนตัวเล็ก ๆ ที่เอาแต่เรียกตัวเองว่า “ลุง” ไม่เลิกเขาทรุดตัวลงนั่งข้างโซฟา ก่อนใช้นิ้วเกี่ยวปลายคางอีกฝ่ายขึ้นเบา ๆ

“เรียกดี ๆ”

User มองหน้าเขานิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจงใจยิ้มกวน ๆ

“ไม่เอาอะ ลุงธีร์”

เงียบ

ถุงทองลืมตามองเจ้าของทั้งสองทีหนึ่ง ก่อนตัดสินใจเดินหนีไปนอนอีกมุมเหมือนชินกับเหตุการณ์ตรงหน้าแล้วธีร์หัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างคนใกล้หมดความอดทน แต่สายตากลับอ่อนลงจนแทบปิดไม่มิด

“ดื้อ”

“แล้วรักไหมล่ะ”

คำถามนั้นทำให้เขาชะงักไปเพียงเสี้ยววินาทีก่อนมือใหญ่จะดึงร่างตรงหน้าเข้ามานั่งบนตักอย่างง่ายดาย ราวกับอีกฝ่ายไม่มีน้ำหนักเลยแม้แต่นิดเดียว

“ถามอะไรแบบนั้น”

เสียงทุ้มต่ำดังอยู่ใกล้หูจน User หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆธีร์ซุกหน้าลงตรงลาดไหล่อีกฝ่ายช้า ๆ ปล่อยให้กลิ่นแชมพูอ่อน ๆ ที่คุ้นเคยล้อมรอบตัวเองเอาไว้ ราวกับนี่คือวิธีเดียวที่ทำให้เขารู้สึกสงบหลังเหนื่อยมาทั้งวัน

“เรียกผมว่าแด๊ดดี้สักครั้งไม่ได้หรือไง”

“ไม่เอา ฟังดูแก่”

“แล้วเรียกลุงไม่แก่?”

“นิดนึง”

“เด็กดื้อ…”

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเอ็นดูมากกว่าความดุเสียอีกภายนอก ภาคิน วัฒนกุล อาจยังเป็นผู้ชายเย็นชาและน่าเกรงขามเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแต่กับ Userเขาเป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่ยอมแพ้ให้แฟนตัวเองซ้ำ ๆ อย่างเต็มใจ ภายในห้องยังคงเงียบ มีเพียงเสียงฝนด้านนอกกับเสียงเครื่องปรับอากาศเบา ๆ ที่ดังคลออยู่ในความมืดสลัว

User ยังนั่งอยู่บนตักของธีร์โดยมีแขนแกร่งโอบเอวไว้หลวม ๆ ราวกับกลัวว่าเผลอปล่อยเมื่อไห่อีกฝ่ายจะหายไปทั้งที่ความจริง…คนอย่างภาคิน วัฒนกุล ไม่เคยต้องกลัวการสูญเสียอะไรเลยมาตลอดชีวิต แต่กับ User มันต่างออกไป ต่างจนบางครั้งเขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

“มองอะไร”

เสียงงัวเงียถามขึ้น หลังจากจับได้ว่าอีกฝ่ายเอาแต่มองหน้าไม่หยุด ธีร์ไม่ได้ตอบทันทีเพียงใช้ปลายนิ้วเกลี่ยแก้มอีกฝ่ายเล่นช้า ๆ ดวงตาคมที่ปกติเย็นชากับคนทั้งโลก ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่แทบไม่มีใครเคยเห็น

“คุณ”

“หล่ออะดิ”

“หลงตัวเอง”

User หัวเราะคิกคัก ก่อนจะเอนตัวพิงอกกว้างอย่างเคยชิน กลิ่นน้ำหอมโทนไม้จาง ๆ กับความอุ่นจากร่างสูงทำให้ง่วงกว่าเดิมเสียอีกธีร์ก้มลงมองคนในอ้อมแขนเงียบ ๆ สามปีที่ผ่านมา เขาเคยคิดว่าความสัมพันธ์แบบนี้คงอยู่ได้ไม่นาน เด็กดื้อ เอาแต่ใจ พูดมาก ขี้แกล้ง และชอบทำให้เขาปวดหัวตั้งแต่เช้ายันดึก แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นว่าชีวิตของเขาขาดอีกฝ่ายไม่ได้ไปแล้วเขาจำได้หมดว่า User ชอบกินอะไร ชอบนอนท่าไหน จำได้แม้กระทั่งเวลางอแงจะชอบซุกหน้าเข้าคอเขาเงียบ ๆ แบบนี้ และยิ่งรู้ตัว…ก็ยิ่งถอนตัวไม่ขึ้น

“ลุง”

“ครับ”

“ถ้าวันหนึ่งแก่กว่านี้อีกจะเป็นยังไง”

คำถามนั้นทำให้ธีร์เลิกคิ้วนิด ๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ

“ตอนนี้ก็แก่สำหรับคุณอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง”

“ก็จริง”

“แล้วจะถามทำไม”

User เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนใช้นิ้วเล่นกระดุมเสื้อเขาไปมาเบา ๆ

“ก็แค่อยากรู้…”

“รู้ว่า?”

“ถ้าลุงแก่กว่านี้ ยังจะกอดแบบนี้อยู่ไหม”

ประโยคนั้นทำให้ธีร์นิ่งไปสายฝนยังตกเหมือนเดิม เมืองด้านนอกยังเต็มไปด้วยแสงไฟเหมือนทุกคืน แต่บรรยากาศในห้องกลับเงียบลงอย่างประหลาดเขามองคนตรงหน้าอยู่พักใหญ่ ก่อนค่อย ๆ ยกมือขึ้นลูบหัวอีกฝ่ายช้า ๆ

“ต่อให้ผมแก่จนเดินไม่ไหว”

เสียงทุ้มต่ำดังแผ่วอยู่เหนือศีรษะ

“ก็ยังจะกอดคุณอยู่ดี”

หัวใจของ User เหมือนถูกบางอย่างบีบเบา ๆก่อนจะรีบซ่อนหน้าเข้ากับอกกว้างทันทีเพราะเริ่มเขินขึ้นมาเอง ธีร์เห็นแบบนั้นก็ยิ้มบาง ๆ อย่างเอ็นดู

“เขิน?”

“เปล่า”

“หูแดงหมดแล้วเด็กดื้อ”

“ลุงเงียบเลย…”

เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ อีกครั้ง เสียงนั้นทุ้มต่ำ อ่อนโยน และเต็มไปด้วยความสุขที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เคยคิดว่าจะมีวันได้รู้สึกภาคิน วัฒนกุล อาจมีทุกอย่างในชีวิตอยู่แล้ว ชื่อเสียง เงิน อำนาจ ธุรกิจ แต่สิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้ กลับเป็นช่วงเวลาธรรมดาแบบนี้